мини|Оксфордска глина (Јура) откриена во близина на Вејмут, Англија Глинените минерали - водни алуминиумски филосиликати (на пр. каолин, Al2Si2O5(OH)4 понекогаш со променливи количини на железо, магнезиум, алкални метали, земноалкални елементи и други катјони кои се наоѓаат на или во близина на некои планетарни површини.
Глинените минерали се формираат во присуство на вода и се важни за животот, а многу теории за абиогенеза ги вклучуваат. Тие се важни состојки на почвите и им биле корисни на луѓето уште од античко време во земјоделството и производството.
Својства мини|Шестоаголни листови од глинениот минерал каолинит (SEM слика, зголемување од 1.340×) Глината е многу ситнозрнест геолошки материјал кој развива пластичност кога е влажен, но станува тврд, кршлив и непластичен при сушење или печење. Тоа е многу чест материјал, и е најстарата позната керамика. Праисториските луѓе ги откриле корисните својства на глината и ја употребиле за изработка на грнчарски производи. Хемијата на глината, вклучувајќи ја и нејзината способност да задржува хранливи катјони како што се калиум и амониум, е важна за плодноста на почвата.
Бидејќи поединечните честички во глината се помали од 4 микрометри по големина, тие не можат да се карактеризираат со обични оптички или физички методи. Кристалографската структура на глинените минерали станала подобро разбрана во 1930-тите со напредокот во техниката на дифракција на рендгенски зраци (XRD) неопходна за дешифрирање на нивната кристална решетка. Се покажало дека честичките од глина се претежно лиснати силикатни (филосиликатни) минерали, денес групирани заедно како глинени минерали. Нивната структура се основа на рамни шестоаголни листови слични на оние од лискунската групата минерали. Стандардизацијата во терминологијата се појави и во овој период, со посебно внимание посветено на слични зборови што резултираа со забуна, како што се лист и рамнина.
Бидејќи глинените минерали обично (но не секогаш) се ултрафинозрнести, потребни се посебни аналитички техники за нивно распознавање и проучување. Покрај рендгенската кристалографија, тие вклучуваат методи на електронска дифракција, разни спектроскопски методи како што се Месбауеровата спектроскопија, инфрацрвената спектроскопија, Рамановата спектроскопија, и SEM - EDS или автоматизирани минералошки процеси. Овие методи можат да бидат збогатени со поларизирана светлосна микроскопија, традиционална техника со која се воспоставуваат фундаментални појави или петролошки врски.
Појава Глинените минерали се вообичаени производи од распаѓање (вклучувајќи распаѓање на фелдспат) и производи од нискотемпературна хидротермална промена . Глинените минерали се многу чести во почвите, во ситнозрнестите седиментни карпи како што се шкрилците, калта и силтстонот и во ситнозрнестите метаморфни шкрилци и филит.
Со оглед на потребата од вода, глинените минерали се релативно ретки во Сончевиот Систем, иако се појавуваат во голема мера на Земјата каде што водата реагирала со други минерали и органска материја. Глинените минерали биле откриени на неколку места на Марс, вклучувајќи ги Ехус Хазма, Маврт Валис, Мемнонискиот четириаголник и Елизиумскиот четириаголник. Спектрографијата го потврдила нивното присуство на небесни тела, вклучувајќи ја џуџестата планета Церера, астероидот 101955 Бену, и кометата Темпел 1, како и јупитеровата месечина Европа.
Структура мини|Поглед на тетраедарска лисна структура на глинест минерал. Апикалните јони на кислород се обоени розово. Како и сите филосиликати, глинените минерали се карактеризираат со дводимензионални листови од тетраедри на или октаедри на со заеднички агли. Листовите единици имаат хемиски состав . Секој силициумски тетраедар дели три од своите врвни кислородни јони со други тетраедри, формирајќи шестоаголна низа во две димензии. Четвртиот кислороден јон не е делен со друг тетраедар и сите тетраедри „насочуваат“ во иста насока; т.е. сите неподелени кислородни јони се на истата страна од плочата. Овие неподелени кислородни јони се нарекуваат апикални кислородни јони.
Кај глините, тетраедарските листови секогаш се поврзани со октаедарски листови формирани од мали катјони, како што се алуминиум или магнезиум, и координирани од шест атоми на кислород. Несподеленото теме од тетраедарскиот лист исто така формира дел од едната страна на октаедарскиот лист, но дополнителен атом на кислород се наоѓа над празнината во тетраедарскиот лист во средината на шесте тетраедри. Овој атом на кислород е поврзан за атом на водород кој формира OH група во структурата на глината. Глините можат да се категоризираат во зависност од начинот на кој тетраедарските и октаедарските листови се спакувани во слоеви. Доколку постои единствено една тетраедарска и една октаедарска група во секој слој, глината е позната како глина 1:1. Алтернативата, позната како глина 2:1, поседува два тетраедарски листови со неподелените темиња на секој лист насочени еден кон друг и формирајќи ја секоја страна од октаедарскиот лист.
Врзувањето помеѓу тетраедарскиот и октаедарскиот лист бара тетраедарскиот лист да стане брановиден или извиткан, предизвикувајќи дитригонално нарушување на шестоаголнат низа, а октаедарскиот лист да биде сплескан. Ова ги минимизира вкупните нарушувања на валенцијата на врската на кристалитот.
Во зависност од составот на тетраедарските и октаедарските листови, слојот нема да има полнеж или ќе има нето негативен полнеж. Доколку слоевите се наелектризирани, овој полнеж е избалансиран со меѓуслојни катјони како што се Na+ или K+ или со осамен октаедарски лист. Меѓуслојот може да содржи и вода. Кристалната структура е формирана од куп слоеви распоредени со меѓуслоевите.
Класификација мини|Структура на глинени минерални групи Глинените минерали можат да се класифицираат како 1:1 или 2:1. Глина со сооднос 1:1 би се состоела од еден тетраедарски лист и еден октаедарски лист, а примери би биле каолинит и серпентин. Глина со сооднос 2:1 се состои од октаедарски лист кој се наоѓа помеѓу два тетраедарски листови, а примери се талк, вермикулит и монтморилонит. Слоевите во глините 1:1 се ненаелектризирани и се поврзани со водородни врски помеѓу слоевите, но слоевите 2:1 имаат нето негативен полнеж и можат да бидат поврзани заедно или со индивидуални катјони (како што се калиум во илит или натриум или калциум во смектити) или со позитивно наелектризирани октаедарски листови (како кај хлоритите).
Глинените минерали ги вклучуваат следниве групи:
Каолинитска група која ги вклучува минералите каолинит, дикит, халојзит и накрит (полиморфи на ). Некои извори ја вклучуваат каолинитно-серпентинската група поради структурни сличности. Група смектити која вклучува диоктаедарски смектити, како што се монтморилонит, нонтронит и бејделит, и триоктаедарски смектити, како што е сапонитот . Во 2013 година, аналитичките тестови од роверот Кјуриосити пронашле резултати што се во согласност со присуството на смектитни глинени минерали на планетата Марс. Илитна група која ги вклучува глинестите микасти. Илитот е единствениот вообичаен минерал во оваа група. Хлоритната група вклучува широк спектар на слични минерали со значителни хемиски варијации. Постојат и други видови глина со сооднос 2:1, како што се палигорскитот (исто така познат како атапулгит) и сепиолитот, глини со долги водни канали внатре во нивната структура.
Варијации на мешана глина постојат за повеќето од горенаведените групи. Подредувањето е опишано како случаен или правилен редослед и е дополнително опишано со терминот reichweite, што на германски значи опсег или дострел. На пример, во книжевноста ќе се спомене илит-смектит подреден R1. Овој тип би бил подреден на начин илит-смектит-илит-смектит (ISIS). R0, од друга страна, опишува случајно подредување, а се среќаваат и други напредни типови на подредување (R3, итн.). Минералите од мешана глина кои се совршени R1 типови често добиваат свои имиња. Хлорит-смектит подреден R1 е познат како корензит, а R1 илит-смектит е ректорит.
+Резиме на критериумите за распознавање на глинени минерали - референтни податоци за распознавање на глинени минерали Fundamentals of Soil Behavior, 3rd Edition James K. Mitchell, Kenichi Soga. , Table 3.9. Глина Каолинит Дехидриран халојзит Хидриран халојзит Илит Вермикулит Смектит Хлорит Рентген RF(001)(нанометри) 7 7 10 10 10–14 10–18 14 Гликол (мг/г) 16 35 60 60 200 300 30 CEC (мек/100 g) 3 12 12 25 150 85 40 0 0 0 8–10 0 0 0 ДТА Крај. 500–660° + Острина* Изд. 900–975° Острина Исто како каолинитот, но сооднос на наклон на врвот од 600° > 2,5 Исто како каолинитот, но сооднос на наклон на врвот од 600° > 2,5 Крај. 500–650° Широк. Крај. 800–900° Широк. Изв. 950° 0 Крај. 600–750° Крај. 900°. Изв. 950° Крај. 610 ± 10° или 720 ± 20° Рентгенскиот rf(001) претставува растојанието помеѓу слоевите во нанометри, определено со рендгенска кристалографија. Гликолот (mg/g) е капацитетот на адсорпција за гликол, кој ги зафаќа местата меѓу слоевите кога глината е изложена на пареа од етилен гликол на во тек на осум часа. CEC е капацитетот на глината за размена на катјони. (%) е процентуалната содржина на калиум оксид во глината. DTA ја опишува кривата на диференцијална термичка анализа на глината.
Глина и потеклото на животот Хипотезата за глина за потеклото на животот ја предложил Греам Кернс-Смит во 1985 година. Тој претпоставувал дека сложените органски молекули се појавиле постепено на претходно постоечки, неоргански површини за репликација на силикатни кристали во контакт со воден раствор. Докажано е дека глинениот минерал монтморилонит ја катализира полимеризацијата на РНК во воден раствор од нуклеотидни мономери, и формирањето на мембрани од липиди. Во 1998 година, Хајман Хартман предложил дека „првите организми биле самореплицирачки глини богати со железо кои го фиксирале јаглерод диоксидот во оксална киселина и други дикарбоксилни киселини. Овој систем на реплицирачки глини и нивниот метаболички фенотип потоа се развиле во регионот богат со сулфиди на топлиот извор, стекнувајќи ја способноста да го врзат азот. Конечно, фосфатот бил присоединет во развојниот систем кој овозможил синтеза на нуклеотиди и фосфолипиди“ .
Биомедицински примени на глини Структурната и разновидноста на глинените минерали им дава интересни биолошки својства. Поради дисковидните и наелектризираните површини, глината реагира со низа лекови, протеини, полимери, ДНК или други макромолекули. Некои од основите на глините вклучуваат испорака на лекови, инженерство на ткива и биопечатење.
Употреба Глинените минерали можат да се вклучат во вар-метакаолински малтери за подобрување на механичките својства. Електрохемиското одвојување помага да се добијат модифицирани производи кои содржат сапонит со високи концентрации на минерали од смектитната група, помала големина на минералните честички, покомпактна структура и поголема површина. Овие карактеристики отвораат можности за производство на висококвалитетна керамика и сорбенти на тешки метали од производи што содржат сапонит. Понатаму, мелењето се случува за време на подготовката на суровината за керамика; оваа преработка на отпад е од големо значење за употребата на глинена пулпа како неутрализирачко средство, бидејќи за реакцијата се потребни фини честички. Експериментите за деацидификација на хистозол со алкална глинена кашеста маса покажале дека неутрализацијата со просечно ниво на pH од 7,1 се постигнува со 30% од додадената пулпа, а експерименталното место со повеќегодишни треви ја докажало ефикасноста на техниката. Покрај тоа, рекултивацијата на нарушено земјиште е составен дел од социјалната и еколошката одговорност на рударската компанија и ова сценарио ги задоволува потребите на заедницата и на локално и на регионално ниво.
Тестови што потврдуваат дека се присутни глинени минерали