Религијата и митологијата се разликуваат во однос на обемот, но тие имаат преклопувачки аспекти. И двете се системи на концепти кои се од големо значење за одредена заедница и се поврзани со натприродното или со светото. Општо земено, митологијата се смета за една компонента или аспект на религијата. Религијата е поширок термин: покрај митолошките аспекти, таа вклучува и аспекти на ритуал, морал, теологија и мистично искуство. Дадена митологија речиси секогаш е поврзана со одредена религија, како што била старогрчката митологија со старогрчката религија. Отсечен од својот религиозен систем, митот може да ја изгуби својата непосредна важност за заедницата и да еволуира - подалеку од светата важност - во легенда или народна приказна.
Постои сложена врска помеѓу рецитирањето на митови и спроведувањето на ритуали.
Вовед Односот меѓу религијата и митот зависи од тоа која дефиниција за „мит“ се користи. Според дефиницијата на Роберт Грејвс, традиционалните приказни на религијата се „митови“ ако и само ако некој не припаѓа на религијата за која станува збор. Според дефиницијата на Сегал, сите религиозни приказни се митови - едноставно затоа што скоро сите приказни се митови. Според дефиницијата на фолклористите, сите митови се религиозни (или „свети“) приказни, но не сите религиозни приказни се митови: религиозните приказни што вклучуваат создавање на светот (на пример, приказните во Книгата Битие) се митови; сепак, некои религиозни приказни што не објаснуваат како работите се појавиле во нивната сегашна форма (на пр., хагиографии на познати светци) не се митови. Општо земено, митологијата е главната компонента на религијата заедно со ритуалот.: "The cosmology of the New Testament is essentially mythical in character." На пример, во раниот модерен период, истакнати христијански теолози развиле разработени митологии за вештерки што придонеле за интензивирање на судењата на вештерките. „Оксфордскиот придружник за светската митологија“ го дава следново резиме и неколку примери: Религиозните приказни се „свето писмо“ за верниците - наративи што се користат за поддршка, објаснување или оправдување на ритуалите, теологијата и етиката на одреден систем - и се митови за луѓето од други култури или системи на верување. […] Тешко е да се поверува дека Буда бил зачнат во сон од бел слон, па затоа и таа приказна ја нарекуваме мит. Но, секако, приказните како што се разделбата на Морето од трски за бегалците Евреи, Ноќното патување на Мухамед и мртвиот Исус кој воскреснува од гробницата се исто толку јасно ирационални наративи на кои еден хиндуист или будист би можел разбирливо да го примени зборот „мит“. Сите овие приказни се дефинираат како митови затоа што содржат настани што се спротивставуваат и на нашето интелектуално и на нашето физичкото искуство на реалноста.Повеќето дефиниции за „мит“ ги ограничуваат митовите на приказни.Segal 2004, p. 5. See Buxton, p. 18: "There are three elements in [my] definition [of mythology]. The least problematic is the notion of story: a 'myth' is a narrative, a set of events structured into a sequence". (Bolding added) Според тоа, ненаративните елементи на религијата, како ритуалот, не се митови.
Теологија и мит Терминот теологија за прв пат се појавил во списите на старогрчките филозофи Платон и Аристотел. Првично, теологијата и митологијата биле синоними. Со текот на времето, двата термина добиле посебни квалитети: На прво место, теологијата е духовен или религиозен обид на „верниците“ да ја објаснат својата вера. Во оваа смисла, таа не е неутрална и не се обидува да се објасни од перспектива на оддалечено набљудување - за разлика од општата историја на религиите. Импликацијата што произлегува од религиозниот пристап е дека таа не обезбедува формална и рамнодушна шема лишена од претпоставки во кои би можеле да се вклучат сите религии. На второ место, теологијата е под влијание на нејзиното потекло во старогрчката и христијанската традиција, со импликација дека трансмутацијата на овој концепт во други религии е загрозена од самите околности на потеклото.Според Хеге, и примитивната и модерната теологија се неизбежно ограничени од својот митски ‘рбет:: "The cosmology of the New Testament is essentially mythical in character."Херменевтички, теолозите мораат да препознаат дека митската мисла проникнува во библиските текстови. Догматски, теолозите мораат да бидат свесни за митолошките елементи на теологијата и за тоа колку широко теологијата се потпира на митските форми и функции, особено во светлината на нашата свест за сеприсутноста на митот.
Религија мини|Симболи на различните религии Религијата е верување во врска со натприродното, светото или божественото, како и моралните кодекси, практики, вредности и институции поврзани со таквото верување, иако некои научници, како Диркем, би тврделе дека натприродното и божественото не се аспекти на сите религии."Religion", Encyclopædia Britannica 2007. Религиозните верувања и практики можат да го вклучуваат следново: божество или повисоко суштество, есхатологија, практики на богослужба, практики на етика и политика. Некои религии не ги вклучуваат сите овие карактеристики.
Митологија Терминот митологија обично се однесува или на систем од митови или на проучувањето на митовите."Mythology", OED, 2007. Сепак, самиот збор „мит“ има повеќекратни (и некои контрадикторни) дефиниции:
2007: Според речникот Меријам-Вебстер, „Мит:“ 1а: обично традиционална приказна за наводно историски настани која служи за откривање на дел од погледот на светот на еден народ или за објаснување на практика, верување или природен феномен. 1б: Приказна, Алегорија. 2а: популарно верување или традиција што се развила околу нешто или некого; особено: она што ги отелотворува идеалите и институциите на едно општество или сегмент од општеството . 2б: неоснована или лажна идеја. 3: лице или нешто што има само имагинарно или непроверливо постоење. 4: целото тело на митови."Myth", Merriam-Webster Online Dictionary, 2007.
Во однос на проучувањето на културата и религијата, еве некои од дефинициите што ги користеле научниците:
1968: Класицистот Роберт Грејвс ги дефинирал митовите како „какви било религиозни или херојски легенди што се толку туѓи за искуството на ученикот што тој не може да поверува дека се вистинити“.Graves 1968, p. v. 1973: Друг класичар, Г. С. Кирк, ја отфрлил идејата дека сите митови се религиозни или свети. Во категоријата „мит“, тој вклучувал многу легендарни приказни кои се „секуларни“.Kirk 1973, p. 11. 1997: Фолклористите го дефинираат митот како „света нарација што објаснува како светот и човештвото се појавиле во нивната сегашна форма“.Dundes 1997, p. 45. 2004: Во религиозните студии, зборот „мит“ обично е резервиран за приказни чии главни ликови се богови или полубогови.Segal 2004, p. 5. 2004: Класицистот Ричард Бакстон го дефинирал митот како „социјално моќна традиционална приказна“.Buxton, p. 18 2004: Роберт А. Сегал, професор по теории на религијата на Ланкастерскиот универзитет, го дефинирал „митот“ во широка смисла како секоја приказна чии „главни фигури [се] личности - божествени, човечки, па дури и животински. Исклучени би биле безлични сили како што е Платоновото Добро“.
Сличности помеѓу различните религиозни митологии мини| Создавањето (околу 1896–1902) од Џејмс Тисо Со оглед на која било од горенаведените дефиниции за „мит“, митовите на многу религии, и антички и модерни, делат заеднички елементи. Широко распространетите сличности помеѓу религиозните митологии го вклучуваат следново:
почетен Рај што претходи на обичното историско време приказната за бог кој претрпува смрт и воскресение (божество живот-смрт-преродба).: "The cosmology of the New Testament is essentially mythical in character." Митската географија на многу религии вклучува axis mundi, или Космички центар. Митови за создавање Врховно божество Патувањето на херојот
Сличностите помеѓу културите и временските периоди можат да бидат корисни, но обично не е лесно да се комбинираат верувањата и историјата од различни групи. Поедноставувањето на културите и временските периоди преку елиминирање на деталните податоци останува ретко во оваа област на истражување.
Контрасти помеѓу различни религиозни митологии Иако постојат сличности меѓу повеќето религиозни митологии, постојат и контрасти. Многу митологии се фокусираат на објаснувања на универзумот, природните феномени или други теми од човековото постоење, честопати припишувајќи им дејствување на едно или повеќе божества или други натприродни сили. Сепак, некои религии имаат многу малку од овој вид приказна за космичко објаснување. На пример, будистичката парабола за стрелата предупредува против шпекулации како „[Дали] светот е вечен или не е вечен? [Дали] душата е различна од телото? [Дали] просветлените постојат по смртта или не?“, сметајќи ги за ирелевантни за целта на избегнување на страдањето."The Parable of the Arrow"
Академски ставови Во академијата, терминот „мит“ често се однесува на приказни што општеството на кое припаѓаат ги смета за вистинити, а не фиктивни.Eliade, Myth and Reality, p. 1, 8-10; The Sacred and the Profane, p. 95 Така, многу научници ќе го наречат збирот од приказни „митологија“, оставајќи го отворено прашањето дали приказните се вистинити или лажни. На пример, во „Дрво на душите: Митологијата на јудаизмот“, професорот по англиски јазик Хауард Шварц изјавил: „дефиницијата за „митологија“ што се нуди овде не се обидува да утврди дали библиските или последователните наративи се вистинити или лажни, т.е. историски точни или не“.Schwartz, p. lxxviii
Од почетокот на модерната филозофија и наука во 16 век, многу западни интелектуалци го сметале митот за застарен. Всушност, некои тврделе дека христијанската религија би била подобра без митологија, или дури дека христијанството би било подобро без религија:Muthuraj [JAT] Робинсон се залагал за „одвојување на христијанската доктрина за Бога од каква било неопходна зависност од „натприродалистички“ поглед на светот“. Тој го разбирал ова како пророчки аспект на службата на Црквата кон светот. [...] Во тоа време, атеизмот се сметал за христијанско евангелие кое треба да му се проповеда на светот. Џ. Џ. Алтизер, на пример, храбро го тврдел [ова] изјавувајќи: „Низ својата историја, христијанската теологија била спречена да ја достигне својата суштинска цел поради нејзиното врзување за трансцендентен, суверен и бесчувствителен Бог“. [...] [Дитрих] Бонхофер упорно повикувал на „безрелигиозно христијанство“.Во 20 век, многу научници се спротивставиле на овој тренд, бранејќи го митот од модерната критика. Мирча Елијаде, професор по историја на религиите, изјавил дека митот не ја спречува религијата, дека митот е суштинска основа на религијата и дека елиминирањето на митот би елиминирало дел од човечката психа. Елијаде му пристапил на митот сочувствително во време кога религиозните мислители се обидувале да ја исчистат религијата од нејзините митолошки елементи: Елијаде пишувал за „небото и небесните богови“ кога христијанската теологија била потресена во самите нејзини темели од теологијата „смрт на Бога“. Тој зборувал за „Бог горе“ кога теолози како Ј. А. Т. Робинсон биле зафатени со бришење на митскиот јазик на [трикатниот] универзум што лежи во основата на раната христијанска мисла и искуство.Слично на тоа, Џозеф Кемпбел верувал дека луѓето не можат да ги разберат своите индивидуални животи без помош од митологијата. Потсетувајќи за значењето на старите митови, тој ја поттикнал свеста за нив. Одговарајќи на прашањето „Како би ја дефинирал митологијата?“, Џозеф Кемпбел одговорил: Мојата омилена дефиниција за митологија: религијата на другите луѓе. Мојата омилена дефиниција за религија: погрешно разбирање на митологијата.
Религиозни погледи