Алфред де Мисе (), (, – , ) – француски поет, драматург и романописец од периодот на романтизмот.
Сјаен гимназијалец, тој меѓу другото се интересира за правото и медицината, но брзо ги напушта студиите (1828-1829) за да ѝ се посвети на книжевноста. Го посетува книжевниот круг на Шарл Нодје и на 19 години ја издава својата прва поетска збирка „Раскази од Шпанија и Италија„ (Contes d'Espagne et d'Italie). Тогаш почнува да води живот на „неморален денди“, обележан со неговата врска со Жорж Санд и со пишување театарски пиеси: „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ?) (1832), „Каприците на Маријана“ (Les Caprices de Marianne) (1833), потоа романтичната драма „Лоренцачио“ (негово ремек-дело) (Lorenzaccio), „Фантазио“ (Fantasio) и „Не се шегува со љубовта“ (On ne badine pas avec l'amour). Паралелно издава таговна поезија како „Мајска ноќ“ (La Nuit de mai) и „Декемвриска ноќ“ (La Nuit de décembre) во 1835, потоа „Августовска ноќ“ (La Nuit d'août ) во 1836, „Октомвриска ноќ“ (La Nuit d'octobre) во 1837, и автобиографски роман „Исповедта на детето на векот“ (La Confession d'un enfant du siècle) во 1836 година.
Депресивен и алкохоличар, после триесеттата година пишува сè помалку и помалку. Сепак може да се спомнат неговите песни „Тага“ (Tristesse), „Изгубена вечер“ (Une soirée perdue) )(1840), „Спомен“ (Souvenir) (1845) и разни новели („Приказната на еден бел ќос“ (Histoire d'un merle blanc, 1842)). Во 1845 ја добива Легијата на честа, а во 1852 година избран е во Француската академија. Пишува пиеси по нарачка за Наполеон III. Умира на 46 години, закопан е дискретно на гробиштата Пер Лашез.
Повторно откриен во XX век, особено во рамките на Националниот театар од Жан Вилар и Жерар Филип, Алфред де Мисе денес се смета за еден од големите француски писатели од романтизмот, чии театарски и поетски дела покажуваат екстремен сензибилитет, преиспитување на чистотата и развратот („Гамјани или две претерани ноќи“ (Gamiani ou Deux nuits d'excès, 1833), возвишеност на љубовта и искрен израз на болката. Искреност која упатува кон неговиот бурен живот, симболично илустриран со неговата врска со Жорж Санд.
Животопис Детство Роден за време на Првото Царство, на 11 декември 1810 година, Алфред де Мисе припаѓа на аристократско семејство, предано и култивирано, кое му го пренело вкусот за книжевноста и уметноста. Тврдел дека предок му е Јованка Орлеанка]] (неговиот предок Дени де Мисе се оженил со Катерин де Лис) и дека е братучед на линијата на Жоаким де Беле. една од неговите прабаби е Маргерит Анжелик ди БелеРодена бил во замокот де Лоре во Оасо, жена на Шарл-Антоан де Мисе.
Неговиот татко, Виктор-Донасјен де Мисе-Пате, е висок функционер, шеф на канцеларија во Министерството за војна, и човек од книжевноста, роден на 15 јуни 1768 година близу до ВандомFrançois-Xavier de Feller, Biographie universelle, ou Dictionnaire historique des hommes qui se sont fait un nom par leur génie, leurs talents, leurs vertus, leurs erreurs ou leurs crimes, Paris, J. Leroux, Jouby & Cie, et Gaume frères, 1849, tome VI, .,Paul de Musset, Biographie de Alfred de Musset : sa vie et ses œuvres, G. Charpentier, 1877, 372 pages, 18.. Либерален аристократ, тој на 2 јули 1801 година се оженил со Едме-Клодент-Кристин Гијо-де-ЕрбјеNicolas Viton de Saint-Allais, Nobiliaire universel de France ou Recueil général des généalogies historiques des maisons nobles de ce royaume, Paris, 1815, tome VI, ., née le Les Cahiers haut-marnais, 1953, 139., ќерка на Клод-Антоан Гијо-Дезербје. Имале четири деца: Пол де Мисе, роден на 7 ноември 1804 гоидина, Луиз-Жени, родена и почината во 1805, Алфред, роден на 11 декември 1810 и Шарлот-Амели-Ермин, родена на 1 ноември 1819 година.
Неговиот дедо бил поет, а неговиот татко бил специјалист за Жан-Жак Русо чии дела ги издал. Ликот на Русо одиграл битна улога за делото на поетот. Неколкупати му оддал почит, а силно го напаѓал Волтер, противникот на Русо. Неговиот кум, кај кого го минувал распустот во Сарт во замокот Коњер, бил писателот Луј Александр Мари де Мисе де Коњер. L'histoire veut que lors d'un de ses séjours dans le château de son parrain, la vue qu'il avait depuis sa chambre sur le clocher de l’église de Cogners lui ait inspiré la très célèbre ''Ballade à la Lune''. Par ailleurs, il retranscrivit toute la fraîcheur du calme et de l'atmosphère de Cogners dans ses deux pièces ce théâtre ''On ne badine pas avec l'amour'' et ''Margot''
Во октомври 1819 година, сè уште немал девет години, бил запишан во шести клас во колежот Анри IV Voir Pierre Gastinel, Le romantisme d'Alfred de Musset, Librairie Hachette, 1933, 700 pages, 4, et Maurice Allemand, Alfred de Musset, B. Arthaud, 1948, 241 pages, 15. (во него сè уште се наоѓа една статуа на поетот), каде како соученик и другар има чистокрвен принц, војводата од Шартр, син на војводата од Орлеан]]Louise Both-Hendriksen, La triade française : Alfred de Musset, Lamartine, et Victor Hugo, C. Schoenhof, 1886, 198 pages, VII., и каде во 1827 година ја добива втората награда по латински. По матурата, следи студии по медицина и право кои бргу ги напушта, и сликарство до 1829 година, но особено се интересира за книжевноста. На 31 август 1828 година, во Дижон, во „Ле провинсијал“ (Le Provincial – Провинцијалец), излегува „Сон“ (Un rêve) балада потпишана со „АДМ“. Истата година го издава „Англичанецот корисник на опиум“, не толку верен превод на француски на „Исповедите на еден англиски корисник на опиум“ од Томас де Квинси.
Младост мини|Портрет на медалјон на Алфред де Мисе од Давид д’Анже, оддел за монети, медалјони и антиквитети на Националната библиотека, Париз
Благодарение на Пол Фуше, зет за сестра на Виктор Иго, веќе од седумнаесетгодишна возраст го посетува „кругот“ како и салонот на Шарл Нодје во библиотеката Арсенал. Во тоа време се согласува со Шарл-Огистен Сент-Бев и Алфред де Вињи, и одбива да му се умилкува на „учителот“ Виктор Иго. Особено ќе се подбива со ноќните прошетки на „кругот“ на кулите на Богородичната црква. Тогаш почнува да води живот на „неморален денди“. Во декември 1830 година ја пишува својата прва театарска пиеса (единствен книжевен род кој носи слава и многу пари). Неговата комедија „Венециската ноќ“ (La Nuit Vénitienne) доживува голем неуспех (прекината после две претстави во театарот Одеон, заради свирежите на публиката и потсмевот на главната глумица чиј фустан е извалкан со сè уште неисушената боја на декорот), што ќе го одбие од сцената за подолго време. Оттогаш избира своите пиеси да ги објавува во „Реви де де монд“ (Revue des deux Mondes), пред да ги групира во книга со експлицитен наслов „Претстава во фотелја“ (Un Spectacle dans un fauteuil). Така, во 1832 година издава една комедија, „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ?), а во 1833 година, „Каприците на Маријана“ (Les Caprices de Marianne). Потоа, во 1834 година, го пишува своето ремек-дело, романтична драма, „Лоренцачио“ (Lorenzaccio) (пиесата ќе биде изведена дури во 1896 година) по неговата бурна врска со Жорж Санд, и истата година ги пишува „фантазио“ (Fantasio) и „Не се шегува со љубовта“ (On ne badine pas avec l'amour). Паралелно издава таговна поезија како „Мајска ноќ“ (La Nuit de mai) и „Декемвриска ноќ“ (La Nuit de décembre) во 1835, потоа „Августовска ноќ“ (La Nuit d'août ) во 1836, „Октомвриска ноќ“ (La Nuit d'octobre) во 1837, и автобиографски роман „Исповедта на детето на векот“ (La Confession d'un enfant du siècle) во 1836 година.
Де Мисе покажува голема леснотија во пишувањето, делувајќи како виртуоз на младата поезија. Во 1829 година ја објавува својата прва поетска збирка, „Раскази од Шпанија и Италија“ (Contes d'Espagne et d'Italie)Песната „Балада на месечината“ (Ballade à la Lune) од оваа стихозбирка, опишува еден буржоаски пар в кревет под потсмешливото око на месечината, што ќе му донесе квалификации на развратен поет од традиционалната книжевна критика., која ќе биде поздравена од Александар Пушкин]]Voir Jean Louis Backès, Henriette Levillain, Le sens du détour : contribution à la littérature comparée, Klincksieck, 2005, 266 pages, , et les Œuvres complètes de Pouchkine (édition critique d'André Meynieux), A. Bonne, 1953, 362.. Тој е единствениот француски поет од тоа време кого рускиот поет навистина го ценелMichel Cadot, Victor Hugo lu par les Russes, Maisonneuve & Larose, coll. Victor Hugo et l'Orient, 2001, 8 .. Во 1830 година, на дваесетгодишна возраст, неговата книжевна слава во зачеток веќе е придружена со лоша репутација која е потхранета со неговите повторени испади во полумонденското париско друштво. Истата година, Јулската револуција му го носи престолот на војводата од Орлеан и неговиот стар соученик, војводата од Шартр, станува принц.
На 22 години, на 8 април 1832 година, Мисе е погоден од смртта на неговиот татко, кој му бил многу близок, жртва на епидемијата од колера. Овој настан ќе ја одлучи книжевната кариера која Мисе тогаш решава да ја почне.
Мисе си ја обидува среќата во театарот. Но после неуспехот на „Венециската ноќ или свадбата на Лорет“ (La Nuit Vénitienne ou les noces de Laurette), комедија во еден чин претставена на 1 декември 1830 година во театарот Одеон, авторот вели: , како што му пишува на Проспер Шала. Ова оддалечување ќе трае седумнаесет години, до неговиот успех со „Каприц“ (Un Caprice), комедија во еден чин изведена во Комеди франсез на 27 ноември 1847 година. Во тоа време станал алкохоличар и можел да ѝ се врати побезгрижно.
Љубовниот живот и театарот Иако оддалечен од сцената, Мисе издава пиеси во „Реви де де монд“ пред да ги собере во книга со експлицитен наслов „Претстава во фотелја“ (Un Spectacle dans un fauteuil). Првиот дел, во декември 1832 година се состои од три поеми, една драма, „Купата и усните“ (La Coupe et les Lèvres), една комедија „За што сонуваат младите девојки?“ (À quoi rêvent les jeunes filles ? ) и еден ориентален расказ „Намуна“ (Namouna) Anne-Simone Dufief, Le théâtre au XIXe siècle: du romantisme au symbolisme, Éditions Bréal, 2001, 223 pages, .. Веќе во оваа збирка Мисе ја изразува болната морбидност која ги спојува развратноста и чистотата во неговото дело.