Јазид II ибн Абд ал-Малик бил деветтиот калиф на Омејадската династија (720–724), познат како побожен владетел, но и како човек чија политика понекогаш предизвикувала контроверзии.
Владеење Роден е околу 687 година, син на Абд ал-Малик ибн Марван и брат на претходните калифи Ал-Валид I и Сулејман. На престолот се искачил во 720 година, по смртта на Умар II, кој бил негов братучед. За разлика од Умар II, кој се истакнувал со реформи и праведност, Јазид II бил повеќе традиционален владетел, но сепак со силна побожност.
Еден од најпознатите настани од неговото владеење е неговата забрана на иконите и религиозните слики во црквите и јавните места, што претставува рана форма на иконоборство. Тој наредил уништување на христијанските икони и мозаици, што предизвикало големи реакции кај христијанското население во империјата. Оваа политика се смета за една од првите систематски акции против религиозната уметност во исламската држава.
Во политичка смисла, неговото владеење било релативно мирно, но не толку енергично како кај неговите претходници. Империјата останала стабилна, а администрацијата продолжила да функционира врз основа на реформите воведени од неговиот татко и брат.
Јазид II починал во 724 година, на возраст од околу 37 години, во Дамаск. По него престолот го наследил неговиот брат Хишам ибн Абд ал-Малик, кој ќе владее речиси две децении и ќе биде еден од најзначајните Омејадски калифи.
Јазид II останува запаметен како владетел кој ја одржал стабилноста на империјата, но неговата политика против иконите го издвојува како фигура што оставила специфичен белег во историјата на односите меѓу исламот и христијанството.
Категорија:Омејади