La Mer, trois esquisses symphoniques pour orchestre o semplicement La Mer, a l'è un componiment musegal (opus L 109), del composidor frances Claude Debussy (1862-1918), de carater impressionista.

Principiada ind el 1903 in França, la composizion de La Mer a l'è staita terminada ind el 1905 ind el sojiorn del Debussy in su la costa inglesa de la Manica a Eastbourne. La prima a l'è staita eseguida a Paris el 15 otober 1905 de l'Orqestra Lamoureux sota la direzion del Camille Chevillard. L'œvra la g'ha havud no un bon principi, soratut per la bruta eseguzion, ma in poc temp a l'è diventada una dei œvre per orqestra del Debussy plussee ammirade e eseguide. La prima registrazion a l'è staita faita del Piero Coppola ind el 1928. A'l dì de incœ, La Mer a l'è largament considerada 'me una dei meior œvre per orqestra del ventesim secol.

Lista dei bran Un'eseguzion tipega la g'ha de vesser circa de 23-24 minuts. La Mer la se spartiss in tri moviments:

(~09:00) "De l'aube à midi sur la mer" - Très Lent (Si Minor) (~06:30) "Jeux de vagues" - Allegro (Do Diesis Minor) (~08:00) "Dialogue du vent et de la mer" - Animé et Tumultueux (Do Diesis Minor)

Organeg orqestral La Mer a l'è un'œvra strumentada per una granda orqestra sinfonega qe la g'ha:

duu flauts, otavin, duu oboi, corn ingles, duu clarinets in La e Si bemoll, tri fagots, controfagot; quater corn in Fa, tre trombe in Fa, do cornete in Do, tri trombon, tuba; timpan, grancassa, Tonds, triangol, tam-tam, glockenspiel; do arpe e arc.

Precedents e fonts L'imajin del mar, per el so vesser immens, volubil e misterios, de semper l'ha stimolad la fantasia de composidor e artists.

Una quai composizion musegala, prima de La Mer, qe l'ha 'me sojet el mar a l'è: La tempesta de l'op. 18, fantasia sinfonega del Čajkovskij (1873) La mer del Victorin de Joncières per sopran, cor e orqestra (1881) Morye , fantasia per orqestra de l'Alexander Glazunov (1889) La mer per orqestra del Paul Gilson (1892)

I composizion qe i hann 'me sojet el mar i droven modalitaa espressive compagne: per esempi, per esprimer la fluiditaa del mar e el so etern moviment, ind l'orqestra i arc i imiten la dinamicitaa del mar, cont la ripetizion costanta de sezion musegal, squas de i onde.

Ind la partidura del Debussy a trœvom minga semplicement la ripresa de idee musegai cambiade de la tradizion sinfonega e orqestrala, ma plutost la lor riproposizion cont un olter segnifegad: plu qe accostar-s a la sintassi jamò sperimentada, al trasforma e cambia el lor segnifegad orijinal.

Un quai studios l'ha ipotizad qe 'l Debussy l'habia drovad 'me risorsa creativa dei fonts pitorege. El criteg Edward Lockspeiser, per esempi, l'ha metud l'accent in su i parallelism qe l'ha individuad intra l'art compositiva del Debussy e la tecnega pitorega del Turner.

L'autor, de soraplu, ind i soe corrispondenze, al menziona despess el mar e el fassin qe l'aiva la esercita in su la soa creativitaa musegala e in su la soa sensibilitaa artistega.

Jestazion de l'œvra e prime eseguzion El prim accenn a la volontaa del composidor de scriver l'œvra al se trœva ind una letera a l'editor Durand, del 12 setember 1903:

«Violter a me dixii qe l'Ocean al bagna esatament i colline borgognone...! [...] Ma a hoo tants regords; qest al val plussee, a mè avvis, qe una realtaa del qual fassin al pesi jeneralment trop in sul voster pensier».

El fait qe 'l Debussy al sia in Borgogna, una rejon de la França centrala bagnada minga del mar, de lonj de la presenza efetiva de l'aiva, la g'ha de far stupir minga, perqè la volontaa de l'autor a l'è minga qella de tratejar una riproduzion realistega, ma de tratejar i soi regords in musega, cont l'imajin del mar atravers la memoria.

Ancaben l'esaltazion e l'interess suscitad ind el Debussy del pensier de qesta nœva œvra, la partitura la sarà minga ultimada fin a l'ann despœ.

Ind el jenar del 1905 el Debussy al cambia el titol del prim moviment e al modifega profondament el segond bran.

Consegnade i bozze, despœ de una profonda revision, i se avvien infin i procedure de pubblegazion ind l'agost de l'istess ann.

La prima esecuzion la gh'è el 15 otober del 1905 a Paris, per œvra de l'Orqestra Lamoureux sota la direzion del Camille Chevillard.

De Paris, indovè qe la vegn replegada, l'œvra la fa la soa prima apparizion a la Queen's Hall de Londra, a Boston, New York, Vienna, Berlin e a Torin ind el 1911 in occasion de un'esposizion internazionala.

Covertina La Paris dei prim agn del Nœvcent la cognosseva un'ammirazion prefonda per l'art orientala e per i so manufats, in partigolar qei japones.

El Debussy en riman prefondament estasiad: l'andava in cerca de stampe e ojets japones 'me i oltr artist del Japon e de l'Orient.

La covertina de la prima edizion a stampa de La Mer a l'è staita una stampa japonesa, La granda onda de Kanagawa del Katsushika Hokusai.

El Debussy al cernis minga domà de riprodur fedelment l'imajin, ma la cambia, vers a l'astrazion: al cava via de fait i barqe e de conseguenza l'element uman de la stampa e de la soa œvra.

I color de l'onda representada ind la stampa inn minga naturai, ancaben un quai segn essenziai i identifiqen ciarament el sojet. I linee del disegn inn estremament semplifegade: i obbligen e stimolan qi al varda la stampa a completar el scenari tratejad mentalment, cont l'aiœd de l'immajinazion.

A qella poetega qì de l'essenzialitaa del Hokusai al se conliga l'intenzion del Debussy: lassar qe 'l publeg al completi l'ascolt de la soa œvra individualment, qe al recostruisca çoè la soa musega cont l'aiœt de la memoria e de l'immajinazion, senza vincolar la fruizion de la soa musega con sqemi tradizionai o preconfezionads. Qesta particolara cernida donca la respond minga domà a la moda del japonism ind la Paris de qei agn, ma a l'è per el Debussy una sorta de conferma a la soa poetega.

El Debussy, qe al scompartiss pienament el concet de art elitaria, al preferiss far stampar a l'editor Durand un numer esigu de copie, cont la consegna domà a poc elejuds de un prodot de volta eleganza e refinidura editoriala.

La sujestion de l'aiva e la liquiditaa ind la musega del Debussy L'element marin de semper al haa stimolad la fantasia e la creativitaa dei artisti per el sens de immensitaa e mister insondabel qe al comunega, per l'attrazion invers l'ignod e l'inconoscibel, per i soi confin sfumads e mutevoli.

Cont La Mer, el Debussy al sussis minga un obiettiv descrittiv, plutost al ricerca el mister, al dipinj la mutevoleza e l'incerteza, ma a l'istess temp a l'è mai esplicid ind el messaj qe al trasmet, perqè al spinj l'ascoltador a usar la memoria e l'immajinazion.

Per qei peculiaritaa qì, La Mer la apartegn minga a la musega a programma, ma nanca totalment a la musega assoluda.

Ind una lettera a l'amix André Messager del setember 1903 al se lej: «Lavori a tri sqizi sinfoneg [...]. Forsi savii minga qe g'havaria havud de intraprender la bella carriera del marinar e qe domà per cas a hoo cambiad strada. Implunemanc a hoo mantegnud una passion sincera per el mar.». A l'è important regordar qe el pader del Debussy a l'era stait in marina in joventuu e qe anca per el fiœl al se prospettava la possibilitaa de lavorar in sui nav; per qell motiv qì el Debussy a l'è sincerament affascinad del mar qe al attrae irresistibelment la soa sensibilitaa e creativitaa artistega, e al prœva ind i confronts de quest element natural una nostaljega simpatia.

I contats qe 'l Debussy al g'haa havud cont el mar ind la soa vita i inn staits numeros: per esempi, quand al se trœvava a Roma per haver vinciud una borsa de studi del Conservatori de Parix, plussee qe vesser affascinad dei monuments de la cittaa, al vardava i spiaje de Fiumicin; al ved l'Ocean ind un sojiorn in Bretagna e ne reman profondament colpid (al conta in qell'occasion del tentativ de «voltar in musega el son del mar»); Pourville, inscambi, ind la França setentrionala, a l'è stait un sit dens de segnifegad per el Debussy, un rifuj quand al sentiva el desideri e el besogn de allontanar-s de la vita frenetega e mondana de Parix.

Ind el Parix dei primi agn del Nœvcent, el contest storeg-cultural ind el qual la nass l'œvra, qell qe al premeva ai artists a l'era minga l'imitazion de la realtaa, la descrizion realistega e aderenta al ver de la natura, quant plutost comunegar l'impression qe l'artista 'l g'haa de la realtaa, la percezion qe ne scaturiss. Donca la natura la diventa una risorsa fondamentala qe la ispira la concezion qe 'l Debussy 'l g'haa de la musega: «un'art libera, un'art d'aria averta, un'art a misura dei elements, del vent, del ciel, del mar».

Un amix del Debussy, el Robert GodetRobert Godet, Claude Debussy, in «La Semaine Littéraire», Ginevra, 13-27 aprile 1918, al nota un quai somiglianz intra la concezion estetega del composidor e qella del poeta Verlaine; in particolar, al individua in tuts e duu i artists una forta predilezion per l'element de l'aiva, present ind i œvre dei duu.

Anca el studios Vladimir JanckélévitchVladimir Jankélévitch, Debussy et le mystère, Neuchâtel, Editions de la Baconniere, 1949. al individua la carateristega de la liquiditaa 'me peculiara ind i œvre del Debussy.

El Michel ImbertyMichel Imberty, Les écritures du temps : sémantique psychologique de la musique, Parigi, Dunod, 1981 al recognoss qe «L'aiva del Debussy la diventa l'autentega dinamega de la soa œvra. L'aiva la g'haa un'evidenza materiala sonora qe la fa in luu un arqetip fondamental del qual i proceden tuts i mutaments, i cambiaments e i forme».

El Jacques ViretJacques Viret, Debussy l'aquatique et Strawinsky le tellurique: éléments naturels et poétique musicale, in «Revue musicale de Suisse Romande», 1997, al recognoss l'importanza de l'aiva ind la poetega debussiana, al la connota 'me «un'estetega del sottil, del lejer, de l'impalpabel, del flessibel, del mobel».

L'importanza del rœl qe l'aivaa la g'haa havud ind la creazion artistega del compositor a l'è confermada dei studios, dei criteg, dei corrispondenze personali e dei œvre, qe i inn estrinsecazion de qella caratteristega qì, el sens de liquiditaa, ottenud cont specifeg procediments tecnig-musegal.

Analisi de La Mer La strutura 'Me al osserva el Jean Barraqué, «El Debussy al haa cread un nœv concett formal, qe al se podariss definir 'me forma averta»."L'œvra", al seguta el studios," la se mœv ind un cert sens deperlee, senza el sostegn de un modell prestabilid" . A l'è evident l'intenzion del compositor de oppor un refiud ind i confronts de qualsessia sqema precedent o tradizional. De soraplu, al osserva el criteg, el svilupp e l'esposizion, sezion canonege de un moviment musegal e tradizionalment descompagne, in qell'œvra qì i conviven, i se confonden, i inn minga separade: la se haa la sensazion de un continu fluss de musega, indistint, costant, articolad ind un descors indipendent de qualsessia limit o imposizion formal.

La strutura, de conseguenza, la se presenta 'me estremament eterojenea, analizabela minga cont una vision tradizionala.

Amalastant la strutura de La Mer la appaia asistematega e indefinida, priva de stabilitaa, ind un cert sens liquida e mutevola, in realtaa, se se analiza cont plussee attenzion l'œvra, al se scorj ciarament un projet studiad e definid, basad su una "jeometria averta", 'me al la definiss el studios Andrea Malvano.

La strutura formala de l'œvra la se articola segond i principi de la musega assoluda: in aparenza al se nota nessun adeguament a forme o model preconfezionad. Coerentement ai principi bas de la musega assoluda, el Debussy al atua un process de desemantizazion, mutuad del simbolism letterari: al consist ind l'eliminar l'element extra-musegal de la soa musega; per esempi el Debussy al riflet minga i contest naturai evocads dei titol (çoè el passaj de l'alba a'l mezdì sul mar, i jœg dei ond e la dialetega intra el vent e el mar).