мини|Сергеј Јосифович Параџанов -Фотографија на Јуриј Михајлович Мечитов Сергеј Јосифович Параџанов ( ; име според ерменската традиција Сарkис Овсепи Параджанјан ( ); ; );роден 9 јануари 1924 година, Тифлис, ЗСФСР, СССР - 20 јули 1990 година, Ереван, Ерменска ССР, СССР ) - советски филмски режисер, сценарист и уметник. Добитник на многу филмски награди, Народен уметник на Украинската ССР (1990) и Ерменската ССР (1990).
Светската слава на Сергеј Парајанов дошла по снимањето на култните филмови „Сенки на заборавените предци“ (1965) и „Бојата на калинките“ (1968), благодарение на што режисерот се смета за еден од основачите на „новиот советски бран“ и „поетското кино“.
Меѓутоа, не како класичен дисидент, Сергеј Парајанов отворено ја критикувал советската културна политика, се спротивставил на цензурата и судските репресалии против украинската интелигенција. Како резултат на тоа, тој бил осуден од политички причини под обвинение за истополови врски (1974). По 4 години поминати во затвор, Парајанов бил ослободен под притисок на советската креативна интелигенција и меѓународната кампања на овој план.
Сергеј Парајанов се вратил во кинематографијата во 1983 година: снимил голем број филмови, меѓу кои и „Легендата за тврдината Сурами“ (1984) и „Ашик-Кериб“ (1988).
Покрај филмовите, Сергеј Парајанов создал многу цртежи, колажи, инсталации, скулптури.
Биографија
Детство мини|267x267пкс| Куќа на семејството Парајанов. Тбилиси, ул. Коте Мески, 7 Сергеј Јосифович (Саргис Овсепович) Парајанов е роден во Тифлис (сега Тбилиси) на 9 јануари 1924 година во ерменското [ извор не е наведен 63 дена ] семејство на Јосиф (Овсеп) Сергеевич (1890-1962) и Сиран (Сирануш) моминско Бежанова, 1894 -1975) Парајанов. Тој бил трето дете во семејството по сестрите Ана и Рузана.
Во 1932-1942 година, Парајанов учел во руското средно училиште Бр. 42. Учел недоволно, но покажал склоност кон одредени предмети ( историја, природни науки, хемија, цртање ). Тој бил љубител на музика и пеење („Травијата“, „Јуџин Онегин“), литература („Ашик-Гариб“ и „Демон“ од М. Ју. Лермонтов, „Фонтаната на Бахчисарај “ од А. С. Пушкин ). По завршувањето на училиштето, извесно време работел во фабриката за играчки во Тбилиси. Ова оставило отпечаток на неговата понатамошна работа - тој често користел кукли . Таткото на Сергеј Парајанов се занимавал со трговија со антиквитети, поради што уште од детството бил добро упатен во антиквитети и стекнал одредена естетска перцепција. Атмосферата од неговото детство Парајанов ја отсликал во нереализираното сценарио „Исповед“, како и во филмот „Бојата на калинките“.
Студентски години Во 1942 година, Парајанов се запишал на Градежниот факултет на Тбилисискиот институт за железнички инженери. Сепак, тој наскоро го напуштил овој универзитет и во 1943 година почнал во вокалниот оддел на Конзерваториумот во Тбилиси. Во исто време, тој земал часови по танц во Грузиски театар за опера и балет именуван по Палиашвили. За време на Втората светска војна, како дел од концертна група настапувал и во воени болници .
По војната во 1945 година, Парајанов се префрлил на Московскиот државен конзерваториум, студирал вокал кај познатиот учител Н.Л.Дорлиак. Но, тој бил привлечен од киноматографијата, а во 1946 година започнал во режискиот оддел на ВГИК, каде што студирал во работилницата на И.А. Савченко. Во периодот на студиите на Парајанов на ВГИК, овој универзитет ја имал славата на „прозорец кон Европа“. На институтот предавале филмаџии како С. М. Ајзенштајн, Г. М. Козинцев , М. И. Ром и други. Курсот на Парајанов се смета за еден од најуспешните во историјата на ВГИК во неа учеле; М.М.Хуциев, В.Н.Наумов, А:А:Алов, Г. С. Габај, Г. Г. Мелик-Аваков и други. Во 1948 година, учениците на И. А. Савченко земале активно учество во снимањето на неговиот филм „Третиот штрајк“ . Во истата година, учениците на И. А. Савченко, заедно со наставникот, започнале да работат на филмот „Тарас Шевченко “. Според мемоарите на Г.Г. Мелик-Аваков Парајанов бил тој што го предложил тогаш младиот глумец С.Ф.Бондарчука.
За време на снимањето на филмот, Парајанов заминал за Тбилиси во август, каде што бил уапсен во случајот со шефот на Грузиското друштво за културни односи (ГОКС) Н.М. Микава. Според Г. Г. Мелик-Аваков, ова се случило како дел од поразот на оваа организација, чии членови биле обвинети за „идеолошко повлекување“, а самиот Парајанов наводно го привлекол вниманието на МГБ поради предлогот за бојадисување на ѕидовите на ГОКС, со фрески на кои се претставени светци. Сепак, обвинетите биле формално обвинети за истополови врски. Парајанов на сослушувањата не ја негирал својата хомосексуалност. На 8 октомври 1948 година, заедно со уште седуммина други обвинети, тој бил осуден на затворена судска седница од страна на Воениот трибунал на трупите на Министерството за внатрешни работи на ГССР на 5 години за „содомија“. Неговиот учител И. А. Савченко се залагал за Парајанов, тој ги привлекол и А. Е.Корнејчук, В.Л.Василевскаја и Н.С.Рибака Како резултат на тоа, по разгледувањето на жалбата од страна на Воениот колегиум на Врховниот суд на СССР, младиот режисер бил ослободен во декември 1948 година Биография Сергея Параджанова // РИА Новости. — 2014. — 9 января..
Во јануари 1951 година, Парајанов се оженил со Татарката Нигјар Сераева. Меѓутоа, на 13 февруари, тој ги известил пријателите дека неговата сопруга била убиена од нејзините роднини поради отпадништво од верата. Според пријателите на Парајанов, овој настан бил еден од најсилните потреси во неговиот живот .
На крајот на 1950 година, И. А. Савченко ненадејно починал. Филмот „Тарас Шевченко“ се покажал како недовршен, а раководството донело неочекувана одлука да им дозволи на учениците на режисерот да ја завршат работата на наставникот. Филмот бил објавен во 1951 година. Курсот на Парајанов во ВГИК го водел А.П.Довженко. Тој му понудил на младиот режисер да ја сними молдавската бајка „Андриеш“ како дипломска работа. Под негово раководство во 1952 година е снимен незачуван краток филм за кој Парајанов добил диплома со почести. Оваа етнографска приказна, која се одликувала со декоративноста на сликовната серија, во голема мера го определувала и го одразувала стилот на новиот режисер. По дипломирањето на ВГИК, Парајанов бил распореден во Киев.
Киев Во 1952 година, во Киев, Сергеј Парајанов започнал да работи како асистент на режисерот В. А. Браун на сетот на филмот „Максимка“ . Живеел во хостел во филмското студио во иста просторија со А. А. Алов, В. Н. Наумов и Г. Н. Чукрај . Режисерското деби на Парајанов се случило рано за тие времиња: во 1954-1955 година, заедно со почетникот кинематографер Ј.Л. Базелјанин во филмско студио Довженко. Сепак, „Андриеш“ не добило признание од јавноста и критичарите. Во следните години, Парајанов снимил голем број документарни филмови („Думка“ (1957), „Наталија Ужвиј“ (1959), „Златни раце“ (1960) како и играни филмови („Првиот човек“ (1958), „Украинска рапсодија“ (1961), „Цвет на камен “ (1962)). Сепак, овие филмови, дизајнирани во стилот на социјалистичкиот реализам, не добиле слава. Филмските критичари го прекорувале режисерот за конформизам, идеолошка сервилност во однос на раководството на партијата и студиото, како и за површноста и шаблонот во креативната компонента.
Во ноември 1955 година, Сергеј Парајанов се оженил со седумнаесетгодишната ќерка на советскиот дипломат, Светлана Шчербатјук. На 10 ноември 1958 година се родил нивниот син Сурен (1958-2021)Ушёл из жизни сын Сергея Параджанова — Сурен Параджанов. Парајанов во својата куќа отворил своевиден интелектуален салон, каде што го посетувале најразлични луѓе. Тука режисерот ги играл своите импровизирани изведби, прикажувал домашни и странски филмови. Тој имал искрена, без идеолошки резови, дискусија за уметнички и општествено-политички прашања. Парајанов уште тогаш го привлекол вниманието на КГБ Животот на сопружниците не функционирал. Парајанов, според согледувањата на пријателите, бил деспотски во односите. Редовните кавги завршиле во 1961 година со развод, иако во следните години поранешните сопружници продолжиле да одржуваат блиски односи.
Во 1962 година бил објавен филмот на А.А.Тарковски „Детството на Иван“, кој оставил силен впечаток кај Парајанов. Наскоро се случило и нивното запознавање, што довело до блиско пријателство. лево|мини|300x300пкс| Селото Хутсул Врховина. Локација за снимање на филмот „Сенки на заборавените предци“ Судбината на Парајанов драматично се променила во 1964 година: во киевското филмско студио Довженко, тој го снимил филмот „Сенки на заборавените предци“ врз основа на делата на М.М. Коцјубински . Оваа „епска приказна“ раскажува за животот на Хутсулот Иван, за неговата љубов кон Маричка, која припаѓа на соседен непријателски клан. Филмот ги поставува главните филозофски прашања, на кои Парајанов ќе им се наврати повеќе пати: судбина, живот и смрт, љубов, телесна и духовна. Идејата за сликата му ја предложил на режисерот неговиот пријател, уметникот Г. И. Гавриленко. За снимањето на филмот, Парајанов ја напуштил сервилната политика на студиото и составил сосема нов тим. На пример, тој го зел студентот И В. Миколајчук за главната улога; младиот Ј. Јакутович бил поканет како уметник. Овој филм бил првиот независен голем креативен успех на режисерот. За прв пат во него целосно се манифестирале многу карактеристични црти на неговото дело: етнографска, мистична, сликовна експресивност, сликовитост, пластичност, фигуративност, суптилен психологизам, обемна краткост, поезија. Биле применети и технички иновации: промена на бојата и црно-белите епизоди, примена на филтри, ефекти на соларизација, снимање на инфрацрвен филм итн. Одлика на филмот било тоа што бил објавен на украински без руска синхронизација - единствен случај во СССР. Иако ваквата одлука била диктирана од уметничка неопходност (за да не се изгуби карактеристичниот хутсулски дијалект и етничката атмосфера поврзана со него), таа била протолкувана како националистички политички гест и од раководството на партијата и од опозициската украинска интелигенција.
Во исто време, филмот станал одличен пример за „Новиот советски бран“, „поетско кино“. Снимката била објавена во 1965 година и била претставена на многу филмски фестивали, на некои (вклучувајќи ги и меѓународните) освоил и награди (Фестивал на фестивали во Рим (1965), Мар дел Плата (1965), Филмски фестивал на Унијата (1966), Солун (1966)). Името на Парајанов станало светски познато. Во тоа време, неговиот социјален видокруг значително се проширил: тој се запознал со Лилја Брик и В. А. Катанјан, В. Б. Шкловски , В. С. Висоцки, Ј.Н. Григоревич, Г.Л.Хачатурјан (која го сметала за свој учител ) и др. . мини|250x250пкс| Извештај на КГБ за премиерата на филмот На 4 септември 1965 година неистомислениците И. М. Џиуба , В. М. Черновил и В. Стус зборувале на премиерата на филмот „Сенки на заборавените предци“ во киното „Украина“ со протест против претходниот бран апсења на претставници на украинската национална интелигенција („шеесеттите“). Оваа акција била една од првите јавни антисоветски демонстрации во Киев. Нив ги поддржале многу присутни, меѓу кои и М. Ф. Коцјубински. Парајанов и отворено изразил поддршка за уапсените.
Овој говор се претворил во нов бран на репресија. Многу претставници на украинската интелигенција биле отпуштени од своите работни места. Парајанов не бил пуштен во странство за светските премиери на филмот, а излегувањето на самиот филм во СССР му било ограничено . На крајот на 1965 година, Параџанов го потпишал „писмото“ на Џуба“ до Централниот комитет на Комунистичката партија на Украина, кое ја осудувало русификацијата на Украина и угнетувањето на националната култура.