Роберт Саути (роден на 12 август 1774 – починал на 21 март 1843) — англиски поет од романтичарската школа и поет лауреат од 1813 година до неговата смрт. Како и другите езерски поети, Вилијам Вордсворт и Семјуел Тејлор Колриџ, Саути започнал како радикал, но станувал сè поконзервативен како што стекнал почит кон Британија и нејзините институции. Други романтичари како Бајрон го обвинувале дека се држи до естаблишментот заради пари и статус. Тој е особено запаметен по поемата „По Бленхајм “ и оригиналната верзија на „Златолоксата и трите мечки“.
Живот лево|мини|Винска улица, Бристол (1872) Роберт Саути бил роден на Вајн Стрит, Бристол, како син на Роберт Саути и Маргарет Хил. Своето школување го завршил во Вестминстерското училиште во Лондон (каде бил исклучен поради пишување статија во „The Flagellant“, списание кое тој го создал, припишувајќи му го изумот на камшикувањето на ѓаволот), и на колеџот Балиол во Оксфорд.
Саути заминал во Оксфорд со „срце полно со поезија и чувства, глава полна со Русо и Вертер, а моите религиозни принципи потресени од Гибон“. Подоцна тој за Оксфорд напишал: „Сè што научив беше малку пливање... и малку пловење“. Сепак, тој напишал драма, „Ват Тајлер“ (која, во 1817 година, откако станал поет лауреат на Обединетото Кралство, била објавена, за да биде засрамен од страна на неговите непријатели). Експериментирајќи со писателско партнерство со Семјуел Тејлор Колриџ, особено во нивното заедничко составување на „Падот на Робеспјер“, Саути ја објавил својата прва збирка песни во 1794 година. Истата година, Саути, Колриџ, Роберт Ловел и неколку други разговарале за создавање идеалистичка заедница („пантисократија“) на бреговите на реката Сасквехана во Америка.
Во 1795 година Роберт Саути оженил со Едит Фрикер, чија сестра Сара се омажила за Колриџ. Истата година, тој заминал во Португалија и ја напишал поемата Јованка Орлеанка, објавена во 1796 година. Потоа напишал неколку балади, заминал во Шпанија во 1800 година, а по враќањето се населил во Езерскиот округ.
Во 1799 година, Саути и Колриџ биле вклучени во раните експерименти со азотен субоксид (доживување на смеење), спроведени од корнволскиот научник Хамфри Дејви. мини|Грета Хол, Кесвик лево|мини|Мери Матилда Бетам, Портрет на Едит Меј Саути, 1809 лево|мини|Мери Матилда Бетам, Портрет на Херберт, 1809 Додека Роберт пишувал, во исто време добил и државна пензија во 1807 година, а во 1809 година започнал долгогодишна соработка со Quarterly Review, која му била речиси единствениот приход во поголемиот дел од животот. Тој бил назначен за поет лауреат во 1813 година, функција што многу не му се допаднала.
Во 1819 година, Саути го придружувал шкотскиот градежен инженер Томас Телфорд, кого Саути го нарекол „Колос на патиштата“ , на турнеја за инспекција на работите на Телфорд во Шкотска. Тие ги вклучувале Каледонскиот канал (кој бил отворен три години подоцна) и голем број патишта, мостови и пристанишни работи во Телфорд. Извештајот на Саути за турнејата, „Дневник за турнеја во Шкотска во 1819 година“, дава детални описи на инженерските проекти на Телфорд и ги евидентира сопствените впечатоци на Саути за шкотскиот пејзаж и луѓе.
Во 1821 година, Саути ја напишал „Визија на правдата“, во спомен на Џорџ III, во предговорот на кој го нападнал Џорџ Бајрон, кој, покрај тоа што одговорил со пародија на „Визија на правдата“, често му се потсмевал во „Дон Жуан“. мини|Роберт Саути, од Сер Френсис Чантри, 1832, Национална портретна галерија, Лондон Во 1837 година, Едит починала, а Саути се преженил со Каролин Ен Боулс, исто така поетеса, на 4 јуни 1839 година. Бракот се распаднал, не само поради неговата растечка деменција. Неговиот ум попуштал кога му напишал последно писмо на својот пријател Волтер Севиџ Ландор во 1839 година, но тој продолжил да го споменува името на Ландор кога генерално не можел да спомене никого. Починал на 21 март 1843 година и бил погребан на црковниот двор на црквата Кроствејт, Кесвик, каде што се поклонувал четириесет години. Во црквата има негов споменик, со епитаф напишан од неговиот пријател Вилијам Вордсворт. мини|Питер Вандајк, Портрет на Роберт Саути, на 21 година, 1795 година Саути бил и плоден писател на писма, книжевен научник, есеист, историчар и биограф. Неговите биографии го вклучуваат животот и делото на Џон Банјан, Џон Весли, Вилијам Каупер, Оливер Кромвел и Хорацио Нелсон. Последниот ретко излегувал од печат од неговото објавување во 1813 година и бил адаптиран како британскиот филм „Нелсон“ од 1926 година.
Тој бил дарежлив човек, особено љубезен кон напуштеното семејство на Колриџ, но наишол на непријателство кај многумина, вклучувајќи ги Хазлит, како и Бајрон, кои сметале дека ги предал своите принципи со прифаќањето на пензии и лауреатската титула, како и со повлекувањето на своите младешки идеали.
Политика Иако првично бил радикален поддржувач на Француската револуција, Саути ја следел траекторијата на своите колеги романтичарски поети Вордсворт и Колриџ кон конзерватизмот. Тој бил прифатен од конзервативците како поет лауреат, а од 1807 година започнал да добива годишна стипендија од нив. Тој енергично ја поддржувал владата на Ливерпул. Тој се залагал против парламентарната реформа („железницата ќе се уништи со ѓаволот како машиновозач“), го обвинил масакрот во Питерло наводно револуционерна „толпа“ убиена и повредена од владини трупи и ја отфрлил католичката еманципација. Во 1817 година, тој приватно предложил казнено преместување за оние кои се виновни за „клевета“ или „бунт“. Тој имал на ум личности како Томас Џонатан Вулер и Вилијам Хоун, чие гонење го поттикнувал. Таквите писатели биле виновни, напишал тој во Quarterly Review, за „разгорување на турбулентниот темперамент на производителот и нарушување на тивката приврзаност на селанец кон оние институции под кои тој и неговите татковци живееле во мир“. Вулер и Хоун биле ослободени, но заканите предизвикале друга цел, Вилијам Кобет, привремено да емигрирал во Соединетите Американски Држави.
Во некои аспекти, Саути бил пред своето време во своите ставови во врска со социјалните реформи. На пример, тој бил еден од првите критичари на злото што новиот фабрички систем го донел во Британија на почетокот на 19 век. Тој бил згрозен од условите за живот во градови како Бирмингем и Манчестер, а особено од вработувањето деца во фабриките, и отворено зборувал за нив. Тој сочувствувал со пионерските социјалистички планови на Роберт Овен, се залагал државата да промовира државни работи за одржување на висока вработеност и се залагал за универзално образование.
Со оглед на неговото отстапување од радикализмот и неговите обиди поранешните сопатници да бидат прогонувани, не е изненадувачки што помалку успешните современици кои ја задржале верата го нападнале Саути. Тие го сметале за љубител на пари и углед. мини|Портрет од Томас Лоренс, околу 1810 година Во 1817 година, Саути се соочил со тајното објавување на радикална драма, „Ват Тајлер“, која ја напишал во 1794 година на врвот на својот радикален период. Ова го иницирале неговите непријатели во обид да го засрамат поетот лауреат и да го истакнат неговото отпадништво од радикален поет во поддржувач на конзервативците. Еден од неговите најжестоки критичари бил Вилијам Хазлит. Во својот портрет на Саути, во „Духот на времето“, тој напишал: „Тој ја додворувал слободата како млад љубовник, но можеби повеќе како љубовница отколку како невеста; и оттогаш се оженил со постара и не многу угледна дама, наречена Легитимитет“. Саути во голема мера ги игнорирал своите критичари, но бил принуден да се брани кога Вилијам Смит, член на Парламентот, се кренал во Долниот дом на 14 март за да го нападне. Во енергичен одговор, Саути напишал отворено писмо до пратеникот, во кое објаснил дека отсекогаш се стремел кон намалување на човечката беда и подобрување на состојбата на сите пониски класи и дека се променил само во однос на „средствата со кои треба да се постигне тоа подобрување“. Како што напишал тој, „дека додека учел да ги разбира институциите на својата земја, научил правилно да ги цени, да ги сака, да ги почитува и да ги брани“.Speck (2006) p. 172. мини|Карикатура од 1797 година на раната радикална поезија на Саути Друг критичар на Саути во неговиот подоцнежен период бил Томас Лав Пикок, кој го презирал во ликот на г-дин Пердувест во неговиот сатиричен роман „Мелинкур“ од 1817 година.
Честопати бил исмејуван за она што се сметало за подлизурковни оди за кралот, особено во долгата иронична посветеност на Дон Жуан на Саути од страна на Џорџ Гордон Бајрон. Во поемата, Саути е отфрлен како дрзок, тесноглав и беден. Ова се темелело и на недостатокот на почит од страна на Бајрон кон книжевниот талент на Саути, и на неговиот презир кон она што го сметал за лицемерен пресврт на Саути кон конзервативизмот подоцна во животот. Голем дел од непријателството меѓу двајцата мажи може да се проследи до верувањето на Бајрон дека Саути ширел гласини за тоа дека тој и Перси Биш Шели биле припадници на „Лига на инцест“ за време на нивниот престој на Женевското Езеро во 1816 година, обвинение што Саути енергично го негирал.
Како одговор на тоа, Саути го нападнал она што го нарекол Сатанистичка школа меѓу современите поети во предговорот на неговата песна „Визија на правдата“, напишана по смртта на Џорџ III. Иако не го именувал Бајрон, таа јасно била насочена кон него. Бајрон возвратил со „Визијата на правдата“, пародија на песната на Саути.
Без негово претходно знаење, Ерлот од Раднор, обожавател на неговата работа, го вратил Саути како пратеник за место во општина Даунтон во Вилтшир на општите избори во 1826 година, како противник на католичката еманципација, но Саути одбил да седне, предизвикувајќи дополнителни избори во декември истата година, образложувајќи дека нема доволно голем имот за да го издржува во политичкиот живот, или сака да ги преземе потребните часови за целосно присуство. Тој сакал да продолжи да живее во Езерскиот округ и претпочитал да ја брани Црквата на Англија писмено, а не говорно. Тој изјавил дека „да го променам мојат модел на живот и да влезам во Парламентот, би значело да извршам морално и интелектуално самоубиство“. Неговиот пријател Џон Рикман, службеник во Долниот дом, забележал дека „прудентните причини би го забраниле неговото појавување во Лондон“ како член.
Во 1835 година, Саути ја одбил понудата за баронетство, но прифатил доживотна пензија од 300 фунти годишно од премиерот Сер Роберт Пил.
Репутација мини|Биста на Саути, создадена од Едвард Хоџис Бејли во 1845 година, Бристолска катедрала Чарлс Ламб, во писмо до Колриџ, навел: „Со Јованка Орлеанка бев воодушевен, воодушевен. Не претпоставував да очекувам нешто толку извонредно од Саути. Зошто самата поема е доволна за да го искупи карактерот на времето во кое живееме од припишувањето на дегенерација во поезијата [...] Генерално, очекувам Саути еден ден да му конкурира на Милтон.“
Во врска со „Талаба Разурнувачот“, Ернест Бернхард-Кабиш истакнал дека „малку читатели биле толку ентузијастични за неа како кардиналот Њуман, кој ја сметал за „морално највозвишена“ од англиските песни. Но, младиот Шели ја сметал за своја омилена песна, и тој и Китс го следеле нејзиниот пример во некои од нивните стиховни наративи.“
Додека Саути го пишувал Мадок, Семјуел Колриџ верувал дека поемата ќе биде супериорна во однос на „Енеида“.
Роберт Саути имал значајно влијание врз руската литература. Пушкин високо го ценел неговото дело и го превел почетокот на „Химна на пенатите“ и „Мадок“, а бил инспириран и од заплетот на Родерик да создаде оригинална песна според истиот заплет. На почетокот на 20 век, „Саути“ бил преведен од Николај Гумиљов и Михаил Лозински. Во 1922 година, издавачката куќа „Всемирнаја литература“ го објавила првото посебно издание на баладите на Саути во Русија, составено од Гумиљов. Во 2006 година, било објавено двојазично издание подготвено од Е. Витковски, од кое значаен дел вклучувал нови преводи.