Енрико Мици (20 септември 1885 – 20 декември 1950) бил малтешки политичар, водач на Малтешката националистичка партија од 1926 година и кратко бил премиер на Малта во 1950 година.Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 421, Malta 1997

Животот Бил роден на 20 септември 1885 година во Валета, Енрико Мици бил син на Марија Софија (Мари Софи) Фолиеро де Луна, ќерка на заменик-конзулот на Неапол,Gen Mare Nostrum и на Фортунато Мици, проиталијански малтешки политичар, основач на Партит Анти-Риформисти. Неговата мајка починала во 1903 година, а татко му во 1905 година, кога Енрико имал само 17 и 19 години.[потребен е цитат]

Енрико студирал во семинаријата Гозо, а читал право на Универзитетот во Рим Ла Сапиенца и на Универзитетот во Урбино. Дипломирал литература и наука на Кралскиот универзитет во Малта во 1906 година, а право во Урбино во 1911.[потребен е цитат]

Во 1926 година, Енрико Мици се оженил со Бице Васало; имале еден син, Фортунат Мици (1927–2017),Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 421, Malta 1997 кој станал свештеник во 1952 година и го основал Движењето Азџони Сокјали (МАС) во 1955 година.Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 416, Malta 1997

Политика И покрај тоа што ги завршил правните студии во Рим, Мици имал мала шанса да практикува адвокатура. Наместо тоа, бил привлечен од политиката и новинарството. Во 1915 година, Енрико Мици бил избран за член на Comitato Patriottico Maltese и го основал весникот L'Eco di Malta, орган на самиот Комитет.

Застанал како пратеник за Гозо во 1915 година и бил избран.Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 421, Malta 1997 Тој работел на развој на Устав кој бил независен од англиското владеење во тоа време.[потребен е цитат]

Во 1916 година бил уапсен и осуден на една година затвор затоа што се прогласил за претставник на италијанската националност на Малта - казната му била намалена на опомена од тогашниот гувернер поради сомневање за мешање. Во мај 1917 година бил уапсен и изведен пред воен суд за бунт за време на војната, прогласен за виновен за сите обвиненија и затворен една година. Иако оваа казна повторно била намалена, го загубил правото на адвокатура во земјата.

Водач на Партит Нацјоналист Во својата младост, Енрико Мици одлучил да ги следи стапките на неговиот татко Фортунато Мици, кој бил член на проиталијанската малтешка заедница, чија политичка активност покажала силна поддршка кон италијанскиот Ризорџименто и официјалната употреба на италијанскиот јазик во Малта.По завршувањето на Првата светска војна, Мици бил дел од големата и умерена коалиција наречена Малтешка политичка унија (Unjoni Politika Maltija, UPM), предводена од Уго Пасквале Мифсуд. Таа се отцепила од него, заедно со поекстремистичката и проиталијанската струја, за да ја формира Демократската националистичка партија, предводена од Мици.

Двете движења учествувале одделно на општите избори на Малта во 1921 година, но усвоиле форма на отпор за да не се оштетат едни со други; ПДН избрал 4 пратеници од Гозо.Remig Sacco, L-Elezzjonijiet Generali 1849–1986, Page 64, Malta 1986

УПМ и ПДН повторно учествувале одделно, иако во коалиција, на изборите во 1924 година. По изборите во 1924 г., партијата на Мици формирала влада во коалиција со Унијата Политика Малтезе и тие избрале 15 парламентарни места. За време на овој законодавен мандат, Мизи бил министер за поштенски услуги, земјоделство и рибарство заедно со индустријата и трговијата.Remig Sacco, L-Elezzjonijiet Generali 1849–1986, Page 72, Malta 1986

На 23 јануари 1926, двете партии се здружиле за да го формираат Партит Нацјоналиста, при што Мици дејствувал како ко-водач заедно со Сер Уго Мифсуд до смртта на вториот во 1942 година.Remig Sacco, L-Elezzjonijiet Generali 1849–1986, Page 74, Malta 1986>Carmel Farrugia, Polluted Politics, Background to the Deportation of Maltese nationals in 1942, Page 108, Malta 1995

Сепак, новата унитарна партија била поразена на изборите во 1927 година.

Во годините од 1924 до 1933 година, Мици имал бројни министерски позиции и бил претседател на Друштвото Данте Алигиери и директор на Газета малтешки.

Мици бил „витез без дамка и страв“.Legislative Assembly Debates, Sitting No.8, 17 March 1949, page 397 Сстанал добро познат по промовирањето на малтешки патриотизам и национализам во време кога Малта била колонија.Nerik Mizzi, Il-Verdett Ta' L-Istorja, Joseph Pirotta, Page 33, Malta 1995 Тој, исто така, бил поврзан со италијанскиот идентитет на малтешкиот народ, причината за изборот на италијанскиот како официјален јазик на земјата и силен поборник на римокатоличката вера во спротивставување на протестантската вера на колонијалните власти.Victor E. Ragonesi, Nerik Mizzi, Il-Verdett Ta' L-Istorja, Joseph Pirotta, Page viii, Malta 1995

Депортација во Уганда На 30 мај 1940 година, додека Мици бил во печатницата на Малта, бил уапсен и заедно со 47 други Малтажани биле интернирани поради италијанско симпатии. Во февруари 1942 година, гувернерот Доби издал налог за нелегално депортирање на 47 Малтежани во Уганда, меѓу нив и Мици.Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 421, Malta 1997 За време на неговиот егзил, Мици направил сè што можел за да остане во тек со настаните во Малта. Останал во близок контакт со другите членови на Партит Нацјоналиста, како што се Горг Борг Оливие и Џузепе Шембри.

Реформа на Партит Нацјоналист На групата прогонети им било дозволено да се вратат во земјата на 8 март 1945 година. Мици брзо повторно влегол во политиката и присуствувал на седницата на Советот на 15 март. Тој планирал да ја реорганизира ПН од темел. Идеологијата на Партијата и нејзината поддршка на италијанската култура и јазик го формирале базалтот на ова, и често биле користени против него од неговите политички непријатели. Помеѓу 1939 и 1942 година, Тајмс од Малта и Ил-Берка, два весници во сопственост на Џералд Стрикленд, го нарекле квислинг и симпатизер на италијанскиот фашизам.Carmel Farrugia, Polluted Politics, Background to the Deportation of Maltese nationals in 1942, Page 64, Malta 1995

Премиерот на Малта На изборите во 1950 година Мици бил назначен за премиер во обесениот парламент. Тој починал во Валета само три месеци подоцна, на 20 декември 1950,Michael J. Schiavone, Louis J. Scerri, Maltese Biographies of the Twentieth Century, Page 421, Malta 1997 и имал државен погреб. До денес, Мици е единствениот малтешки премиер кој починал додека бил на функција.Joe Felice Pace -Bice – The woman behind Nerik Mizzi- The Times 10 January 2011– On-Line.

Наследство Мици бил запаметен од Малтежаните како сила која придонесува за малтешкиот национален и европски идентитет.

Централната банка на Малта издала сребрена доказна монета со главата на Енрико Мици на неа, како дел од својата серија на истакнати малтешки личности во 2001.

Фондацијата за промовирање и подобро ценење на неговиот живот и неговите дела и на неговиот татко, Фортунато, била основана во 2010 година.

Наводи

Категорија:Починати во 1950 година Категорија:Родени во 1885 година Категорија:Малтешки политичари