Семјуел Џонсон (роден на 18 септември 1709 – починал на 13 декември 1784), често нарекуван д-р Џонсон — англиски писател кој дал траен придонес како поет, драматург, есеист, моралист, книжевен критичар, проповедник, биограф, уредник и лексикограф. Оксфордскиот речник на национални биографии го нарекува „веројатно најистакнатиот човек на книжевноста во англиската историја“.
Роден во Личфилд, Стафордшир, тој студирал на Пембруковиот колеџ во Оксфорд, сè додека недостатокот на средства не го принудил да замине. Откако работел како наставник, се преселил во Лондон и почнал да пишува за списанието „Џентлменс“. Меѓу раните дела се „Животот на г-дин Ричард Севиџ“, поемите „Лондон“ и „Суетата на човечките желби“ и драмата „Ирена“. По девет години труд, „Речник на англискиот јазик“ на Џонсон се појавил во 1755 година и бил прогласен за „едно од најголемите поединечни достигнувања на науката“. Подоцнежните дела вклучувале есеи, како „Драмите на Вилијам Шекспир“ и апологезата „Историја на Раселас, принц од Абисинија“. Во 1763 година се спријателил со Џејмс Босвел, со кого патувал во Шкотска, како што Џонсон го опишал во „Патување до западните острови на Шкотска“. При крајот на неговиот живот го довршил огромното и влијателно дело„Животот на најистакнатите англиски поети од 17 и 18 век“.
Д-р Џонсон бил побожен англиканец, и посветен конзервативец. Иако висок и робустен, тој покажувал гестови и тикови што ги збуниле некои кога го среќавале. „Животот на Семјуел Џонсон“ од Босвел, заедно со други биографии, го документираат однесувањето и манирите на Џонсон со толку детали што тие влијаеле врз постхумната дијагноза на Туретов синдром, and состојба која не била дефинирана или дијагностицирана во 18 век. По неколку болести, тој починал вечерта на 13 декември 1784 година и бил погребан во Вестминстерската опатија.
Во подоцнежниот живот, Џонсон станал славен, а по неговата смрт сè повеќе се сметало дека имал траен ефект врз книжевната критика, дури и се сметало дека е единствениот вистински голем критичар на англиската книжевност. Преовладувачкиот начин на книжевна теорија во 20 век се темелел на неговите ставови, и тој имал траен ефект врз биографијата. Речникот на Џонсон имал далекусежни ефекти врз современиот англиски јазик, и бил истакнат сè до појавата на Оксфордскиот англиски речник 150 години подоцна. Животот на Босвел“ бил избран од биографот на Џонсон, Волтер Џексон Бејт, како „најпознатото поединечно дело на биографска уметност во целата книжевност“.
Живот и кариера Ран живот и образование алт=Large three-storey house on a corner site|мини|Родното место на Џонсон на Маркет Сквер, Личфилд Семјуел Џонсон е роден на 18 септември 1709 година како син на книжарот Мајкл Џонсон и неговата сопруга Сара (родена Форд). Неговата мајка имала 40 години кога го родила Џонсон во семејната куќа над книжарницата на неговиот татко во Личфилд, Стафордшир. Ова се сметало за невообичаено доцна бременост, па затоа бил повикан маж-бабица и хирург со „голем углед“ по име Џорџ Хектор за да помогне. Бебето Џонсон не плачело поради кое имало загриженост за неговото здравје. Неговата тетка извикала дека „таа не би зела толку сиромашно суштество на улица“. Семејството се плашело дека Џонсон нема да преживее и го повикало викарот на црквата „Света Марија“ да изврши крштевање. Биле избрани двајца кумови, Семјуел Свинфен, лекар и дипломец на Пембрук колеџот, Оксфорд, и Ричард Вејкфилд, адвокат и градски службеник во Личфилд.
Здравјето на Џонсон се подобрило и бил сместен кај Џоан Марклу. Некое време подоцна се заразил со скрофула, позната во тоа време како „Кралско зло“, бидејќи се сметало дека „кралскиот допир“ може да ја излечи. По препорака на Сер Џон Флојер, поранешен лекар на кралот Чарлс II, младиот Џонсон бил допрен од кралицата Ана на 30 март 1712 година. Сепак, ритуалот се покажал како неефикасен и била извршена операција која му оставила трајни лузни по лицето и телото. Кралицата Ана му дала на Џонсон амајлија на синџир што го носел до крајот на животот.
Кога Џонсон имал три години, се родил неговиот брат Натаниел. Во писмо што го напишал до својата мајка, Натаниел се пожалил дека Џонсон „ретко би ме користел со вообичаената учтивост“. Со раѓањето на братот на Џонсон, нивниот татко не бил во можност да ги плати долговите што ги натрупал со текот на годините, а семејството повеќе не било во можност да го одржи својот животен стандард.
Џонсон покажувал знаци на голема интелигенција уште како дете, а неговите родители, на негово подоцнежно незадоволство, се фалеле со неговите „новостекнати достигнувања“. Неговото образование започнало на тригодишна возраст, а го обезбедувала неговата мајка, која го терала да меморира и да рецитира пасуси од Книга на заедничката молитва. Кога Самјуел наполнил четири години, бил испратен во блиско училиште, а на шестгодишна возраст бил испратен кај пензиониран чевлар за да го продолжи своето образование.
Една година подоцна, Џонсон заминал во Личфилдското граматичко училиште, каде што се истакнувал во латинскиот јазик. За своите најлични песни, Џонсон го употребил латинскиот јазик. Во тоа време, Џонсон почнал да покажува тикови што ќе влијаат на тоа како луѓето го гледаат во неговите подоцнежни години, а кои ја формирале основата за постхумна дијагноза на Туретов синдром. Тој се истакнувал во учењето и бил унапреден во средното училиште на деветгодишна возраст. Во тоа време, тој се спријателил со Едмунд Хектор, внук на неговата „машка бабица“ Џорџ Хектор, и Џон Тејлор, со кои останал во контакт до крајот на својот живот.
На 16-годишна возраст, Џонсон останал со своите братучеди, Фордови, во Педмор, Вустершир. Таму станал близок пријател со Корнелиј Форд, кој го искористил своето знаење за класиците за да го подучува Џонсон додека не одел на училиште. Форд бил успешен, добро поврзан академик и озлогласен алкохоличар чии испади придонеле за неговата смрт шест години подоцна. Откако поминал шест месеци со своите братучеди, Џонсон се вратил во Личфилд, но Хантер, директорот, „лут поради дрскоста на ова долго отсуство“, одбил да му дозволи на Џонсон да продолжи во училиштето. Не можејќи да се врати во гимназијата во Личфилд, Џонсон се запишал во гимназијата „Крал Едвард VI“ во Стурбриџ. Бидејќи училиштето се наоѓало во близина на Педмор, Џонсон можел да поминува повеќе време со Фордови и започнал да пишува песни и преводи на стихови. Поминал шест месеци во Стурбриџ пред да се врати во домот на своите родители во Личфилд. мини|Влезот во колеџот Пембрук, Оксфорд Во овој период, иднината на Џонсон останала неизвесна бидејќи неговиот татко бил длабоко задолжен поради неговите долгови. За да заработи пари, Џонсон започнал да ги потшива книгите за својот татко, и веројатно е дека Џонсон поминал многу време во книжарницата на својот татко читајќи и градејќи го своето книжевно знаење. Семејството останало во сиромаштија сè додека братучетката на неговата мајка, Елизабет Хариотс, не починала во февруари 1728 година и не оставила доволно пари за да го испрати Џонсон на универзитет. На 31 октомври 1728 година, неколку недели откако наполнил 19 години, Џонсон се запишал на колеџот Пембрук, Оксфорд. Наследството не ги покривало сите негови трошоци во Пембрук, а Ендру Корбет, пријател и колега студент на колеџот, понудил да го надомести дефицитот.
Џонсон се спријателил во Пембрук и многу читал. Неговиот старател го замолил да направи латински превод на „Месија“ од Александар Поуп како божиќна вежба. Џонсон ја завршил половина од преводот за едно попладне, а остатокот следниот ден наутро. Иако песната му донела пофалби, таа не ја донела материјалната корист на која се надевал. Песната подоцна се појавила во „Зборникот на песни“ (1731), уредена од Џон Хасбенс, старател од Пембрук, и е најраната зачувана публикација на кое било од делата на Џонсон. Џонсон го поминал остатокот од своето време учејќи, дури и за време на божиќните празници. Тој изготвил „план за учење“ наречен „Адверсарија“, кој го оставил недовршен, и го искористил своето време за да учи француски додека работел на својот грчки.
Туторот на Џонсон, Џорден, го напуштил Пембрук неколку месеци по пристигнувањето на Џонсон и бил заменет од Вилијам Адамс. Џонсон уживал во старателството на Адамс, но до декември веќе заостанувал една четвртина од своите студентски такси и бил принуден да се врати во Личфилд без диплома, откако поминал 13 месеци во Оксфорд. Тој оставил зад себе многу книги кои ги позајмил од својот татко бидејќи не можел да си дозволи да ги пренесе, а исто така и затоа што се надевал дека ќе се врати.
На крајот тој добил диплома. Непосредно пред објавувањето на неговиот Речник во 1755 година, Оксфордскиот униврзитет му ја доделил на Џонсон титулата магистер по уметности. Тој бил награден со почесен докторат во 1765 година од колеџот „Тринити“ во Даблин, а во 1775 година од Оксфордскиот униврзитет. Во 1776 година се вратил во Пембрук со Босвел и го обиколил колеџот со својот поранешен тутор Адамс, кој дотогаш бил мајстор на колеџот. За време на таа посета, тој се потсетил на времето поминато на колеџот и неговата рана кариера и ја изразил својата подоцнежна наклонетост кон Џорден.
Рана кариера Многу малку се знае за животот на Џонсон помеѓу крајот на 1729 и 1731 година. Веројатно е дека живеел со своите родители. Доживувал напади на ментална и физичка болка за време на годините на болест; неговите тикови и гестикулации поврзани со Туретовиот синдром станале позабележителни и често биле коментирани. До 1731 година, таткото на Џонсон бил длабоко задолжен и изгубил голем дел од својот углед во Личфилд. Џонсон се надевал дека ќе ја добие позицијата училишен чувар, која станала достапна во Гимназијата Стурбриџ, но бидејќи немал диплома, неговата апликација за работа била отфрлена на 6 септември 1731 година.
Отприлика во тоа време, таткото на Џонсон се разболел и развил „воспалителна треска“ кое довело до неговата смрт во декември 1731 година, кога Џонсон имал дваесет и две години. Уништен од смртта на својот татко, Џонсон се обидел да се искупи за пригодата кога не заминал со својот татко да продава книги. Џонсон стоел „значително време без покривка за дожд“ на местото каде што порано се наоѓала тезгата на неговиот татко. По објавувањето на „Животот на Семјуел Џонсон“ од Босвел, на тоа место била поставена статуа.
Џонсон конечно се вработил како помошник-учител во училиштето во Маркет Босворт, кое го водел Сер Волстан Дикси. Тој му дозволил на Џонсон да предава без диплома. Џонсон бил третиран како слуга, и сметал дека предавањето е здодевно, но сепак наоѓал задоволство во тоа. По расправија со Дикси, тој го напуштил училиштето и до јуни 1732 година се вратил дома.
Џонсон продолжил да бара работа во училиштето во Личфилд. Откако бил одбиен за работа во училиштето Ешборн, тој поминувал време со својот пријател Едмунд Хектор, кој живеел во домот на издавачот Томас Ворен. Во тоа време, Ворен го започнувал својот „Бермингемски журнал“ и побарал помош од Џонсон. Оваа врска со Ворен се зголемила, а Џонсон предложил превод на приказната на Жеронимо Лобу за Абисините. Џонсон ги прочитал француските преводи на Јоаким Ле Гранд и сметал дека пократката верзија би можела да биде „корисна и профитабилна“. Наместо самиот да го напише делото, тој му диктирал на Хектор, кој потоа ја однел копијата кај печатарот и направил евентуални корекции. „Патување во Абисинија“ на Џонсон било објавено една година подоцна. Тој се вратил во Личфилд во февруари 1734 година и започнал анотирано издание на латинските песни на Полицијано, заедно со историја на латинската поезија од Петрарка до Полицијано; Наскоро бил испечатен прологот, но недостатокот на средства го запрел проектот. мини|Елизабет „Тети“ Портер, сопруга на Џонсон мини|Училиште „Едијал Хол“