Заштита од копирање, (познатa како заштита на содржина, опструкција на копиии, превенција од копии и ограничување на копии ) се однесува на техники кои се користат за спречување на репродукција на софтвер, филмови, музика и други медиуми, обично заради авторски права.Thomas Obnigene, DVD Glossary , filmfodder.com 2007. Retrieved July 19, 2007.
Терминологија
Медиумските корпорации секогаш го користат терминот заштита од копирање, но критичарите тврдат дека терминот има тенденција да се сврти кон јавноста при идентификување со издавачите, кои се стремат кон ограничување на технологиите, наместо кон корисниците.Confusing Words and Phrases that are Worth Avoiding , GNU Project - Free Software Foundation (FSF).
Превенција од копирање и контрола на копирање се повеќе неутрални поими. "Заштита од копирање" како термин е погрешен за некои системи, бидејќи било колку копии може да се направат од оригиналот и сите овие копии ќе работат, но само на еден компјутер, или само на друг уред од кој не може лесно да се копира.
Терминот исто така е често се поврзува и се меша со, концептот на управување со дигитални права. Управување со дигитални права е повеќе општ термин бидејќи ги вклучува сите видови на управување со трудови, вклучувајќи ограничување на копии. Заштита од копирање може да вклучува мерки кои не се дигитални. Посоодветен термин може да биде "технолошки мерки за заштита" (TPMs), кој е често дефиниран како употреба на технолошки алатки со цел да се ограничи употребата или пристапот до некој труд.
Бизнис образложение
Заштита од копирање најчесто се наоѓа на видеокасети, ДВД, дискови за компјутерски софтвер, видеоигри, или на некои аудио ЦД-а .
Многу медиумски формати се лесни за копирање со користење на машина, овозможувајќи им на потрошувачите да дистрибуираат копии до нивните пријатели, познато како практика на "обично копирање".
Компаниите објавуваат трудови под заштита од копирање, бидејќи тие веруваат дека цената на спроведување на заштита од копирање ќе биде помалку од приходите произведени од страна на потрошувачите кои го купуваат производот наместо оние кои го стекнуваат преку случајно копирање.
Противниците на заштита од копирање тврдат дека луѓето кои ќе добијат бесплатни копии го користат само она што тие можат да го добијат бесплатно и не би ги купите копиите, ако не се во можност да добијат бесплатен примерок. Некои дури тврдат дека бесплатните примероци го зголемуваат профитот, т.е луѓето кои добиваат бесплатен примерок на CD со музика, може да одат и купат повеќе CD-а од музиката на тој бенд, што не би го направиле поинаку.
Некои издавачи избегнуваат заштита од копирање на нивните производи, потпирајќи се на теоријата дека резултатчката непријатност на нивните корисници ја надминува користа на фрустрирачкото "обично копирање".
Од гледна точка на крајниот корисник, заштитата од копирање секогаш е трошок. Управувањата со дигитални права и лиценци понекогаш не успеваат, се неповолни за користење и можат да не му дозволат на корисникот правна употреба на производот што тој/таа го има купено.
Терминот заштита од копирање се однесува на технологијата што се користи да се обиде со фрустрирачко копирање, а не со правни средства на располагање на издавачите или авторите чии авторски права се прекршени. Употреба на софтверски модели за лиценци (каде фиксен број лиценци можат да се користат истовремено во претпријатие), компјутерска мрежа (каде што повеќе компјутери функционираат како една единица и така користат заеднички лиценца) и електронско лиценцирање (каде одликите може да се купат и активираат онлајн). Терминот дозвола за управување се однесува на широк број на платформи кои им овозможуваат спецификација, спроведување и следење на софтверските лиценци. Да се заштитат "заштита од копирање" и лиценца за управување со технологии од упади и хакирање, се користат софтверски методи.
Технички предизвици Од техничка гледна точка, се чини дека теоретски е невозможно целосно да се спречат корисниците од правење копии на медијата што тие ја купуваат, додека "писателот" може да напише на празни медиуми. Основниот технички факт е дека сите видови на медиуми бараат "плеер" - CD плеер, DVD плеер, видео-плеер, компјутер, или конзола за видео игри. Играчот мора да биде способен да чита на медиумот, со цел да го прикаже на човек. За возврат, тогаш, логично, играчот, прво треба да го прочита медиумот, а потоа да напише идентична копија на она што го чита, за ист вид на медиум, или можеби некој друг формат, како податотека на тврд диск. Ако е на друг диск, тогаш резултатот е дупликат на дискот кој е заштитен од копирање.
Најмалку, дигиталната заштита од копирање на не-интерактивни трудови е предмет на "аналоген отвор": без оглед на било кои дигитални ограничувања, ако музиката може да се слушне од страна на човечкото уво, исто така, може да биде снимена (во најмала рака, со микрофон и магнетофон), ако филмот може да се гледа од страна на човечкото око, исто така, може да биде снимен (во најмала рака, со видеокамера и диктафон). Во пракса, скоро совршените примероци на копии обично може да се направат со прислушување на аналогниот излез на плеерот (на пример излез од звучник или слушалки) и, откако ќе се регитализира во незаштитена форма, станува дупликат на неодредено време. Копирање на текст-заснована содржина на овој начин е повеќе здодевно, но истиот принцип се применува: ако може содржината да се испечати или да се прикаже на екран, исто така, може да се скенира и да се препознае преку оптичко препознавање знаци - OCRed. Со основнот софтвер и трпение, овие техники може да се применат од страна на типични компјутерски образувани корисници.
Од постоењето на овие основни технички факти, следува дека определен поединец дефинитивно ќе успее во копирање на било кој медиум, доколку му се дадат доволно време и ресурси. Издавачите на медиуми го разбираат ова, дека заштитата од копирање не е наменета да се запрат професионалните операции вклучени во неовластеното дуплирање на медиумите, туку да се запре "обичното копирање".
Копирање на информации кои се преземени (наместо да биде масовно копирани како со физичките медиуми) може да биде евтино прилагодено за секое симнување на датотеки и на тој начин поефикасно ограничено, во процесот познат како "предавничко следење". Може да се спроведе заштита според тренд кој е единствен за секој компјутерски корисник, а декриптирачкиот систем може да се направи отпорен.
Заштита од копирање на компјутерски софтвер Заштита од копирање за одамна создадените домашни компјутерски софтвери, особено за игри, започнала одамна како борба помеѓу мачка и глушец меѓу издавачите и софтверските хакери. Овие биле (и се) програмери кој ќе ја пробиваат заштитата од копирање на софтвер како хоби, ќе го додадваат нивниот алијас на екранот и потоа ќе го дистрибуираат производот на мрежа или на интернет сајтови кои се специјализирани за дистрибуција на неовластени копии на софтвер.
Шеми за заштита од копирање на софтвер за првите компјутери како на Apple II и Commodore 64 компјутерите биле многу различни и креативни, бидејќи повеќето читања и пишување на дискета биле контролирана од страна на софтвер, а не од хардвер. Првата заштитата од копирање била за касети и се состоела од подигнувачот на почетокот на лента, кој читал специјален форматиран дел што следи.
Првата заштита на флопи дискови се состоела од промена на адресни знаци, лизгачки знаци, податочни марки, или на крајот на податочни марки за секој сектор. На пример, стандардни ознаки на сектор на Apple биле:
D5 АА 96 за адресна марка. Тоа било проследено со патека, сектор, како и проверка на сума. DE AA EB го заклучиле адресниот наслов со она што е познато како лизгачки марки. D5 AA AD било користено за ознака на податоци и на крајот на податочната марка имало уште еден DE AA EB.
Промена на било кој од овие марки барало промена на софтверот кој го чита флопи дискот, но и произведување на диск кој не може да биде копиран. Некои системи користеле комплицирани системи што ги променуваат знаците од патеката, па дури и во рамките на вистинскиот пат.
Во 1980 година, бил воведен првиот копир Locksmith. Овие копири репродуцирале копирачки заштитени флопи дискови и тоа цела патека во исто време, игнорирајќи го тоа како секторите биле означени. Ова беше потешко да се направи отколку што звучи, бидејќи Apple дисковите не користеле индекс за да го одбележат почетокот на патеката. Патеките можело да започнат насекаде. Сепак, Locksmith ги копирал Apple II дисковите со искористување на синхронизациски полиња помеѓу секторите, кои се состоеле од долга низа на FF (хексадецимални) бајти помеѓу секој сектор. Ако ја најде најдолгата низа на FF бајти, што се случува меѓу последните и првите сектори на секоја патека, започнува со запишување на патеката од средината.
Иронично, Locksmith нема да се копира самиот. Првиот Locksmith го мерел растојанието помеѓу сектор 1 на секоја патека. Инженерите за заштита од копирање брзо сфатиле што Locksmith прави и почнале да ја користат истата техника за да го уништат. Locksmith се спротивставил со воведување на можноста за репродукција на патека и спречување самиот да биде копиран од вградување на посебен редослед. Хенри Робертс, дипломиран студент по компјутерски науки на Универзитетот на Јужна Каролина, го проучил Locksmith и ги дистрибуира линформациите за некои 7 или 8 луѓе кои се занимавале со заштита од копирање во тоа време.
Хенри Робертс тогаш напишал конкурентна програма за Locksmith. Тој смислил неколку методи за победата над овој систем и на крајот осмислил метод за читање само синхронизирачките полиња директно, без оглед на тоа што тие не содржат низа од четири битови.
Битката помеѓу инженери кои се залагале за заштита од копирање и копирачите на битови продолжила додека Apple II не станал застарен и бил заменет од страна на IBM PC и неговите клонови.
Флопи дисковите биле заменети со CD-а како најчесто користен метод за дистрибуција, со компании како Macrovision и Sony обезбедувајќи шеми за заштита од копирање кои работат со пишување податоци на места на CD-ROM, каде што дискот нормално не може да се напише. Таква шема се користи за PlayStation и не може да се прекршува лесно.
За софтверските издавачи, помалку скап метод на заштита од копирање е да се напише софтвер, така што тоа бара докази од страна на корисникот дека тој всушност го купил софтверот, обично со поставување прашање кое само корисникот со софтверски прирачник може да одговори (за пример, "Што е 4-иот зборот на 6-тата линија на страница 37?"). Овој пристап може да биде уништен од страна на корисниците кои имаат трпение за да го копираат прирачникот со фотокопир, а исто така страда од фактот дека ако хакерите еднаш нападнат некое парче софтвер, резултираниот производ е поудобен од оригиналниот софтвер, создавајќи обесхрабрување за купување на оригиналот. Како резултат на тоа, корисничката интерактивна заштита од копирање на овој вид најмногу исчезна.
Други софтверски техники за заштита од копирање вклучуваат:
Стик, парче на хардвер што содржи електронски сериски број, кој мора да се вклучи во компјутерот да се стартува софтверот. Ова додава дополнителен трошок за софтверскиот издавач, па стиковите се невообичаени за игри и се наоѓаат претежно во скапи софтверски пакети. Rainbow (SafeNet), HASP (Aladdin Системи за знаење), iLok (Заштита од копирање) и Matrix,UniKey is a driverless dongles based on HID technologies, which are manufactured by SecuTech Solution Inc.. систем за заштита на софтверски лиценци, се популарни вакви шеми за заштита што користат USB стик. За производство на уште порестриктивен софтвер, развивачите на софтвер користат производ кој поддржува механизам на пренесување на код.