десно|мини| Националниот парк Берхтесгаден во Баварија Долините на Алпите биле населени уште од праисторијата. Алпската култура, која се развила таму, се фокусира на трансхумација.
Алпите се поделени меѓу осум земји: Франција, Монако, Италија, Швајцарија, Лихтенштајн, Австрија, Германија и Словенија. Во 1991 година била воспоставена Алпската конвенција за регулирање на оваа транснационална област, чија површина изнесува околу 190.000 км2.
Рана историја (пред 1200 г.) мини| Петроглифи, карпести цртежи во Валкамоника, Италија, кој бил признат од УНЕСКО во 1979 година и бил првото признаено место на светско наследство во Италија мини| Реконструкција на мумијата Еци како што е прикажано во Горнопровансалските Алпи, Франција. Оригиналната мумија и неговите останки и лични предмети се изложени во Археолошкиот музеј во Јужен Тирол во Болцано, Јужен Тирол, Италија. Пештерите Вилдкиркли во Апенцелските Алпи покажуваат траги од неандерталците кои живееле таму (околу 40.000 пр. н. е.). Во текот на глацијацијата Вирм (до околу 11700 пр.н.е.), сите Алпи биле покриени со мраз. Анатомските современи луѓе стигнале до алпскиот регион до ок. пред 30.000 години. MtДНК Хаплогрупа К (се верува дека потекнува од средината на горниот палеолит, помеѓу околу 30.000 и 22.000 години, со проценета старост овде од околу 12.000 години п.с.), е генетски маркер поврзан со југоисточната алпска област.
Трагите на трансхуманција се појавиле во неолитот. Во бронзеното доба, Алпите ја формирале границата на културите Урнфилд и Терамар. Мумијата пронајдена на Ецталските Алпи, позната како „Ледениот човек Еци“, живеела ок. 3200 пр.н.е. Во таа фаза, поголемиот дел од населението веќе ја заменило економијата заснована на лов и се адаптирало на економија базирана на земјоделство и сточарство. Сè уште е отворено прашање дали формите на пастирска мобилност, како што е трансхумансата (алпикултура), веќе постоеле во праисторијата.
Најраните историски извештаи датираат од римскиот период, најмногу поради грчко-римската етнографија, со некои епиграфски докази од Ретијците, Лепонтиите и Галите, со Лигури и Венети кои ги окупирале рабовите на југозапад и југоисток, соодветно (Кисалпска Галија и 3 век пр.н.е.) во текот на 4 век. Карпестите цртежи во Валкамоника датираат од овој период. Неколку детали дошле до современите научници за освојувањето на многу од алпските племиња од страна на Август, како и за битките на Ханибал преку Алпите. Повеќето од локалните галски племиња се здружиле со Картагинците во Втората пунска војна, за чие времетраење Рим ја изгубил контролата над поголемиот дел од Северна Италија. Римското освојување на Италија завршило дури по римската победа над Картагина, до 190-тите пр.н.е.
Помеѓу 35 и 6 пр.н.е, алпскиот регион постепено бил обединет со Римската империја. Современиот споменик Тропаеум алпиум во Ла Турби ја означува победата на Римјаните над 46 племиња во овие планини. Последователната изградба на патишта преку алпските премини најпрво дозволила јужните и северните римски населби на Алпите да се поврзат и на крајот ги интегрирала жителите на Алпите во културата на Империјата. Горната долина на Рона или Валис Поенина паднала во рацете на Римјаните по Битката кај Октодур (Мартињи) во 57 пр.н.е Аоста била основана во 25 пр.н.е како Аугуста праеториа салассорум на поранешната територија на Саласи. Рецијаа била освоена во 15 пр.н.е
Со поделбата на Римската империја и падот на нејзиниот западен дел во четвртиот и петтиот век, моќноста во алпскиот регион се вратила во нејзините локални димензии. Честопати епархиите станувале важни центри. Додека во Италија и Јужна Франција, епархиите во Западните Алпи биле основани рано (почеток во четвртиот век) и резултирале со бројни мали седишта, во Источните Алпи таквите основи продолжиле до XIII век и епархиите обично биле поголеми. Новите манастири во планинските долини, исто така, ја промовирале христијанизацијата на населението. Во тој период, јадрото на супра-регионалните политички сили главно се наоѓало северно од Алпите, прво во Каролиншкото Царство, а подоцна, по нејзината поделба, во Франција и Светото Римско Царство. Германските императори, кои ја добиле царската инвестиција од папата во Рим помеѓу деветтиот и петнаесеттиот век, морале да ги преминат Алпите заедно со нивната придружба.
Во VII век, голем дел од Источните Алпи биле населени од Словени. Помеѓу VII и IX век, словенското кнежевство Карантанија постоело како едно од ретките негермански политики на Алпите. Алпските Словени, кои го населиле поголемиот регион од територијата на денешна Австрија и Словенија, постепено биле германизирани од 9 до 14 век. Современите Словенци се нивни најјужни потомци.
Последователната емиграција и окупацијата на алпскиот регион од страна на Алеманите од 6 до 8 век, исто така, се познати само површно. За „мејнстрим“ историјата, Франкската, а подоцна и Хабсбуршката империја, Алпите имале стратешко значење како пречка, а не како пејзаж, а алпските премини имаат, следствено, големо воено значење.
Помеѓу 889 и 973 година, заедница на муслимански напаѓачи кои дејствувале од нивната база Фраксинетум, на брегот на Прованса, ги блокирале алпските премини за христијанските патници сè до нивното протерување од христијанските сили предводени од Ардуин Глабер во 973 година, во кој момент трансалпската трговија можела да продолжи.
До распаѓањето на Каролиншката империја во 10-тиот и 11-тиот век може да се следи локалната историја на различни делови на Алпите, особено со миграциите на Високиот средновековен Валсер.
Подоцна средновековна до рана модерна ера (1200-1900 година) мини| Војниците под генералисимусот Александар Суворов ги преминуваат Алпите во 1799 година, од Василиј Суриков десно|мини|Наполеон поминува покрај Големиот премин Свети Бернард, од Едоуард Кастрес Францускиот историчар Фернанд Браудел, во својот познат том за медитеранската цивилизација, ги опишал Алпите како "исклучителен опсег на планини од гледна точка на ресурсите, колективните дисциплини, квалитетот на човечкото население и бројот на добри патишта". Ова извонредно човечко присуство во Алпскиот регион настанало со растот на населението и аграрната експанзија во Високите средни години. Отпрвин, мешаната форма на земјоделство и сточарство доминирала во економијата. Потоа, од доцниот средниот век, добиток ги заменил овците како доминантни животни. Во неколку региони на северната градина на Алпите, сточарството се повеќе се оринтирало кон пазари со долг дострел и целосно го заменило земјоделството. Во исто време, другите видови на меѓурегионална и трасалпска размена растеле во значење. Најважниот премин бил Бренер, кој можел да го смести сообраќајот со колички почнувајќи од петнаесеттиот век. Во Западните и Централните Алпи, премините биле практични само за глутници до периодот околу 1800 година.
Процесот на формирање држава на Алпите бил поттикнат од близината на централните области на европските конфликти, како италијанските војни од 1494 до 1559 година. Во тој период социо-политичките структури на алпските области се оддалечиле. Може да се препознаат три различни модели на развој: еден од кнежевската централизација (Западни Алпи), еден локално-заеднички (Швајцарија) и еден среден, кој се карактеризирал со моќно благородништво (Источни Алпи).
До крајот на деветнаесеттиот век, многу алпски долини останале главно обликувани од аграрните и пасторалните активности. Растот на населението го фаворизирало интензивирањето на користењето земјиште и ширењето на производството на пченка, компири и сирење. Пократката сезона на растење на повисоки надморски височини не била пречка до околу 1700 година. Подоцна, сепак, тоа станало главна пречка за понатамошното интензивирање на земјоделството, особено во споредба со околните низини каде продуктивноста на земјиштето брзо растела. Внатре во алпскиот регион имало впечатлива разлика помеѓу западните и централните делови, во кои доминирале малите земјоделски претпријатија, и источниот дел, кој се карактеризирал со средни или големи фарми. Миграцијата во урбанизираните зони на околните области веќе била очигледна пред 1500 година и често била привремена. На самите Алпи урбанизацијата била бавна.
Централни Алпи мини|Теуфелбруке (Ѓаволски мост) на патеката до преминот Готард; моментално користениот мост од 1958 година над првиот мост за возење од 1830 година Во Централните Алпи, главниот настан, на северната страна на синџирот, претрпел постепено формирање од 1291 до 1516 година на Швајцарската конфедерација, барем досега во однос на планинските кантони, а особено со осврт на независните конфедерации на Грисон и Вале, кои станале полноправни членки на Конфедерацијата во 1803 и 1815 година соодветно. Привлечноста на југот била премногу силна и за шумските кантони и за Грисон, така што и двајцата се обиделе да обезбедат, и всушност обезбедиле, различни делови од Миланезите.
Преминот Готард бил познат во антиката како Адула Монс, но не бил еден од важните алпски премини поради непроодноста на клисурата Шеленен северно од преминот. Ова драматично се променило со изградбата на таканаречениот Ѓаволски мост во 1230 година. Речиси веднаш, во 1231 година, на некогаш неважната долина Ури и била доделена империјална непосредност и станалала главна рута која што ги поврзувала Германија и Италија. Исто така, во 1230 година, на преминот бил изграден конак посветен на Готард од Хилдесхајм со цел да ги смести аџиите во Рим кои тргнале по тој пат. Ненадејната стратешка важност за европските сили добиена од она што сега е централна Швајцарија била важен фактор во формирањето на Старата швајцарска конфедерација која започнала кон крајот на 13 век.
Во 15 век, шумските кантони ја освоиле Вале Левентина, како и Белинзона и Долината ди Бленио (иако Долината Осола ја држеле само одредено време). Бленио бил додаден на Долината Брегаља (која му била дадена на епископот од Коире во 960 година од страна на императорот Ото I), заедно со долините на Месолчина и на Пошиаво.
Западни Алпи мини|Масив Мон Блан Во случајот со Западните Алпи (со исклучок на делот од синџирот на Монблан до преминот Симплон, кој ги следел богатствата на Вале), се водела долга борба за контрола помеѓу феудалците од Савој, Дофине и Прованса. Во 1349 година, Дофине паднал во рацете на Франција, додека во 1388 округот Ница преминал од Прованса во куќата на Савој, која исто така тогаш ја држел Пиемонт, како и други земји од италијанската страна на Алпите. Борбата потоа била ограничена на Франција и куќата на Савој, но малку по малку, Франција успеала да ја потисне куќата Савој преку Алпите, принудувајќи ја да стане целосно италијанска сила.
Пресвртна точка во ривалството бил Договорот од Утрехт (1713 година), со кој Франција му ги отстапила на Савој алпските окрузи Егзил, Бардонеш (Бардонекија), Оулкс, Фенестрел и Шатеан Дофин, додека Савој ѝ ја предал на Франција долината Бардонеке на долината на Алпите и составниот дел од округот Ница. Последниот чин во оваа долготрајна борба се одвивал во 1860 година, кога Франција со цесија го добила остатокот од округот Ница, а исто така и Савој, со што останала единствениот владетел на западната падина на Алпите.
Источни Алпи мини|Замокот Хабсбург, Швајцарија