Турско-ерменска војна, позната во Турција како Источна операција „Ослободувањето на Сарикамиш и Карс беше дел од нашата Источна операција, и како што е познато, оваа операција беше против Ерменците“ - Д. Акбулат, ослободувањето на Сарикамиш и Карс според весникот Албајрак, Анкара 1994.</ref> или Источен фронт (турски: Doğu Cephesi) — дел од Турската војна за независност и се однесува на конфликт кој се случил во есента 1920 година помеѓу Ерменија и турските националисти, по потпишувањето на договорот од Севр. По првичната ерменска окупација на она што денес е Источна Турција, армијата на Турското национално движење на чело со Ќазим Карабеќир ги вратил териториите освоени од ерменските сили и продолжил понатаму, нанесувајќи и пораз на Ерменија. Освен тоа, турските сили ги вратила и териториите кои Отоманското Царство ги изгубила по војните со Руското Царство во 1855 и 1878 годинаDr. Andrew Andersen, Ph.D., Atlas of Conflicts: Turkish-Armenian War.
По турската воена победа следувала и окупација од Советска Русија на Ерменија. Договорот од Москва (март 1921 година) меѓу Советска Русија и Големото национално собрание на Турција и поврзаниот Договор од Карс (октомври 1921) ги потврдиле територијалните придобивки што ги направил Карабеќир и ја воспоставил модерната турско-ерменска граница.
Ерменија имала територијални спорови со Отоманското Царство. Османлиите се обиделе да ги придвижат Ерменците за време на Ерменскиот геноцид и го окупирале Јужнен Кавказ во текот на летото 1918 година. Ерменија се спротивставувала додека сојузничките сили не ја освоиле Првата светска војна. Османлиите ги поставиле своите војници по должината на нивните територијални придобивки до пролетта 1919 година.
Заднина
По падот на Руското Царство во пресрет на револуцијата од февруари 1917 година и на Закавкаската федерација во мај 1918 година, Ерменците од Јужен Кавказ ја прогласија својата независност и формално ја формирале Првата Ерменска РепубликаFor the period leading up to independence see Richard G. Hovannisian (1967). Armenia on the Road to Independence, 1918. Berkeley: University of California Press. .. Во своите две години од своето постоење, малата република, со главен град во Ереван, била опфатена со бројни проблеми, почнувајќи од жестоки територијални спорови со своите соседи и ужасна бегалска кризаThe full history of the Armenian republic is covered by Richard G. Hovannisian, Republic of Armenia. 4 Vols. Berkeley: University of California Press, 1971–1996..
Најзагрозувачки проблем во Ерменија бил неговиот спор со својот сосед на запад, Отоманското Царство. Отоманците убиле околу 1,5 милиони Ерменци за време на Ерменскиот геноцид. Иако армиите на Отоманското Царство на крајот го окупирале Јужен Кавказ во летото 1918 и биле подготвени да ја уништат републиката, Ерменија се спротивставувала до крајот на октомври, кога Отоманското Царство капитулирало прец сојузничките сили. Иако Отоманското Царство било делумно окупирано од сојузниците по крајот на Првата светска војна, тие не ги повлекле своите сили од предвоената руско-турска граница до февруари 1919 година и одржувале многу трупи мобилизирани по оваа граница.
Болшевички и турски националистички движења
За време на Првата светска војна и во мировните преговори што следеле во Париз, Сојузниците ветиле дека ќе ги казнат Турците и ќе ги наградат на некои, ако не и на сите, со источните провинции на царството кои требало да се соединат кон зародишната ерменска републикаHovannisian, Richard G. "The Allies and Armenia, 1915–18." Journal of Contemporary History. Vol. 3, No. 1 (Jan., 1968), pp. 145–168.. Но, Сојузниците биле повеќе загрижени за склучување на мировните договори со Германија и другите европски членови на Централните сили. Во врска со прашањата поврзани со Блискиот Исток, главните сили, Велика Британија, Франција, Италија и Соединетите Американски Држави, имале спротивставени интереси во сферите на влијание што тие требало да ги преземат. Додека имало внатрешни несогласувања меѓу Сојузниците, а Соединетите Американски Држави не сакале да прифатат мандат за Ерменија, незадоволните елементи во Отоманско Царство во 1920 година започнале да ги деактивираат одлуките на отоманската влада во Цариград , ги здружиле своите сили и формирале Турско Национално Движење, под раководство на Мустафа Кемал Паша. Турските националисти сметале дека секоја поделба на поранешните османлиски земји (и последователна распределба на нетурските власти) е неприфатлива. Нивната потврдена цел била „да се гарантира сигурноста и единството на земјата“Goal of the Turkish National Movement. Болшевиците биле сочувствувани со Турското движење поради нивното заедничко противење на „западниот империјализам“, како што го нарекувале тиеHovannisian, Richard G. "Armenia and the Caucasus in the Genesis of the Soviet-Turkish Entente." International Journal of Middle East Studies, Vol. 4, No. 2 (April, 1973), pp. 129–147..
Во својата порака до Владимир Ленин, водачот на Болшевиците, датирана на 26 април 1920 година, Кемал ветил дека ќе ги координира своите воени операции со болшевичката „борба против империјалистичките влади“ и побарал пет милиони лири во злато, како и вооружување „како прва помош“ на неговите сили Mezhdunarodnaya Zhizn, 1963, № 11, pp. 147–148. The first publication of Kemal's letter to Lenin, in excerpts, in Russian.. Во 1920 година, владата на Ленин ги снабдила Кемалистите со 6.000 пушки, повеќе од пет милиони пушки и 17.600 проектили, како и 200.6 кг златни плочки. Во следните две години износот на помошта се зголемила Mezhdunarodnaya Zhizn, 1963, № 11, p. 148.. Во преговорите на Договорот од Москва (1921), Болшевиците побарале Турците да ги отстапат Батуми и Нахичеван и повеќе права во идниот статус на теснецотErik J. Zürcher: Turkey: A Modern History, I.B.Tauris, 2004, , p. 153.. И покрај отстапките направени од страна на Турците, финансиските и воените резерви биле бавни во доаѓањето. По решавачката битка кај Сакарја (август-септември 1921), помошта започнала да доаѓа побрзо. По многу одложувања, Ерменците добиле од Сојузниците во јули 1920 година околу 40.000 униформи и 25.000 пушки со големо количество муниција(French) Ter Minassian, Anahide (1989). La république d'Arménie. 1918–1920 La mémoire du siècle, Brussels: Éditions complexe, , p. 196..
До август 1920 година Сојузниците го подготвиле мировното решение на Блискиот Исток, како форма на договорот од Севр. САД одбиле да го преземат ерменскиот мандат во мај истата година, но сојузниците ги делегирале на САД за да ги повлечат западните граници на републиката. САД доделиле четири од шесте источни провинции во Отоманското Царство, вклучувајќи и излез на Црно МореHovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, pp. 40–44.. Договорот од Севр служел за да ги потврди сомневањата на Кемал за сојузничките планови за поделба на земјата. Според историчарот Ричард Г. Хованисијан, неговата одлука да нареди инвазија на Ерменија имала намера да им покаже на сојузниците дека „договорот нема да биде прифатен и дека нема да има мир додека Западот не е подготвен да понуди нови услови во согласност со принципите на Турскиот национален пакт“Hovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, p. 180..
Активна фаза Рани фази
Според турски и советски извор, турските планови за враќање на поранешните османлиски земји на исток веќе биле воспоставени уште во јуни 1920 година.Hovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, p. 194, note 27.. Користејќи ги турските извори, Билјал Шимуш во средината на јуни го идентификувал кога точно владата на Анкара започнала да се подготвува за кампања на исток Şimşir, Bilâl N. Ermeni Meselesi, 1774–2005 (The Armenian Question, 1774–2005). Bilgi Yayınevi, 2005, p. 182.. Непријателствата први ги започнале силите на КемалиститеVital issues in modern Armenian history: a documented exposé of misrepresentations in Turkish historiography, pages 45-62. Ќазим Карабеќир бил назначен за команда на новоформираниот Источен фронт на 9 јуни 1920 год T.C. Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı Yayınları, Türk İstiklâl Harbine Katılan Tümen ve Daha Üst Kademlerdeki Komutanların Biyografileri, Genkurmay Başkanlığı Basımevi, Ankara, 1972. и му бил доделен авторитет над теренската армија, над сите цивилни и воени претставници на Источниот фронт на 13 или 14 јуни"Kâzım Karabekir Paşa, Doğu Cephesi'nde bulunan bütün sivil ve askeri makamlar üzerinde seferdeki ordu komutanlığı yetkisine haizdir": Kemal Atatürk, Atatürk'ün bütün Eserleri: 23 Nisan-7/8 Temmuz 1920 (The Complete Works of Atatürk: 23 April-7/8 July). Kaynak Yayınları, 2002, p. 314. .. Престрелките меѓу турските сили и ерменската војска на границата со Карс биле чести во текот на летото, иако целосните непријателства не се пробиле до септември. Убеден дека сојузниците нема да дојдат во одбрана на Ерменија и свесни дека водачите на АДР не успеале да ја признаат својата независност од страна на Советска Русија, Кемал дал наредбата на генералот Карабеќир да навлезе во ЕрменијаHovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, pp. 182–184.. Во 2:30 часот наутро на 13 септември, пет баталјони од турскиот XV армиски корпус ја поминале турско-ерменската граница и ги изненадиле ретко распространетите и неподготвени ерменски војски кај Олти и Пенијак. Во зори, силите на Карабеќир го окупираа Пенијак, а Ерменците претрпеле најмалку 200 жртви и биле принудени да се повлечат кон исток кон СарикамишHovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, pp. 184–190.. Бидејќи ниту сојузничките сили ниту Советска Русија не реагирале на турските операции, на 20 септември Кемал му дозволил на Карабеќир да продолжи натаму и да ги преземе Карс и Кагизман.
Во тоа време, XV Корпус на Карабеќир пораснал на четири дивизии. Во 3 часот изутрина на 28 септември, четирите оддели на XV армиски корпус нападнал кон Сарикамиш, создавајќи таква паника што ерменските жители го напуштиле градот до времето кога Турците влегле следниот денHovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, pp. 191–197.. Вооружените сили започнале да се подготвуваат за Карс, но нападот бил одложенен поради ерменскиот отпор. Во почетокот на октомври, ерменската влада се изјаснила дека сојузниците треба да интервенираат и да го спречат турскиот напредок, но без успех. Повеќето британски расположливи сили на Блискиот Исток биле концентрирани на кршењето на племенските востанија во Ирак, додека Франција и Италија, исто така, се бореле против турските револуционери во близина на Сирија и на Анталија.Hewsen, Robert H. Armenia: A Historical Atlas. Chicago: University of Chicago Press, p. 237. . Соседната Грузија прогласила неутралност за време на конфликтот.
На 11 октомври, советскиот ополномоштеник Борис Легран пристигнал во Ереван со текст за преговори за нов советско-ерменски договорHovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, p. 259.. Договорот потпишан на 24 октомври обезбедил поддршка од Советскиот Сојуз. Најважниот дел од овој договор се однесувал на Карс, за кој Ерменија се согласила да го отстапиref name="havan">Hovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, p. 259.</ref>. Турското национално движење не било задоволно од можниот договор меѓу Советите и Ерменија. Карабеќир бил информиран од Владата на Големото национално собрание во врска со договорот на Борис Легран и му било наредено да го реши проблемот со Карс. Истиот ден бил потпишан договорот помеѓу Ерменија и Советска Русија, а Карабеќир ги преместил своите сили кон Карс.
Окупирање на Карс