Месје 87 (исто така познат како Девица A или NGC 4486, претежно скратена како M87) ― суперџиновска елиптична галаксија во соѕвездието Девица која содржи неколку трилиони ѕвезди. Една од најголемите и најмасивните галаксии во месниот универзум, има големо население на збиени јата — околу 15.000 во споредба со 150-200 што кружат околу Млечниот Пат — и млаз од енергетска плазма што потекнува од јадрото и се протега најмалку 1,500 парсеци (4,900 светлосни години), патувајќи со релативистичка брзина. Тој е еден од најсветлите радиоизвори на небото и општонародна мета и за аматерите и за професионалните астрономи.
Францускиот астроном Шарл Месје го открил М87 во 1781 година и го каталогизирал како маглина. М87 е околу 16.4 парсеци (53 милиони светлосни години) од Земјата и е втората најсветла галаксија во рамките на северното јато Девица, со многу придружни галаксии. За разлика од спиралната галаксија во облик на диск, М87 нема особени прашести патеки. Наместо тоа, тој има речиси неособен, елипсоиден облик вообичаен за повеќето џиновски елиптични галаксии, која се намалува во сјајноста со растојанието од средината. Создавајќи околу една шестина од неговата маса, ѕвездите во М87 имаат речиси сферично симетрична распределба. Нивната густина на населеност се намалува со зголемувањето на растојанието од јадрото. Има активна супермасивна црна дупка во неговото јадро, која го образува основниот составен дел на активното галактичко јадро. Црната дупка е снимена со помош на податоци собрани во 2017 година од Телескопот за хоризонтот на настани (ТХН), со конечна, обработена слика објавена на 10 април 2019 година. Во март 2021 година, Соработката на ТХНХНХН за прв пат претставила поларизирана слика на црната дупка која може да помогне подобро да бидат откриени силите што предизвикуваат квазари.
Галаксијата е силен извор на зрачење со повеќе бранови должини, особено радио бранови. Има изофотски пречник од 40.55 килопарсеци (132,000 светлосни години), со расеана галактичка обвивка што се протега до полупречник од околу 150 килопарсеци (490,000 светлосни години), каде што е скратена - веројатно поради средба со друга галаксија. Неговата меѓуѕвездена средина се состои од расеан гас збогатен со елементи кои се емитувани од еволуираните ѕвезди.
Историја на набљудување Во 1781 година, францускиот астроном Шарл Месје објавил каталог од 103 тела кои имале маглински изглед како дел од списокот наменет за идентификување на тела кои инаку би можеле да бидат помешани со комети. Во последователна употреба, секој запис во каталогот бил со префикс „М“. Така, М87 бил осумдесет и седмото тело наведено во каталогот на Месје. Во текот на 1880-тите, телото било вклучен како NGC 4486 во Новиот општ каталог на маглини и ѕвездени јата собрани од данско-ирскиот астроном Џон Дрејер, кој тој првенствено го засновал на набљудувањата на англискиот астроном Џон Хершел.
Во 1918 година, астрономот Хебер Кертис од Ликовата набљудувачница забележал недостаток на спирална структура на М87 и забележал „љубопитен директен зрак... очигледно поврзан со јадрото со тенка линија на материјата“. Зракот се појавил како најсветол во близина на галактичкото средиште. Следната година, суперновата SN 1919A во рамките на M87 достигнала врвна фотографска величина од 11,5, иако овој настан не бил пријавен додека фотографските плочи не биле испитани од рускиот астроном Инокентиј А. Балановски во 1922 година.
Идентификација како галаксија алт=Hubble classified galaxies according to their shape: ellipticals, lenticulars and spirals. Ellipticals and spirals have further categories.|мини| Во шемата за класификација на галаксиите на Хабл, М87 е галаксија од типот Е0. Во 1922 година, астрономот Едвин Хабл од Соединетите Држави, го категоризираше М87 како една од посветлите збиени маглини, бидејќи немало спирална структура, но како спиралните маглини, изгледаше дека припаѓа на семејството на негалактички маглини. Во 1926 година тој направи нова категоризација, разликувајќи ги вонгалактичките од галактичките маглини, а првите се независни ѕвездени системи. М87 билкласифициран како тип на елипсовидна вонгалактичка маглина без привидно издолжување (класа Е0).
Во 1931 година, Хабл го опишал М87 како член на јатото Девица и дал привремена проценка од 1.8 милион парсеци (5.9 милиони светлосни години) од Земјата. Тогаш таа била единствената позната елипсовидна маглина за која можела да бидат решени поединечни ѕвезди, иако било истакнато дека збиените јата нема да бидат разликувани од поединечните ѕвезди на такви растојанија. Во неговотo дело „Царство на маглините“ од 1936 година, Хабл ја испитувал терминологијата на денот; некои астрономи ги означувале вонгалактичките маглини како „надворешни галаксии“ врз основа на тоа дека тие се ѕвездени системи на далеку од нашата галаксија, додека други го претпочитале конвенционалниот поим „вонгалактички маглини“, бидејќи зборот „галаксија“ во тоа време бил синоним за Млечниот Пат. M87 продолжил да биде означуван како вонгалактичка маглина барем до 1954 година.
Современи истражувања Во 1947 година, истакнат радиоизвор, Девица A, бил идентификуван со грешки во измерената положба што ја преклопуваа местоположбата на М87. Изворот бил потврден дека е М87 до 1953 година, а како причина бил предложен линеарниот релативистички млаз што излегувал од јадрото на галаксијата. Овој млаз се протегал од јадрото под положбен агол од 260° до аголно растојание од 20″ со аголна ширина од 2″. Во 1969-1970 година, било откриено дека силен составен дел на радиоемисијата е тесно усогласен со оптичкиот извор на млазот. Во 1966 година, ракетата Аероби (Aerobee) 150 на Поморската истражувачка лабораторија на Соединетите Држави, ја идентификувала Девица X-1, првиот извор на рендгенски зраци во Девица. Ракетата Аероби која била лансирана од Ракеталиштето Вајт Сендс на 7 јули 1967 година, дала дополнителни докази дека изворот на Девица X-1 бил радиогалаксијата М87. Последователни набљудувања на рендгенски зраци од страна на Високоенергетската астрономска набљудувачница 1 и Ајнштајновата набљудувачница покажаа сложен извор кој го вклучувал активното галактичко јадро на М87. Сепак, има мала средишна концентрација на емисијата на рендгенски зраци.
М87 бил важен полигон за испитување за техники кои ги мерат масите на средишните супермасивни црни дупки во галаксиите. Во 1978 година, ѕвезденодинамичкото моделирање на распределбата на масата во М87 дал доказ за средишна маса од пет милијарди M☉ сончеви маси. По поставувањето на поправно-оптичкиот модул на COSTAR во вселенскиот телескоп „Хабл“ во 1993 година, спектрографот за бледо тело (СБТ) при Хабл, бил користен за мерење на вртежната брзина на јонизираниот гасен диск во средиштето на М87, како „набљудување со рано ослободување“ дизајниран да ги испитува научните изведувања на инструментите на „Хабл“ по поправка. Податоците за СБТ покажале маса на средишна црна дупка од 2,4 милијарди M☉, со 30% неизвесност. Збиени јата во рамките на M87 биле користени и за калибрирање на односите на металичноста.
М87 бил набљудуван од Телескопот за хоризонтот на настани (ТХН) во поголемиот дел од 2017 година. Хоризонтот на настанот на црната дупка во средината бил директно снимен од ТХН, потоа откриен на прес-конференција на наведениот датум на издавање, филтрирање од оваа прва слика од сенката на црната дупка.
Видливост мини|Областа во соѕвездието Девица околу М87. М87 е блиску до високата граница на деклинација на соѕвездието Девица, допирајќи се до Береникина Коса. Лежи по линијата помеѓу ѕвездите Епсилон Девица и Денебола (Бета Лав). Галаксијата може да биде набљудувана со помош на мал телескоп со отвор од 6 цм, што се протега низ аголна површина од со површинска осветленост од 12,9, со многу светла, јадро од 45 лачни секунди. Гледањето на млазот е предизвик без помош на фотографија. Пред 1991 година, украинско-американскиот астроном Ото Струве бил единствената личност за која било знаено дека го видел млазот, користејќи го Хукеровиот телескоп од 254 цм. Во последниве години тоа е забележано во поголеми аматерски телескопи под одлични услови.
Својства Во изменетата шема на морфолошката класификација на галаксиите на Хабловата низа на францускиот астроном Жерар де Вокулер, М87 е категоризирана како галаксија E0p. „Е0“ означува елиптична галаксија која не покажува срамнување - односно изгледа сферично. Наставката „p“ означува необична галаксија (од англискиот збор peculiar) која не се вклопува чисто во шемата за класификација; во овој случај, особеност е присуството на млазот што излегува од јадрото. Во Јерксовата (Морганова) шема, М87 е класифициран како галаксија од типот cD. Галаксијата од типот D има јадро налик на елипса, опкружено со обемна, без прашинска, расеана обвивка. Суперџин од типот D е нарекуван галаксија од типот cD.
Растојанието до М87 е проценето со користење на неколку независни техники. Тие вклучуваат мерење на сјајноста на планетарните маглини, споредба со блиските галаксии чие растојание е проценувано со користење на стандардни свеќи како што се Кефеидите, линеарната распространетост на големината на збиените јата, и методот на врвот на црвеноџинската гранка користејќи поединечно решени црвеноџиновски ѕвезди. Овие мерења се доследни едни со други, а нивниот пондериран просек дава проценка на растојание од 16,4 ± 0,5 мегапарсеци (53,5 ± 1,63 милиони светлосни години). +Затворена маса Полупречниккилопарсеци Маса× 32 2,4 44 3,0 47 5,7 50 6,0 алт=stellar velocities in M87 show a slow rotation|лево|мини|Карта на ѕвездената брзина на средишното подрачје на М87, покажувајќи го движењето на ѕвездите во однос на Земјата: Сликата покажува мало вртење во вертикалната рамнина (долниот десен се движи кон земјата, горниот лев се оддалечува), што покажува дека M87 се врти бавно. М87 е една од најмасивните галаксии во месниот универзум. Неговиот пречник е проценуван на 132.000 светлосни години, што е приближно 51% поголемо од оној на Млечниот Пат. Како елипсовидна галаксија, галаксијата е сфероид наместо сплескан диск, што претставува значително поголема маса на М87. Во полупречник од 32 килопарсеци (100,000 светлосни години), масата е пати поголема од масата на Сонцето, што е двојно поголема од масата на галаксијата Млечен Пат. Како и кај другите галаксии, само дел од оваа маса е во облик на ѕвезди: М87 има проценет сооднос масата и сјајноста од ; односно, само околу еден дел од шест од масата на галаксијата е во облик на ѕвезди кои зрачат енергија. Овој сооднос варира од 5 до 30, приближно пропорционално со во подрачјето од 9-40 килопарсеци (29,000-130,000 светлосни години) од јадрото. Вкупната маса на M87 може да биде 200 пати повеќе од Млечниот Пат.
Галаксијата доживува пад на гас со брзина од две до три сончеви маси годишно, од кои повеќето може да бидат акредитирани во областа на јадрото. Проширената ѕвездена обвивка на оваа галаксија достигнува полупречник од околу 150 килопарсеци (490,000 светлосни години), во споредба со околу 100 килопарсеци (330,000 светлосни години) за Млечниот Пат. Надвор од тоа растојание, надворешниот раб на галаксијата е скратен на некој начин; веројатно со претходна средба со друга галаксија. Постојат докази за линеарни струи на ѕвезди северозападно од галаксијата, кои можеби се создадени со плимно соголување на галаксиите кои кружат или од мали придружни галаксии кои паѓаат кон М87. Згора на тоа, влакно од врел, јонизиран гас во североисточниот надворешен дел на галаксијата можеби е остаток од мала галаксија богата со гас, која била нарушена од М87 и би можела да го храни нејзиното активно јадро. M87 е проценувано дека има најмалку 50 придружни галаксии, вклучувајќи ги NGC 4486B и NGC 4478.