Киднапирањето и убиството на Алдо Моро, исто така во Италија познато како случајот Моро (италијански: caso Moro}}) — важен настан во италијанската политичка историја. Утрото на 16 март 1978 година, денот кога новиот кабинет предводен од Џулио Андреоти требало да биде подложен на гласање за доверба во италијанскиот парламент, автомобилот на Алдо Моро, поранешен премиер и тогашен претседател на Христијанско-демократската партија (италијански: Democrazia Cristiana, или ХП, релативно мнозинска партија во Италија во тоа време), бил нападнат од група екстремно левичарски терористи познати како Црвени бригади (италијански: Brigate Rosse, или ЦБ) во Вија Фани во Рим. Пукајќи со автоматско оружје, терористите ги убиле телохранителите на Моро - двајца карабинери во автомобилот на Моро и тројца полицајци во следниот автомобил, по кое го киднапирале. Настаните остануваат и денес национална траума. Ецио Мауро од Ла Република ги опишал настаните како италијански 11 септември. Иако Италија не била единствената европска земја што доживеала екстремистички тероризам, што исто така се случило во Франција, Германија, Ирска и Шпанија, убиството на Моро претставува апогеј на италијанските години на водство.

На 9 мај 1978 година, телото на Моро било пронајдено во багажникот на Рено 4 во Вија Каетани по 54 денови затвор. Моро бил подложен на политичко судење од страна на „народен суд“ формиран од Црвените бригади (ЦБ), кој побарал од италијанската влада размена на затвореници. Автомобилот со телото на Моро бил пронајден многу блиску до двете локации на националните канцеларии на ДК и Италијанската комунистичка партија (италијански: Partito Comunista Italiano, или ПКИ, најголемата комунистичка партија во Западна Европа) во Рим. Црвените бригади биле против Моро и историскиот компромис на ПКИ. На 23 јануари 1983 година, италијанскиот суд осудил 32 членови на ЦБ на доживотен затвор за нивната улога во киднапирањето и убиството на Моро, меѓу другите злосторства. Многу елементи и факти никогаш не биле целосно расчистени, и покрај низата испитувања, и тоа довело до постоење на голем број алтернативни теории за настаните, вклучително и теории на заговор.

Киднапирање Напад во Вија Фани Терористите подготвиле заседа со паркирање на два автомобили преку Марио Фани, што, откако ќе се преместат, ќе ги спречат автомобилите на Моро да избегаат. Според официјалната реконструкција на следните судења, во нападот учествувале единаесет лица. Други реконструкции известуваат за присуство на десет лица, вклучително и набљудувач, а други споменуваат до дваесет луѓе кои учествувале во заседата. Постои и сомнеж во изјавите на терористите, кои биле основа за официјалните извештаи, како и во точниот идентитет на членовите на тимот од заседата. Присуството на самиот Моро во Вија Фани за време на заседата, исто така, било доведено во прашање по откритијата во 1990-тите. Според наодите од судските истраги, во спроведувањето на планот учествувале единаесет лица. Бројот и идентитетот на вистинските учесници неколкупати бил доведен во прашање, а дури и признанијата на Црвените бригади биле контрадикторни по одредени точки.

Во 08:45 часот, членовите на Црвените бригади ги зазеле своите позиции на крајот од Вија Фани, надолна улица во северниот дел на Рим. Четворица од нив биле облечени во униформи на екипажот на авиокомпанијата Алиталија. Бидејќи сите членови на тимот не се познавале, униформите биле потребни за да се избегне пријателски оган. Во горниот дел од патот и од десната страна, Марио Морети се наоѓал во Fiat 128 и со лажна дипломатска табличка. Алваро Лојаконо и Алесио Касемири биле во друг Fiat 128 неколку метри понапред. Од спротивната страна на улицата имало трет Fiat 128, со Барбара Балзерани внатре, свртена кон очекуваниот правец од кој ќе пристигне Моро. Бруно Сегети бил во четврти автомобил, Fiat 132, во близина на раскрсницата каде што завршува улицата. Моро излегол од својата куќа неколку минути пред 09:00 часот со син Фиат 130 управуван од Доменико Ричи. Друг карабинер, маршалот Оресте Леонарди, седнал покрај него. Леонарди бил шеф на тимот на телохранителите. Фиат 130 го следел бела Алфета со тројцата преостанати телохранители: Франческо Зици, Џулио Ривера и Рафаеле Јоцино.

Заседата започнала во 9 часот кога преку Фани влегле двата автомобили со Моро и неговите телохранители. Рита Алгранати, видиковец поставен на аголот на Вија Трионфале, мавтал со еден куп цвеќиња за да ги предупреди терористите и потоа тргнал со мопед. Фиатот 128 на Морети излетал на патот пред автомобилот на Моро, кој налетал на задниот дел од автомобилот на Морети и останал блокиран помеѓу него и Алфетата на телохранителите. Ричи се обидел со маневар за бегство, но бил спречен од Mini Minor случајно паркиран на раскрсницата. Автомобилите на Моро конечно биле заробени одзади од 128-те на Лојаконо. Во тој момент, четворица вооружени терористи скокнале од грмушките на страните на улицата, пукајќи со автоматски пиштоли; судските истраги ги идентификувале како Валерио Моручи, Рафаеле Фиоре, Просперо Галинари и Франко Бонисоли. Овој маневар бил сличен на оној што го користиела германската крајнолевичарска фракција на Црвената армија (РАФ). Еден неидентификуван сведок изјавил дека за време на заседата се слушнал германски глас, што довело до претпоставка за учество на членови на РАФ во заседата. мини|Жртвите на нападот. Горе е Оресте Леонарди, од лево кон десно се Рафаеле Јоцино, Франческо Зици, Џулио Ривера и Доменико Ричи. Во 9:03, анонимен повик до службата за итни случаи 1–1–3 ( Полиција ди Стато) објавил дека имало пукање кај Вија Фани. Биле испукани 91 куршуми, од кои 45 ги погодиле телохранителите, кои сите биле убиени. 49 истрели дошле од едно оружје, автомат ФНАБ-43 и 22 од друг од истиот модел. Останатите 20 истрели дошле од друго оружје, меѓу кои и Берета М12 . Први биле убиени Ричи и Леонарди, кои седеле на предното седиште на првиот автомобил. Моро веднаш бил киднапиран и насилно внесен во Фиат 132, кој бил до неговиот автомобил. Во исто време терористите ги застрелале другите тројца полицајци. Единствениот полицаец кој можел да возврати двапати бил Јоцино; веднаш бил удрен во глава од Бонисоли. Сите чувари освен Франческо Зици, кој починал во болница неколку часа подоцна, починале на местото на настанот. Синиот Fiat 132 бил пронајден во 09:40 во Вија Лучинио Калво со дамки од крв внатре. Останатите автомобили користени во заседата исто така биле пронајдени во следните денови на истиот пат; Според изјавите на припадниците на ЦБ, автомобилите биле оставени на патот истиот ден.

На 16 март, придружниците во Вија Фани не носеле оружје, кое наместо тоа се чувало во багажникот на автомобилите; Сопругата на Моро , Елеонора Кјаварели, за време на судењето изјавила дека оружјето било во багажникот затоа што „овие луѓе не знаеле да користат оружје бидејќи никогаш немале вежба за пукање, не биле навикнати да ракуваат со нив, па затоа пиштолите биле во багажникот. Леонарди секогаш зборуваше за тоа: „Чувајте ги на дофат на раката, но немале искуство за нивна употреба. Со месеци се одвиваше вака Маршалот Леонарди и капралот Ричи не очекуваа заседа, бидејќи нивното оружје беше ставено во торбата, а една од двете футроли беше дури и во пластична постава„. Последната изјава на Кјаварели ја оспорила вдовицата на Леонарди, која изјавила дека нејзиниот сопруг „неодамна одел наоколу вооружен бидејќи забележал дека автомобил го следи“. Во процедуралните документи има упатувања на бројни барања од надзорникот и од самиот Моро за концесија на блиндиран автомобил. На 6 декември 2017 година, најновата Комисија за масакр изјавила дека оклопниот автомобил можел да биде доволен за да се спречи нападот на Вија Фани. лево|мини| Слика од настаните по нападот Црвените бригади ја презеле одговорноста за нападот во телефонски разговор до АНСА. Во 10:00 часот, Пјетро Инграо, тогашниот претседател на Домот на пратеници на Италија, ја прекинал парламентарната седница и објавил дека Моро бил киднапиран. На изборите истиот ден, четвртата влада на Андреоти добила големо мнозинство гласови, вклучувајќи ги и оние на неговите традиционални непријатели, особено ПКИ. Пред киднапирањето, ПКИ требало да влезе во владата, но вонредната состојба ја променило ситуацијата, што резултирало со друг кабинет под цврста контрола на ДЦ. Секретарот на ПКИ, Енрико Берлингуер, зборувал за „обид да се запре позитивен политички процес“, додека Лусио Магри, претставник на Партијата за пролетерско единство, бил загрижен за лицемерието на донесување закони за ограничување на личната слобода како реакција на масакрот, велејќи дека „тоа би играло во рацете на стратегијата на субверзија“. Тој побарал интроспекција од властите и искрена подготвеност да се справи со проблемите кои, според неговите зборови, „се во основата на економската и моралната криза“.

Марио Феранди, милитант на Прима Линеја со прекар Кониљо (Зајак), подоцна изјавил дека кога веста за киднапирањето и убиството на телохранителите се проширила за време на демонстрациите на работниците, дошло до момент на чудење, по што следел момент на еуфорија и вознемиреност бидејќи постоело чувство дека нешто ќе се случи толку големо што работите нема да бидат сосема исти. Тој потсетил дека студентите присутни на настанот ги потрошиле парите на Cassa del circolo giovanile (Фонд за младински клубови) за да купат шампањ и да наздрават со работниците од мензата.

Мотиви мини|Џулио Андреоти во 1979 година За причините за киднапирањето е напишана голема количина литература. Киднапирањата на Црвените бригади биле различни од оние во латиноамериканските или европските групи по тоа што, со два главни исклучоци, тие биле следени не за непосредни практични можности, туку за симболични цели, каде што целниот симбол претставувал акција кон симболизираниот ентитет. Првично, Црвените бригади се фокусирале на менаџерскиот персонал и десничарските синдикалци од најголемите фирми во земјата, како што се Алфа Ромео, Фиат и Сит-Сименс. До 1974 година, со намалувањето на мобилизацијата на работничката класа, тие го префрлиле фокусот од фабриките кон државата и нејзините институции; во 1976 година, тие особено го опишувале судството како „најслабата алка во синџирот на моќ“. Последователно, тие почнале да таргетираат политичари. Од 1972 година, тие извршиле уште осум симболични киднапирања. Сите тие следеле слична стратегија во која жртвата била подложена на скратено судење и држена во заробеништво во период од 20 минути до 55 дена, а потоа пуштена неповредена. Моро, деветтото од тие симболични киднапирања, бил единственото што резултирало со убиство.