|- ! style="background-color: #FFFFC0; text-align: center;" colspan="2"| Characteristics |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Evolutionary stage | Main sequence |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Spectral type | M8V |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Apparent magnitude (R) | |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Apparent magnitude (I) | |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Apparent magnitude (J) | |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Apparent magnitude (H) | |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | Apparent magnitude (K) | |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | V−R | 2.332 |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | R−I | 2.442 |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | J−H | 0.636 |- style="vertical-align:top" ! style="text-align:left" | J−K | 1.058 |- style="vertical-align:top"

TRAPPIST-1 — студена црвена џуџеста ѕвезда со седум познати вонсончеви планети. Се наоѓа во соѕвездието Водолија оддалечено околу светлосни години од Земјата и има температура на површината од околу . Неговиот полупречник е малку поголем од Јупитер и има маса од околу 9% од Сонцето. Се проценува дека е стара 7,6 милијарди години, што ја прави постара од Сончевиот Систем. Откритието на ѕвездата првпат било објавено во 2000 година.

Набљудувањата во 2016 година од Малиот телескоп на премински планети и планетезимали (TRAPPIST) во опсерваторијата „Ла Сила“ во Чиле и други телескопи довеле до откривање на две земјовидни планети во орбитата околу TRAPPIST-1. Во 2017 година, понатамошната анализа на оригиналните набљудувања идентификувала уште пет земјовидни планети. На седумте планети им се потребни помеѓу околу 1,5 и 19 денови да орбитираат околу ѕвездата во кружни орбити. Тие се најверојатно плимно заклучени на TRAPPIST-1, така што едната страна од секоја планета секогаш е свртена кон ѕвездата, што доведува до постојан ден од едната страна и постојана ноќ од друга страна. Нивните маси се споредливи со масата на Земјата и сите се наоѓаат во иста рамнина; од Земјата се смета дека се движат покрај дискот на ѕвездата.

До четири од планетите, кои се означени како d, e, f and g, орбитираат на растојанија каде што температурите се погодни за постоење на течна вода, а со тоа се потенцијално гостопримливи за животот. Нема докази за атмосфера на ниту една од планетите, а набљудувањата на TRAPPIST-1 b го отфрлиле постоењето на атмосфера. Не е познато дали радиоактивноста од TRAPPIST-1 би овозможила таква атмосфера. Планетите имаат мала густина; тие може да се состојат од големи количини испарливи материјали. Поради можноста неколку од планетите да бидат погодни за живеење, системот привлекол интерес од истражувачите и се појавил во популарната култура.

Откритие Ѕвездата која денес е позната како TRAPPIST-1, била откриена во 1999 година од астрономот Џон Гизис и неговите колеги за време на истражување на блиски ултра-студени џуџести ѕвезди. Се појавила во примерокот C од испитуваните ѕвезди, кој бил добиен во јуни 1999 година. Објавувањето на откритието се случило во 2000 година. Името е наводот на проектот „Transiting Planets and PlanetesImals Small Telescope“ (TRAPPIST) или во превод „Мал телескоп за Премински планети и планетезимали“ кој ги открил првите две вонсончеви планети околу ѕвездата.

Нејзиниот планетарен систем бил откриен од тим предводен од Михаел Гилон, белгиски астроном на Универзитетот во Лиеж, во 2016 година за време на набљудувањата направени во опсерваторијата „Ла Сила“, Чиле, користејќи го телескопот TRAPPIST. Откритието се заснова на аномалии во светлинските кривини измерени со телескопот во 2015 година. Тие првично биле толкувани како укажување на постоење на три планети. Во 2016 година, одделни набљудувања откриле дека третата планета се всушност повеќекратни планети. Вселенските телескопи и опсерватории биле вселенскиот телескоп „Спицер“; копнениот TRAPPIST и TRAPPIST-North во опсерваторијата Укајмеден, Мароко; Јужноафриканска астрономска опсерваторија; и телескопите „Ливерпул“ и телескопите Вилијам Хершел во Шпанија.

Набљудувањата на TRAPPIST-1 се сметаат за едни од најважните истражувачки наоди на вселенскиот телескоп „Спицер“. Надополнување на наодите биле набљудувањата на телескопот на Хималаите „Чандра“, Инфрацрвениот телескоп на Обединетото Кралство и Многу голем телескоп. Оттогаш, истражувањата го потврдиле постоењето на најмалку седум планети во системот, чии орбити се пресметани со помош на мерењата од телескопите „Спицер“ и „Кеплер“. Некои новински извештаи погрешно го припишуваат откривањето на планетите TRAPPIST-1 на НАСА; всушност проектот TRAPPIST што довел до нивното откритие добил финансирање и од НАСА и од Европскиот совет за истражување на Европската Унија (ЕУ).

Опис алт=see caption|мини| Илустрација во вистинска боја на Сонцето (лево) до TRAPPIST-1 (десно). TRAPPIST-1 е потемен, поцрвен и помал од Сонцето. TRAPPIST-1 се наоѓа во соѕвездието Водолија, пет степени јужно од небесниот екватор. Таа е релативно блиска ѕвезда која се наоѓа на светлосни години од Земјата, со големо сопствено движење и без придружни ѕвезди.

Тоа е црвено џуџе од спектрална класа M , што значи дека е релативно мало и студено. Со полупречник од 12% од Сонцето, TRAPPIST-1 е само малку поголемо од планетата Јупитер (иако многу помасивна). Нејзината маса е приближно 9% од масата на Сонцето, што е доволно за да се овозможи јадрено соединување. Густината на TRAPPIST-1 е невообичаено мала за црвено џуџе. Има ниска делотворна температура од правејќи ја, според податоци од 2002 година, најстудената позната ѕвезда која е домаќин на планети. TRAPPIST-1 е доволно студена за да се формираат кондензати во нејзината фотосфера; тие се откриени преку поларизацијата што ја предизвикуваат во нејзиното зрачење за време на преминот на нејзините планети.

Нема докази дека има ѕвезден циклус. Нејзината сјајност, емитирана главно како инфрацрвено зрачење, е околу 0,055% онаа на Сонцето. Мерењата со мала прецизност од сателитот XMM-Њутн и други објекти покажуваат дека ѕвездата емитува слабо зрачење на кратки бранови должини како што се рендгенските зраци и ултравиолетовото зрачење. Нема емисии на радио бранови што може да се детектираат.

Период на вртење и возраст Мерењата на вртењето на TRAPPIST-1 дале период од 3,3 дена; се смета дека претходните мерења од 1,4 дена биле предизвикани од промените во распределбата на нејзините ѕвездени дамки. Нејзината вртежна оска може да биде малку поместена од онаа на нејзините планети.

Користејќи комбинација на техники, староста на TRAPPIST-1 е проценета на околу милијарди години, што ја прави постара од Сончевиот Систем, кој е стар околу милијарди години. Се очекува да блесне за десет трилиони години - околу 700 пати подолго од сегашната возраст на вселената – додека Сонцето ќе снема водород и ќе ја напушти главната низа за неколку милијарди години.

Активност Фотосферични карактеристики биле откриени на TRAPPIST-1. Вселенските телескопи „Кеплер“ и „Спицер“ забележале можни сјајни точки, кои може да бидат факули, иако некои од нив можеби се премногу големи за да се квалификуваат како такви. Светлите дамки се во сооднос со појавата на некои ѕвездени блесоци.

Ѕвездата има силно магнетно поле со среден интензитет од околу 600 гауси. Магнетното поле поттикнува висока хромосферска активност и може да биде способно да ги зароби короналните масовни исфрлања.

Според Гарафо и неговите соработници (2017), TRAPPIST-1 губи околу 3×10−14 сончеви маси годишно од ѕвездениот ветер, стапка која е околу 1,5 пати поголема од онаа на Сонцето. Донг и неговите соработници (2018) ги симулирале набљудуваните својства на TRAPPIST-1 со загуба на маса од 4.1×10−15 сончеви маси годишно. Симулациите за проценка на загубата на маса се комплицирани бидејќи, од 2019 година, поголемиот број параметри што управуваат со ѕвездениот ветер на TRAPPIST-1 не се познати од директното набљудување.

Планетарен систем алт=The TRAPPIST-1 system is about as compact as Jupiter's moons and much more than the Solar System|мини| Споредба на орбитите на планетите TRAPPIST-1 со Сончевиот Систем и Јупитеровите месечини TRAPPIST-1 орбитира од седум планети, означени како TRAPPIST-1b, 1c, 1d, 1e, 1f, 1g и 1h по азбучен ред што излегуваат од ѕвездата. Овие планети имаат орбитални периоди кои се движат од 1,5 до 19 денови, на растојанија од 0,011-0,059 астрономски единици (1,700,000-8,900,000 километри).

Сите планети се многу поблиску до нивната ѕвезда отколку Меркур до Сонцето, што го прави системот TRAPPIST-1 многу компактен. Крал и неговите соработници (2018) не откриле никакви комети околу TRAPPIST-1, и Марино и неговите соработници (2020) не пронашле докази за Кајперовиот Појас, иако не е сигурно дали појас сличен на Сончевиот Систем околу TRAPPIST-1 би можел да се набљудува од Земјата. Набљудувањата со големата милиметарска низа „Атакама“ не откриле докази за околуѕвездена прашина.

Наклонетоста на планетарните орбити во однос на еклиптиката на системот се помали од 0,1 степени, што го прави TRAPPIST-1 најрамниот планетарен систем во Архивата за вонсончеви планети на НАСА. Орбитите се многу кружни, со минимално занесување и се добро усогласени со оската на вртење на TRAPPIST-1. Планетите орбитираат во иста рамнина и, од перспектива на Сончевиот Систем, преминуваат со TRAPPIST-1 за време на нивната орбита и често минуваат една пред друга.

Големина и состав Се проценува дека полупречниците на планетите се движат помеѓу 77,5 и 112,9 % од пречникот на Земјата. Односот на масата планета/ѕвезда на системот TRAPPIST-1 наликува на односот месечина/планета на гасните џинови на Сончевиот Систем.

Се очекува планетите на TRAPPIST-1 да имаат композиции кои наликуваат една на друга како и на Земјата. Проценетата густина на планетите е помала од земјината што може да значи дека тие имаат големи количини на испарливи хемикалии. Алтернативно, нивните јадра може да бидат помали од она на Земјата и затоа тие може да бидат земјовидни планети со помалку железо од она на Земјата, да вклучуваат големи количини на елементи освен железо, или нивното железо може да постои во оксидирана форма наместо како јадро. Нивната густина е премногу ниска за составот на чист магнезиум силикат, бара присуство на соединенија со помала густина како што е водата. Планетите b, d, f, g и h се очекува да содржат големи количини испарливи хемикалии. Планетите може да имаат длабоки атмосфери и океани и да содржат огромни количества мраз. На постудените планети ќе се формираат подповршински океани, закопани под ледените школки. Можни се неколку композиции со оглед на големите несигурности во нивните густини. Фотосферските карактеристики на ѕвездата може да внесат неточности во мерењата на својствата на планетите на TRAPPIST-1, вклучувајќи ја и нивната густина која е проценета за 8 проценти, и неточни проценки за нивната содржина на вода.

Резонанца, плима и осека мини|Анимација на вонсончевите планети на TRAPPIST-1 кои преминуваат со својата ѕвезда домаќин, со ефекти врз светлинската крива на ѕвездата.