Idu dani hrvatski je dugometražni igrani film iz 1970. godine redatelja Fadila Hadžića. Za razliku od redateljevih stilski klasičnih prethodnih filmova, Idu dani nastaje pod utjecajem modernizma: apsurdističke drame U očekivanju Godota Samuela Becketta i djelâ zagrebačke škole crtanog filma. Utjecaj Godota očituje se u izostanku uobičajene radnje: protagonist (Ivica Vidović) na seoskom putu stalno iščekuje autobus, dok se susreće s neobičnim prolaznicima i ulazi u raznolike apsurdne situacije, bez tradicionalnog pripovijednog razvoja. Iz zagrebačke animacije film nasljeduje slapstick komediju, karikaturalnu glumu i vizualne gegove, te satiričnu društvenu alegoriju. Jedan od provodnih motiva filma je pjesma Idu dani, prema tekstu srpskog pjesnika Branislava Crnčevića, koju tri puta izvede romski orkestar; pjesma je stekla popularnost i izvan filma.
Idu dani je kritika ocijenila izrazito negativno, kao jedan od najslabijih Hadžićevih filmova.
Uloge
Ivica Vidović – protagonist
Dragutin Dobričanin – prosjak-kockar
Rade Šerbedžija – redatelj
Branko Milenković – violinist
Fahro Konjhodžić – glumac
Mirko Boman – Englez
Gordana Les – Engleskinja
Ljiljana Cincar Danilović – harmonikašica
Janez Hočevar
Zoran Longinović
Milorad Majić
Vladimir Krstulović
Darko Čurdo
Velimir Hitil
Majda Kohek
Vanja Aljinović
Đorđe Vladisavljević
Izvori
Kategorija:Filmovi Fadila Hadžića Kategorija:Hrvatski filmovi 1970-ih