Сер Хенри Морган (; – 25 август 1688) — велшки гусар, сопственик на плантажа, а подоцна и заменик гувернер на Јамајка. Од својата база во Порт Ројал, Јамајка, тој и оние под негова команда напаѓале населби и бродски пристаништа на шпанскиот дел, и така се богателе. Со парите од наградата и пленот од нападите, Морган купил три големи плантажи со шеќер на Јамајка.
Голем дел од раниот живот на Морган е непознат. Се знае дека бил роден во областа Монмутшир, која сега е дел од градот Кардиф. Не е познато како стигнал до Западните Инди, ниту како Велшанецот ја започнал својата кариера како гусар. Веројатно бил член на група напаѓачи предводени од Сер Кристофер Мингс кон крајот на 1650-ти години за време на Англо-шпанската војна. Морган станал близок пријател на Сер Томас Модифорд, гувернерот на Јамајка. Како што дипломатските односи меѓу Кралството Англија и Шпанија се влошиле во 1667 година, Модифорд му дал на Морган писмо или дозвола, да напаѓа и да запленува шпански бродови. Морган последователно извршил успешни и многу профитабилни напади на Пуерто дел Принсипе (сега Камагвеј во денешна Куба) и Порто Бело (сега Портобело во денешна Панама). Во 1668 година, тој отпловил за Маракаибо, Венецуела, и Гибралтар, на езерото Маракаибо, каде ги ограбил двата града пред да уништи голема шпанска ескадрила додека бегал.
Во 1671 година, Морган и неговата компанија го нападнале Панама Сити. Овој настан се случил по потпишувањето на мировниот договор, и за да се смират Шпанците, Морган бил уапсен и повикан во Лондон во 1672 година. Велшанецот бил популарно славен како херој и наскоро ја вратил наклонетоста на владата и кралот Чарлс II.
Потоа Морган бил назначен за Витез Бачелор во ноември 1674 година и кратко потоа се вратил во Колонијата Јамајка за да служи како заменик гувернер на територијата. Служел во Собранието на Јамајка до 1683 година. Во три наврати, тој дејствувал како гувернер во отсуство на тогашниот носител на функцијата. Неговиот углед бил нарушен од невкусните мемоари од Александар Екскемелин, поранешен фламански бродски сопатник на Морган, во кои го обвинил за тортура и други прекршоци, вклучително и за време на озлогласениот напад врз Панама Сити. Морган поднел тужба за клевета против англиските издавачи на книгата, но негативното прикажување на неговиот лик го променило гледиштето на јавноста и историјата за Морган. Неговиот живот бил дополнително романтизиран по неговата смрт во 1688 година, бидејќи тој станал инспирација за дела со пиратска тематика низ различни жанрови.
Ран живот Роден бил како Хари Морган околу 1635 година во Велс, или во Ланрамни или во Пенкарн (двата во Монмутшир, помеѓу Кардиф и Њупорт). Историчарот Дејвид Вилијамс, пишувајќи во „Речник на велшки биографии“, забележал дека обидите да се идентификуваат неговите родители и претходници „сите се покажале како незадоволителни“, и дека се споменуваат само далечни роднини. Неколку извори наведуваат дека таткото на Морган бил Роберт Морган, земјоделец. Нуала Захедие, напишал во „Оксфордски речник на национални биографии“ дека деталите за раниот живот и кариерата на Морган се неизвесни, иако во подоцнежниот живот тој изјавил дека рано го напуштил училиштето и дека бил „многу повеќе навикнат на оружје отколку на книга“.
Не е познато како Морган стигнал до Карибите. Можеби патувал до Карибите како дел од војската на Роберт Венаблс, испратен од Оливер Кромвел како дел од карипската експедиција против Шпанците во Западните Инди во 1654 година, или можеби служел како чирак кај производител на прибор за јадење три години во замена за трошоците за неговата емиграција. Ричард Браун, кој служел како хирург кај Морган во 1670 година, изјавил дека Морган патувал или како „господин“ веднаш по заземањето на Јамајка од страна на Англичаните во 1655 година, или можеби бил киднапиран во Бристол и транспортиран во Барбадос, каде што бил продаден како слуга. Во 17 век, Карибите нуделе можност за млади мажи брзо да се збогатат, иако биле потребни значителни инвестиции за да се добијат високи приноси од економијата за извоз на шеќер. Други можности за финансиска добивка биле преку трговија или грабеж на Шпанското Царство. Голем дел од пленот бил од гусарство, при што поединци и бродови биле нарачани од владата да ги напаѓаат непријателите на земјата.
Кариера како приватен војник мини|Сер Кристофер Мингс, под чие водство служел Морган Веројатно е дека во раните 1660-ти години Морган бил активен со група гусари предводени од Сер Кристофер Мингс кои напаѓале шпански градови и населби на Карибите и Средна Америка кога Англија била во војна со Шпанија. Веројатно е дека во 1663 година Морган бил капетан на еден од бродовите во флотата на Мингс и учествувал во нападот на Сантијаго де Куба и во ограбувањето на Кампече на полуостровот Јукатан.
Сер Томас Модифорд бил назначен за гувернер на Јамајка во февруари 1664 година со инструкции да ги ограничи активностите на гусарите. Тој издал проглас против нивните активности на 11 јуни 1664 година, но економските практични причини довеле до менување на политиката до крајот на месецот. Околу 1.500 гусари ја користеле Јамајка како база за својата активност и носеле многу приходи на островот. Бидејќи заедницата од 5.000 жители била сè уште нова и во развој, приходите од гусарите биле потребни за да се избегне економски колапс. На гусарот му било доделувано писмо кое му давало дозвола да напаѓа и запленува бродови, обично од одредена земја. Дел од целиот плен добиен од гусарите му бил даден на суверениот или на амбасадорот што ја издал дозволата.
Во август 1665 година, Морган, заедно со другите капетани Џон Морис и Џејкоб Факман, се вратил во Порт Ројал со голем товар вредни предмети. Модифорд бил доволно импресиониран од пленот за да ја извести владата дека „Средна Америка била најсоодветното место за напад врз Шпанските Инди“. Активностите на Морган во текот на следните две години не се документирани, но на почетокот на 1666 година се оженил во Порт Ројал со својата братучетка, Мери Морган, ќерка на Едвард, заменик гувернерот на островот. Бракот му дал на Хенри пристап до горните нивоа на јамајканското општество. Двојката немала деца.
Непријателствата меѓу Англичаните и Холанѓаните во 1664 година довеле до промена во владината политика: колонијалните гувернери сега биле овластени да издаваат писма за гусарите против Холанѓаните. Многу од гусарите, вклучувајќи го и Морган, не ги прифатиле писмата, иако експедицијата за освојување на холандскиот остров Свети Евстахиј довела до смрт на свекорот на Морган, кој предводел војска од 600 луѓе.
Изворите се разликуваат за активностите на Морган во 1666 година. Х.Р. Ален, во својата биографија на Морган, смета дека гусарот бил втор по команда по капетанот Едвард Мансвелт. На Мансвелт му било издадено писмо за инвазијата на Курасао, иако не го нападнал Вилемстад, главниот град. Алтернативно, Јан Рогожински и Стефан Талти, во своите истории за Морган и пиратството, запишуваат дека во текот на годината, Морган ја надгледувал милицијата на Порт Ројал и одбраната на Јамајка, и дека Форт Чарлс во Порт Ројал бил делумно изграден под негово водство. Околу ова време Морган ја купил својата прва плантажа на Јамајка.
Пуерто дел Принсипе (1667) мини|Пуерто дел Принсипе во 1668 година Во 1667 година, дипломатските односи меѓу кралствата Англија и Шпанија се влошувале, а во Јамајка почнале да циркулираат гласини за можна шпанска инвазија. Модифорд им дал овластувања на гусарите да преземат акција против Шпанците, и му издал писмо на Морган „да ги собере англиските гусари и да земе заробеници од шпанската нација, со што би можел да добие информации за намерата на непријателот да ја нападне Јамајка“. Тој добил чин адмирал, и во јануари 1668 година, собрал 10 бродови и 500 луѓе за задачата; подоцна му се придружиле уште 2 брода и 200 луѓе од Тортуга (сега дел од Хаити).
Писмото на Морган му давало дозвола да напаѓа шпански бродови на море, но немал дозвола за напади на копно. Секој плен добиен од нападите би бил поделен помеѓу владата и сопствениците на бродовите изнајмени од гусарите. Доколку гусарите излегле од својата официјална надлежност и нападнат град, секој плен што ќе произлезе од нив ќе им биде одземен на гусарите. Рогожински забележува дека „нападите врз градовите биле нелегално пиратство“, но исклучително профитабилно“, иако Захедие запишал дека ако Морган бил во можност да обезбеди докази за потенцијален шпански напад, нападите врз градовите станувале оправдани. Првичниот план на Морган бил да ја нападне Хавана, но откако открил дека е силно бранета, ја сменил целта во Пуерто дел Принсипе (сега Камагвеј), град 80 км во внатрешноста. Морган и неговите луѓе го освоиле градот, но богатството што го добиле било помалку од очекуваното. Според Александар Екскемелин, кој пловел со Морган, „беше општо негодување и тага да се види толку мал плен“. Кога Морган го пријавил освојувањето на Пуерто Принсипе во Модифорд, тој го информирал гувернерот дека имаат докази дека Шпанците планираат напад на британска територија: „Откривме дека седумдесет луѓе биле притиснати да одат против Јамајка“ ... и се очекуваа значителни сили од Вера Круз и Кампичи ... и од Порто Бело и Картахена до средбата во Свети Јаго од Куба [Сантијаго]“. лево|мини|Нападот на Морган на Кастиљо де Сан Џеронимо, Порто Бело По акцијата, еден од англиските гусари се скарал со еден од неговите француски сопатници и го прободел во грб, убивајќи го. Пред да започне бунтот меѓу француските и англиските морнари, Морган го уапсил англискиот морнар и им ветил на француските морнари дека човекот ќе биде обесен по враќањето во Порт Ројал. Морган го одржал зборот и морнарот бил обесен.
Порто Бело (1668) Откако го поделил пленот од освојувањето на Пуерто дел Принсипе, Морган објавил план за напад на Порто Бело (сега во денешна Панама). Градот бил трет по големина и најсилен на шпанскиот главен брег, и на еден од главните трговски патишта помеѓу шпанските територии и Шпанија. Поради вредноста на стоките што минувале низ неговото пристаниште, Порто Бело бил заштитен од два замоци во пристаништето и уште еден во градот. Двесте француски гусари, незадоволни од поделбата на богатството и убиството на нивниот сонародник, ја напуштиле службата на Морган и се вратиле во Тортуга. Морган и неговите бродови накратко се истовариле во Порт Ројал пред да заминат за Порто Бело.
На 11 јули 1668 година, Морган се закотвил пред Порто Бело и ги префрлил своите луѓе во 23 кануа, кои ги веслале до 4,8 км од целта. Тие се приближиле до првиот замок од страната кон копното, каде што пристигнале половина час пред зори. Брзо ги освоиле трите замоци и градот. Гусарите изгубиле 18 луѓе, а уште 32 биле ранети. Захедие смета дека акцијата кај Порто Бело покажала „паметно итро и стручно темпирање кое ја означило ... [Моргановата] брилијантност како воен командант“.
Ексквемелин напишал дека за да го освои третиот замок, Морган наредил изградба на скали доволно широки за тројца мажи да се искачат рамо до рамо; кога биле завршени, тој „им наредил на сите религиозни мажи и жени што ги заробил да ги стават на ѕидовите од замокот, со што многу од нив биле убиени“. Тери Бревертон, во својата биографија на Морган, пишува дека кога преводот на книгата на Ексквемелин бил објавен во Англија, Морган тужел за клевета и победил. Пасусот за употребата на калуѓерки и монаси како човечки штит бил повлечен од последователните публикации во Англија. мини|Морган со затвореник