Рабиндранат Тагоре (7 мај 1861- 7 август 1941), наречен Гурудев, е Бенгалски поет, романописец, музичар, сликар и драмски писател кој имал големо влијание врз Бенгалската литература и музика. Во 1913 година ја добил Нобеловата награда за книжевностO'Connell, K. M. (2008), "Red Oleanders (Raktakarabi) by Rabindranath Tagore—A New Translation and Adaptation: Two Reviews", Parabaas. Retrieved 2009-11-29. за делото ‘Гитанџали’. Тој бил духовен поет кој рано се прославил на Западот но неговата ‘едноставна но магична поезија’ сѐ уште останува неразбрана надвор од границите на Бенгал. Уште од својата осма година Тагоре започнал со пишување на поеми. На шеснаесет години, ја објавил својата прва збирка поезија под псевдонимот Банушинго(‘Сончевиот лав’Thompson 1926, pp. 27–28Dasgupta, T. (1993), Social Thought of Rabindranath Tagore: A Historical Analysis, Abhinav Publications, p. 20, ISBN 81-7017-302-7) и ги напишал првите раскази и драми во 1877 година. Тагоре бил против Британска Индија и ја поддржувал идејата за независност и се борел за истата преку Универзитетот Висва-Барати, чиј основач бил тој. Тагоре ги модернизирал старомодните класични форми на бенгалска уметност. Неговите новели, приказни, песни, театарски претстави, и есеи опфаќаат теми од политичкиот и секојдневниот живот. Меѓу неговите најдобри дела се вбројуваат Гитанџали, Гора и Дом и свет , а неговите стихови, раскази и новели се препознатливи по лириката, колоквализмот, натурализмот и контемплацијата. Воедно, Тагоре е единствениот книжевник кој има напишано химни за две држави, а тоа се: Џана Гана Мана- индиската државна химна и Амар Шонар Бангла- бангладешката државна химна.
Младите години на Рабиндранат Тагоре (1861 -1901) thumb|left|upright|alt=Old, small, low-quality black-and-white photograph-portrait of a teenager smiling, in black suit and necktie.|Англија, 1879 thumb|upright|alt=Black-and-white photograph of a finely dressed man and woman: the man, smiling, stands akimbo behind a settle with a shawl draped over his shoulders and in Bengali formal wear. The woman, seated on the settle, is in elaborate Indian dress and shawl; she leans against a carved table supporting a vase and flowing leaves.|Тагоре и Мриналини Деви, 1883 Тагоре е најмладиот од тринаесетте деца на неговите родители Дебендранат Тагоре(1817-1905) и Сарада Деви(1830-1875)Dutta & Robinson 1995, p. 37. Роден во Калкута. Пораснал во патријархално семејство посветено на верата Ади Дарм. Поради прераната смрт на неговата мајка и честите патувањаThompson 1926, p. 20 на неговиот татко,Тагоре го израснале слугите. Тој не ја сакал наставата во училиште, наместо тоа повеќе сакал да талка низ дворецот и да ужива во идилите во околината, како што биле: Болпур, Паниати и многу другиThompson 1926, pp. 21–24. Кога наполнил 11 години ја напуштил Калкута на 14 Февруари 1873 година и отишол на патување низ Индија заедно со неговиот татко. Заедно го посетиле наследството на татко му во Шантинкетан и сместиле во Амристар. Таму, младиот Тагоре читал биографии , учел историја, астрономија, модерна наука и ја проучувал поезијата на КалидасаDutta & Robinson 1995, pp. 55–56Stewart & Twichell 2003, p. 91 He completed major works in 1877, one a long poem of the Maithili style pioneered by Vidyapati. Published pseudonymously, experts accepted them as the lost works of , a newly discovered 17th-century poet.Stewart & Twichell 2003, p. 3 He wrote "Bhikharini" (1877; "The Beggar Woman"—the Bengali language's first short story)Dutta & Robinson 1997, p. 265 . Во 1877 година напишал некои поголеми дела меѓу кои била една долга поема во мајтилски стил. Поемата била објавена под псевдоним па стручњаците сметале дека тоа е уште едно од изгубените дела на еден од нивните познати поети. Во 1877 година ја напишал расказот ’Жената на питачот’, во 1882 година Сандиа Сангит, заклучно со познатата поема ‘Силината на водопадите’.
Во 1878 година, перспективниот адвокат Тагоре се запишал во државното училиште во Брајтон, Источен Сусекс, Англија. Се запишал на право на Лондонскиот универзитетски колеџ, но го напуштил колеџот и се посветил на делата на Шекспир: Медичи, Кориоланус и Ентони и КлеопатраThompson 1926, p. 31 he returned degreeless to Bengal in 1880. On 9 December 1883 he married Mrinalini Devi (born Bhabatarini, 1873–1902); they had five children, two of whom died before reaching adulthood.Dutta & Robinson 1995, p. 373, па поради незаинтересираноста за правото се вратил во Бенгал без да го заврши колеџот. На 9 декември 1883 година се оженил со Мриналини Деви (1873-1902), имале пет деца, од кои две им умреле на многу мала возраст. Во 1890 година, Тагоре се преселил во големото наследство од неговиот татко во Шилаидаха (место во Бангладеш), а подоцна му се придружиле децата и жената. Во 1890 година, ги објавил неговите најпознати поеми МанасиDutta & Robinson 1995, p. 109 во творештвото на Тагоре. Тогаш ги напишал повеќето од 84-те приказни Галпагуча. Во овие приказни е доловен бенгалскиот живот особено животот на село во еден ироничен стил.
Животот на Рабиндрант Тагоре (1901-1932) thumb|left|upright|alt=Black-and-white photograph of a bearded middle-aged man dressed in dark robes. He is seated on the floor of an elegantly appointed room and is in front of a plush sofa; he gazes fixedly away to the right, away from the camera.|Photo by John Rothenstein, Hampstead, 1912 thumb|alt=Posed group black-and-white photograph of seven Chinese men, possibly academics, in formal wear: two wear European-style suits, the five others wear Chinese traditional dress; four of the seven sit on the floor in the foreground; another sits on a chair behind them at center-left; two others stand in the background. They surround an eighth man who is robed, bearded, and sitting in a chair placed at center-left. Four elegant windows are behind them in a line.|Tsinghua University, 1924
Во 1901година,Тагоре ја напуштил Шилаидаха и се преселил во Шантиникетан. Таму умреле неговата жена и две од неговите деца. Неговиот татко умрел на 19 јануари 1905 година. Тој добивал месечни примања од неговото наследство а имал додатен приход од Мараха од Трипура, од продажбите од златарата на татко му, неговиот морски бунгалов во Пури и просечните приходи од авторските права од неговите делаDutta & Robinson 1995, p. 133( Рс. 2000). Тој имал голем број обожаватели коишто ги читале неговите дела во Бенгал и во странство. Потоа ги објавил делата Навеида(1901) и Кеија(1906) а во исто време ги преведувал своите делаDutta & Robinson 1995, pp. 139–140 во слободен стил. На 14 ноември 1913 година, Тагоре ја добил Нобеловата награда за книжевност, а со тоа станал првиот Азиец којшто ја добил Нобеловата награда. Шведската Академија ја ценела неговата идеалистичност а пак читателите од Западот ја ценеле едноставната природа на неговите дела, вклучувајќи го Гитанџали (1912). Во 1915 година, Британското Кралство го прогласило Тагоре за витез. Меѓутоа, подоцна во 1919 година, тој ја вратил титулата во знак на протест за Индијците кои биле масакрирани во едел дел од Индија.
Во 1921 година, Тагоре и еден земјоделски економист го основале Институтот за Рурална Реконструкција, подоцна преименуван во Куќата на мирот во Сурул, село близу до Шантиникетан. Тој барал помош од дарители, службеници и научници од целиот свет за да ги описмени луѓетоDutta & Robinson 1995, pp. 239–240 во селата. Во почетокот на 1930 година, тој се борел против ‘ненормалната несовесност на кастата’Dutta & Robinson 1995, p. 242Dutta & Robinson 1995, pp. 308–309 и нивната недостапност. Проповедал против овие личности, ги испишал хероите од неговите поеми и драми и ја започнал кампањата за отворање на храмот КришнаDutta & Robinson 1995, p. 303Dutta & Robinson 1995, p. 309. Последните години од животот на Рабиндранат Тагоре (1932-1941) thumb|upright|alt=An old bearded man garbed in a dark mantle is reading from a slim book perched in his hands. He is sitting at a dark-toned desk cleared of everything but a neat stack of papers at left; in the background is a light-coloured curtain.|Берлин, 1930 Во неговите зрели години, Тагоре почнал внимателно да го проучува христијанството. Тој го прекорувал Ганди за изјавата дека големиот земјотрес на 15 јануари 1943 година, кој зад себе оставил илјадници жртви, било божествена казна за угнетувањето на ДалититеDutta & Robinson 1995, pp. 312–313. Ја проколнувал ендемската сиромаштија во Калкута и зголемениот социоекономски пад на Бенгал, којшто го има препеано во неримувана поема од илјада стиховиDutta & Robinson 1995, pp. 335–338Dutta & Robinson 1995, p. 342. Потоа се појавиле уште петнаесет дела од Тагоре меѓу кои: Punashcha(1932), (Shes Saptak1935 ) и Patraput(1936). Потоа продолжил да експериментира и напишал неколку прозни песни и денс-драми, меѓу кои : Chitrangada1914), Shyama(1939), и Chandalika (1938), и ги напишал новелите Dui Bon (1933),Malancha (1934), и Char Adhyay (1934). Во 1937година, во последните години од неговиот живот неговото внимание го привлекла науката, во времето кога ја пишувал колекцијата есеи Висва-Паричао. Неговиот интерес за биологија, физика и астрономија влијаел на неговата поезија. Исто така, во некои од неговите дела се вклучени и говори на некои научници, како на пример во: Se (1937), Tin Sangi (1940),и Galpasalpa(1941).
Четирите последни години од животот Тагоре ги поминал во многу голема болка и во долги боледувања. Ова за првпат започнало кога Тагоре ја изгубил свеста во 1937 година, бил во кома и бил на работ на смртта подолго времеDutta & Robinson 1995, p. 338. По три години, во 1940 година болеста повторно се повратила од којашто тој повеЌе не се излечил. Поезијата која Тагоре ја напишал во тоа време е една од неговите најдобри дела и се разликува од сите други негови дела. По долго боледување, Тагоре умрел на 7 август 1941 година во дворецот Јорасанко во којшто го поминал своето детство. Неговата смрт се одбележува секоја година во Бенгалските земји.
Патувања Во периодот од 1878 и 1932 година, Тагоре посетил повеќе од триесет држави на пет континентиDutta & Robinson 1995, pp. 374–376, на многу од овие патувања тој ги проучувал другите култури а воедно ги ширел неговите политички идеи. Во 1912 година, тој однел дел од неговите преведени дела во Англија, каде ги импресионирал мисионерите и Ганди и другите поети како на пример: Чарлс Ф. Ендрјуз, ирскиот поет Вилијам Батлер Јејтс, Езра Паунд, Роберт Бриџис, Ернест Рајс, Томас Струџ Мур, и многу другиDutta & Robinson 1995, pp. 178–179 кои му помогнале во преводите на неговите дела. Навистина, Јејтс го напишал предговорот на англискиот превод на Гитанџили, додека Ендрјуз му помагал на Тагоре во преводот на Шантиникетан. На 10 ноември 1917 година, Тагоре го продолжил своето патување во Сад и во Велика Британија, а останал кратко време во Стефордшир со пријателите свештенослужителиChakravarty 1961, pp. 1–2 на Ендрјуз. Од 3 мај 1916 година па до април 1917 година, Тагоре ги проучувал Јапонија и Велика Британија и се откажал од национализмот. Во неговоиот есеј‘Национализмот во Индија’, го опишува неговиот презир кон национализмотChakravarty 1961, p. 182.
thumb|left|alt=A moustached man in a lounge suit and necktie (left) sits next to a white-haired, bearded man dressed in robes (right). Both look toward the camera.|Со Ајнштајн, 1930