Estevo de Inglaterra, nado en 1092 ou 1096 e finado o 25 de outubro de 1154, frecuentemente referido como Estevo de Blois, foi Rei de Inglaterra dende o 22 de decembro de 1135 ata a súa morte en 1154. Foi conde de Boulogne iure uxoris dende 1125 ata 1147 e Duque de Normandía dende 1135 ata 1144. O seu reinado estivo marcado pola Anarquía, unha guerra civil coa súa curmá e rival, a Emperatriz Matilde, cuxo fillo, Henrique II, sucedeu a Estevo como o primeiro dos reis anxevinos de Inglaterra.
Estevo naceu no condado de Blois, no centro de Francia, como o cuarto fillo de Estevo-Henrique, Conde de Blois e Adela, filla de Guillerme o Conquistador. O seu pai faleceu cando Estevo era aínda novo, e foi criado pola súa nai. Colocado na corte do seu tío Henrique I de Inglaterra, Estevo ascendeu en prominencia e recibiu amplas terras. Casou con Matilde de Boulogne, herdando máis propiedades en Kent e Boulogne que converteron á parella nunha das máis ricas de Inglaterra. Estevo escapou por pouco de afogarse co fillo de Henrique I, Guillerme Adelin, no naufraxio do Barco Branco en 1120; a morte de Guillerme deixou a sucesión ao trono inglés aberta á disputa. Cando Henrique morreu en 1135, Estevo cruzou rapidamente o Canal da Mancha e, coa axuda do seu irmán Henrique, Bispo de Winchester e Abade de Glastonbury, tomou o trono, argumentando que a preservación da orde en todo o reino era prioritaria fronte aos seus xuramentos previos de apoiar a reclamación da filla de Henrique I, a Emperatriz Matilde.
Os primeiros anos do reinado de Estevo foron amplamente exitosos, a pesar dunha serie de ataques ás súas posesións en Inglaterra e Normandía por parte de David I de Escocia, rebeldes galeses e o esposo da Emperatriz Matilde, Godofredo Plantagenet, Conde de Anjou. En 1138, o medio irmán da Emperatriz, Roberto de Gloucester, rebelouse contra Estevo, ameazando con iniciar unha guerra civil. Xunto co seu conselleiro próximo, Waleran de Beaumont, Estevo tomou medidas firmes para defender o seu poder, incluíndo o arresto dunha poderosa familia de bispos. Cando a Emperatriz e Roberto invadiron en 1139, Estevo non foi capaz de esmagar rapidamente a revolta, que se afianzou no suroeste de Inglaterra. Capturado na batalla de Lincoln en 1141, foi abandonado por moitos dos seus seguidores e perdeu o control de Normandía. Só foi liberado despois de que a súa esposa e Guillerme de Ypres, un dos seus comandantes militares, capturasen a Roberto no Desastre de Winchester, pero a guerra prolongouse durante moitos anos sen que ningún bando lograse unha vantaxe decisiva.
Estevo preocupábase cada vez máis por asegurar que o seu fillo Eustaquio herdase o trono. O rei tentou convencer á igrexa para coroar a Eustaquio e reforzar a súa reclamación; o papa Uxío III negouse, e Estevo atopouse nunha serie de discusións cada vez máis amargas cos altos clérigos. En 1153, o fillo da Emperatriz, Henrique, invadiu Inglaterra e formou unha alianza con poderosos baróns rexionais para apoiar a súa reclamación ao trono. Os exércitos de ambos bandos atopáronse en Wallingford, pero os baróns de ningún dos bandos estaban dispostos a loitar outra batalla campal. Estevo comezou a considerar unha paz negociada, un proceso acelerado pola repentina morte de Eustaquio. Máis tarde ese ano, Estevo e Henrique acordaron o Tratado de Winchester, no que Estevo recoñeceu a Henrique como o seu herdeiro a cambio de paz, pasando por alto a Guillerme, o segundo fillo de Estevo. Estevo morreu ao ano seguinte. Os historiadores modernos debateron extensamente ata que punto a súa personalidade, os acontecementos externos ou as debilidades do estado normando contribuíron a este prolongado período de guerra civil.
Primeiros anos (1097–1135) Infancia miniatura|O norte de Francia ao redor do nacemento de Estevo Estevo naceu en Blois, Francia, en 1092 ou 1096. O seu pai era Estevo-Henrique, Conde de Blois, conde de Blois e Chartres, un importante nobre francés e activo cruzado que faleceu cando Estevo tiña, como máximo, dez anos. Durante a Primeira cruzada, Estevo-Henrique adquiriu unha reputación de covardía e regresou ao Levante en 1101 para reconstruír a súa honra; alí morreu na batalla de Ramlah (1102). A nai de Estevo, Adela, era filla de Guillerme o Conquistador e Matilde de Flandres. Era famosa entre os seus contemporáneos pola súa piedade e forte personalidade. De feito, Adela foi unha das principais razóns do regreso de Estevo-Henrique ao Levante. Tivo unha forte influencia formativa en Estevo durante os seus anos de crecemento; viviría para ver o seu fillo tomar o trono do seu pai, pero morrería ao ano seguinte.
No século XII, Francia era unha colección solta de condados e pequenos territorios baixo o control mínimo do rei de Francia. O poder do rei estaba vinculado ao control da rica provincia de Illa de Francia, xusto ao leste do condado de Blois, o fogar de Estevo. Ao oeste atopábanse os tres condados de Maine, Anjou e Touraine, e ao norte de Blois estaba o Ducado de Normandía, desde onde Guillerme o Conquistador conquistara Inglaterra en 1066. Os fillos de Guillerme aínda loitaban pola herdanza anglonormanda. Os gobernantes de toda esta rexión falaban unha lingua similar, aínda que con dialectos rexionais; seguían a mesma relixión e estaban estreitamente interrelacionados. Tamén eran altamente competitivos e frecuentemente estaban en conflito uns con outros por territorios valiosos e os castelos que os controlaban.
Estevo tiña polo menos catro irmáns e unha irmá, ademais de dúas probables medio irmás. O seu irmán máis vello era Guillerme, quen, en circunstancias normais, gobernaría Blois e Chartres. Guillerme era probablemente intelectualmente discapacitado, e Adela transferiu os condados ao seu segundo fillo, Teobaldo, máis tarde tamén Conde de Champaña. O outro irmán de Estevo máis vello ca el, Odo, morreu novo, probablemente na súa adolescencia temperá.
O irmán máis novo de Estevo, Henrique, naceu probablemente catro anos despois del. Os irmáns formaron un grupo familiar moi unido, e Adela alentou a Estevo a asumir o papel de cabaleiro feudal ou barón, mentres guiaba a Henrique cara a unha carreira na igrexa, posiblemente para evitar que os seus intereses persoais se solapasen.De xeito pouco habitual, Estevo foi criado no fogar da súa nai en lugar de ser enviado cun parente próximo; aprendeu latín e equitación, e foi educado na historia recente e en relatos bíblicos polo seu titor, Guillerme o Normando.
Relación con Henrique I miniatura|Representación do século XIV da árbore xenealóxica da familia de Estevo, coa súa nai Adela na parte superior, e, de esquerda a dereita, Guillerme, Teobaldo e Estevo
A vida temperá de Estevo estivo profundamente influída pola súa relación co seu tío, Henrique I. Henrique tomou o poder en Inglaterra tras a morte do seu irmán máis vello, Guillerme Rufo. En 1106, invadiu e capturou o Ducado de Normandía, controlado polo seu irmán máis vello, Roberto Curthose, derrotando o exército de Roberto na batalla de Tinchebray. Henrique atopouse entón en conflito con Lois VI de Francia, quen aproveitou a oportunidade para declarar a Guillerme Clito, fillo de Roberto, como o Duque de Normandía.
Henrique respondeu formando unha rede de alianzas cos condados do oeste de Francia contra Lois, o que resultou nun conflito rexional que transcorrería durante a mocidade de Estevo. Adela e Teobaldo aliáronse con Henrique, e a nai de Estevo decidiu situar a Estevo na corte de Henrique. Henrique iniciou a súa seguinte campaña militar en Normandía en 1111, onde os rebeldes liderados por Roberto de Bellême se opoñían ao seu goberno. Estevo probablemente acompañou a Henrique durante a campaña militar de 1112, cando foi nomeado cabaleiro polo rei. Estivo presente na corte durante a visita do rei á Abadía de Saint-Evroul en 1113. Estevo probablemente visitou Inglaterra por primeira vez en 1113 ou 1115, case con certeza como parte da corte de Henrique.
Henrique converteuse nun poderoso patrón de Estevo, probablemente porque Estevo formaba parte da súa familia próxima e era un aliado rexional, pero non era suficientemente rico nin poderoso por si mesmo como para representar unha ameaza nin para o rei nin para o seu fillo e herdeiro, Guillerme Adelin. Como terceiro fillo sobrevivente, mesmo dunha familia rexional influente, Estevo necesitaba o apoio dun patrón poderoso para progresar na vida.
Co apoio de Henrique, Estevo comezou a acumular terras e posesións rapidamente. Tras a batalla de Tinchebray en 1106, Henrique confiscoulle o Condado de Mortain ao seu curmán Guillerme e a Honra de Eye a Roberto Malet. En 1113, Estevo recibiu tanto o título como a honra, aínda que sen as terras previamente controladas por Guillerme en Inglaterra. A Honra de Lancaster tamén lle foi concedida despois de ser confiscada por Henrique a Roxelio o Poitevino. Estevo tamén recibiu terras en Alençon, no sur de Normandía, por parte de Henrique, pero os normandos locais rebeláronse, buscando axuda de Fulco IV, Conde de Anjou. Estevo e o seu irmán máis vello Teobaldo foron completamente derrotados na campaña posterior, que culminou na batalla de Alençon, e os territorios non foron recuperados.
O Barco Branco e a sucesión thumb|left|Unha representación do século XIV do afundimento do Barco Branco en 1120
En 1120, o panorama político inglés mudou dramaticamente. Trescentos pasaxeiros embarcaron no Barco Branco para viaxar de Barfleur en Normandía a Inglaterra, incluíndo o herdeiro ao trono, Guillerme Adelin, e moitos outros nobres importantes. Estevo tiña previsto navegar no mesmo barco, pero cambiou de idea no último momento e decidiu esperar outra embarcación, ben por preocupación polo exceso de pasaxeiros a bordo, ben porque sufría de diarrea. O barco naufragou durante a travesía, e todos os pasaxeiros, salvo un, morreron, incluíndo a Guillerme Adelin.
Coa morte de Guillerme Adelin, a sucesión ao trono inglés quedou en dúbida. As regras de sucesión en Europa occidental naquela época eran incertas; en certas partes de Francia, a primoxenitura masculina, na que o fillo máis vello herdaba o título, estaba facéndose cada vez máis popular. Tamén era tradicional que o rei de Francia coroase o seu sucesor mentres el aínda estaba vivo, facendo relativamente clara a liña de sucesión pretendida, pero este non era o caso en Inglaterra. Noutras partes de Europa, incluíndo Normandía e Inglaterra, a tradición consistía en dividir as terras, sendo o fillo máis vello quen herdaba as terras patrimoniais, xeralmente consideradas as máis valiosas, mentres que os fillos menores recibían particións ou propiedades máis pequenas e adquiridas recentemente. Non había precedentes dunha muller gobernante.
O problema complicouse aínda máis pola secuencia de sucesións inestables entre os anglonormandos nos últimos sesenta anos: Guillerme o Conquistador conseguira Inglaterra pola forza; dous dos seus fillos, Roberto Curthose e Guillerme Rufo, loitaran unha guerra entre eles polo trono, sendo Rufo, o máis novo, quen emerxeu vitorioso; e Henrique tamén adquirira o control de Normandía só pola forza. Non existiran sucesións pacíficas nin incontestadas