мини|Фасадата на главниот влез на банката Банката на Италија (италијански: Banca D'Italia) е централна банка на Република Италија и е дел од Европскиот систем на централни банки (ЕСЦБ) и Евросистемот. ЦЕЛИ
Банката на Италија е јавно-правна институција и се стреми кон исполнување на целите од општ интерес во монетарното и финансиското подрачје. Во овој контекст, може да се наведат следниве цели: ценовната стабилност, која е примарната цел на Евросистемот под Договорот за основање на Европската заедница (ДЕЗ) и стабилноста и ефикасноста на финансискиот систем, на тој начин исполнувајќи го принципот на заштита на заштеди отелотворени во Уставот (член 47 (1): "Републиката го охрабрува и заштитува штедењето во сите негови форми, се уредува, координира и контролира обезбедувањето на кредит"); и други работи кои му се доверени тоа од страна на италијанскиот законhttp://www.bancaditalia.it/.
ИСТОРИЈА
Потеклото на банкарството се губи низ времето. Но не и од оние централни банки, чија историја е исцрпена целосно во распон од едвај три века.За секој од нив, датумот на раѓање е познат со прецизност: 1668 за централната банка на Шведска, 1694 за тоа на Англија, 1800 за Франција, 1814 за Холандија, 1817 за Австрија, 1850 за Белгија, 1875 за Германија, 1882 за Јапонија, 1893 за Италија, 1913 за Банката на федерални резерви на САД. Постои можност оваа список на датуми да не биде точна. Всушност, централната банка не се јавила како целосна и развиена институција која ја знаеме денес. Централната банка е тело кое се развивало со текот на времето, постепено стекнувало нови и повеќе комплексни функции, должности и функции, за создавање повеќе и повеќе сложени и деликатни односи со остатокот од банкарскиот и финансискиот систем и со политичкиот систем и економијата воопшто.
Банката на Италија беше конституирана во 1893 година како дел од целокупната реорганизација на банките во Италија. Во 1926 година на Банката и беше дадено значајно признание, бидејќи таа стана единствена надлежна институција за издавање книжни пари. И беше доделена моќ на банкарска супервизија која ќе се проширува и зајакнува со Законот за банките 1936, со која официјално и се призна статусот на Банката како јавно правна институција. Ова остана како основно законодавство на италијанското банкарство до 1993 година, кога Консолидираниот Законот за банки, кој и ден денес е во сила, беше донесен. Клучениот момент во историјата на Банката беше стабилизирање на лирата во 1947 година. Повоениот бран на инфлација беше скршен и монетарните услови за "економско чудо" на 1950-тите беа утврдени. Уставот од 1948 година го чуваше принципот на "заштита на заштеди." По шоковите од 1970та година, па сè до меѓународниот монетарен систем и лирата, италијанската дезинфлација беше помогната од посилната правна заштита на независната Централна Банка. Повторното воспоставување на стабилноста на валутата и почетоците за прилагодување на јавните финансии и овозможија на Италија да се усогласи со стандардите поставени од страна на Мастришкиот договор (1992) и да се квалификува во водечките групи на земји во усвојување на еврото како своја валута во 1999 година. Евро банкнотите и монетите почнаа да циркулираат во промет во 2002 година.
ОРГАНИЗАЦИЈА
Раководните тела на Банката се Собранието, Управниот одбор, гувернерот, генералниот директор и три Заменик директори; Последните пет ја сочинуваат Дирекцијата. Организационата структура на Банката ги одразува трите нивоа во кои работи: меѓународни, национални и локални. Дирекцијата ги изготвува и спроведува стратешките, управувните и оперативните политики. Собранието се одржува еднаш годишно и со цел одобрување на сметки и назначување на ревизори. Одборот на директори има административна власт и со него претседава гувернерот (или од страна на генералниот директор во негово отсуство). По реформата во 2005 година, гувернерот изгуби одговорност во поглед на одлуките на надворешните релевантни (односно банкарскиот и финансискиот надзор), кои се пренесени до Дирекцијата (со мнозинство гласови). Генералниот директор е одговорен за ден-за-ден администрација на банката, и делува како гувернер кога тој е отсутен.
Одборот на ревизори ја оценува администрацијата на банката во согласност со законот, прописите и статутот.На национално ниво Банката е организирана во филијали сместени во регионалните престолнини и во некои провинциски престолнини. Нивните активности се однесуваат на банкарскиот и финансискиот надзор, циркулирањето на домашната банкнота, платниот систем на услуги, економските анализи и статистичките истражувања на локално ниво.
Банката има претставништва во Лондон, Њујорк и Токио, голем број на офицери се назначени како финансиски приврзаници на некои италијански амбасади и конзулати.Банката на Италија во моментов е во процес на општата реорганизација наменета за подобрување на квалитетот, економијата и на ефикасноста на услугите што ги дава државата, во согласност со менувањето на економската и финансиската состојба и од можностите што ги нудат технолошките иновации. Оваа реорганизација,во која учествуваат Дирекцијата, филијалите и претставништва во странство, почна во 2007 година и сега е при крај.
ЧЛЕНОВИ НА ДИРЕКЦИЈАТА (управниот одбор)
Дирекцијата (Владејачкиот одбор) е колегијален орган, предмет на членовите 21, 22 и 23 од Статутот, кој е составен од гувернерот, генералниот директор и тројца заменици директори.Тие се овластени да усвојат мерки од екстерно значење во однос на остварувањето на јавни функции кои им се доверени со закон на Банката во извршување на своите цели, освен одлуките кои потпаѓаат под надлежност на ЕСЦБ. Резолуциите се донесуваат со апсолутно мнозинство на присутните, каде бројот на поделба е еднаков,а гувернерот има решавачки глас.
Игнацио Виско – гувернер Фабрицио Сакомани - генералниот директор Салвадор Роси - Заменик-генералниот директор Фабио Панета - Заменик-генералниот директор Лујџи Федерико Сињорини - Заменик-генералниот директор
ФУНКЦИИ И УПРАВУВАЊЕ
Функционалните и управувачки аранжмани на Италија се засноваат на различни правни извори: правото на Заедницата, кој ја регулира активноста на Европскиот систем на централни банки (ЕСЦБ), одредбите од банкарскиот и финансискиот закон во врска со неговите надзорни овластувања, другите одредби кои ги регулираат своите односи со Министерството за економија и финансии и други органи, и Статутот.
Главните функции на Банката на Италија се дизајнирани за да се обезбеди монетарна и финансиска стабилност, што е нужен услов за траен раст на економијата. Банката придонесува во одлуките за единствена монетарна политика на еврозоната и ги врши задачите кои и се доверени, како централна банка која есоставен дел на Евросистемот. Тој е одговорен за спроведувањето на овие одлуки во Италија преку работењето со кредитни институции, политика на отворен пазар, и менаџментот на задолжителните резерви. Банката промовира непречено функционирање на платниот систем преку обезбедување на насоки, регулирање и контрола. Таа врши услуги за државата со спроведување на трезорско работење (јавен сектор приходи и расходи), дејствувајќи како агент за јавен долг, и борбата против каматата.
Еден дел од активностите на банката се насочени на високо ниво на меѓународна соработка, особено во делот за финансиската стабилност. Таа учествува во соработка со разни групи и комитети на европско ниво и во мултилатерални форуми. Исто така, обезбедува техничка помош на регулаторните тела на новите и земјите во транзиција.
МОНЕТАРНА ПОЛИТИКА
Согласно со членот 105 од Договорот за ЕЗ, стабилноста на цените е примарна цел на Евросистемот, кој се состои од Европската централна банка и централните банки на земјите-членки, кои го прифатија еврото. Целта е следена преку единствена монетарна политика. Банката на Италија придонесува за монетарната политика во Евросистемот преку учество на гувернерот на Управниот совет на ЕЦБ. Економските анализи кои се вршат од страна на вработените во банката на Италија се важен придонес кон дискусијата и процесот на донесување одлуки во Советот и техничките комитети на Евросистемот и работните групи.
Целта на монетарната политика е одржување на ценовната стабилност, дефиниранирана од страна на Управниот совет како водење на хармонизиран индекс на потрошувачките цени на еврозоната подолу, но блиску до 2 отсто во текот на среден рок.Советот користи различни инструменти, вклучувајќи ги и промените во официјалните курсеви и регулирање на количината на резерви на меѓубанкарскиот пазар по пат на отворен пазар операции. При донесувањето на одлуките на Управниот совет во врска со официјалните каматни стапки се утврдуваат условите на кредитните институции за собирање финансиски средства. Преку сложен процес на овие одлуки се гледа на различни начини: на различни степени, во приносите на други пазари, во домаќинствата и заштедите, расходите и инвестиционите одлуки на фирмите и, во крајна линија, во економијата во целина и особено на ниво на цените. Спроведувањето на монетарната политика се заснова на принципот на супсидијарност, според кој операциите на Евросистемот вообичаено се вршат од страна на централните банки на поединечни земји-учеснички.
ДЕВИЗНИОТ ПАЗАР И ЗАДОЛЖИТЕЛНИТЕ РЕЗЕРВИ
Задачите и функциите доверени на Банката на Италија во рамките на Европската институционалната рамка ги вклучуваат интервенциите на девизниот пазар и управувањето со девизните резерви.
Девизен пазар
Постојано, со правилата со кои се регулира Евросистемот, Банката на Италија придонесува за интервенции на девизниот пазар. Таа може да бидат повикана да интервенира на пазарот, заедно со другите национални централни банки и Европската централна банка. Таа учествува секојдневно во телеконференција со другите главни централни банки, со цел да се утврди индикативноста на девизниот курс на еврото во однос на 35 валути. Покрај тоа, Банката на Италија учествува на состаноците во кои централните банки учеснички во новиот механизам на девизниот курс даваат извештај за активностите на девизниот пазар.
Задолжителни резерви
Задолжителните резерви се од суштинско значење и за Банката и за Евросистемот. На прво место ЕЦБ може да побара Централните Банки да обезбедат резерви за да се исполнат некои посебни потреби. Второ, националните резерви можат да се искористат за сервисирање на странски долг во странска валута, со што можат да се избегнат многу дисторзивни ефекти на пазарот. И на крај, бидејќи официјалните резерви на поединечните национални централни банки се составен дел од оние на Евросистемот, нивното целокупно ниво и правилно управување придонесе за зачувување на кредибилитетот на ЕСЦБ. Банката управува со резервите преку нивно инвестирање директно на меѓународните пазари. Таа управува, паралелно со другите централни банки врз основа на критериумите и целите утврдени од страна на Управниот совет на ЕЦБ и дел од девизните резерви ги доделува на Европската централна банка во почетокот на монетарен сојуз.
СИСТЕМ НА ПЛАЌАЊЕ
Системот на плаќање може да се дефинира како збир на инструменти, постапки и лица (како посредници и други), инфраструктура и правила кои придонесуваат за трансфер на пари од еден оператор на друг.