Фиренца

Фиренца () е сместена во Централна Италија и е главен град на покраината Тоскана. Тоа е најнаселениот град во Тоскана, со 383.084 жители во 2013 година, и над 1.520.000 во нејзината метрополитанска област.Bilancio demografico anno 2013, dati ISTAT

Фиренца била центар на средновековната европска трговија, финансии и еден од најбогатите градови од таа ера. Според многу академици е родното место на ренесансата и е наречена „Атина на средниот век“.Spencer Baynes, L.L.D., and W. Robertson Smith, L.L.D., Encyclopædia Britannica. Akron, Ohio: The Werner Company, 1907: p. 675 Нејзината бурна политичка историја вклучува периоди на владеење од моќното семејство Медичи и бројни религиозни и републички револуции. Од 1865 до 1871 година градот служел како главен град на Кралството Италија (основан во 1861 година). Фирентинскиот дијалект ја формирал основата на стандардниот италијански јазик и тој станал јазик на културата низ цела Италија благодарение на престижот на ремек-делата од Данте Алигиери, Франческо Петрарка, Џовани Бокачо, Николо Макијавели и Франческо Гвичардини.

Градот привлекува милиони туристи годишно, а УНЕСКО го прогласил историскиот центар на Фиренца за светско наследство во 1982 година. Градот е познат по својата култура, ренесансна уметност и архитектура и споменици. Градот исто така содржи бројни музеи и уметнички галерии, како што се галеријата „Уфици“ и „ Палацо Пити“, и сè уште има влијание во областите на уметноста, културата и политиката. Поради уметничкото и архитектонско наследство на Фиренца, Форбс го рангираше како еден од најубавите градови во светот.

Фиренца игра важна улога во италијанската мода, и е рангирана во првите 15 модни метрополи на светот според Глобалниот јазичен монитор; дополнително, тоа е голем национален економски центар како и туристички и индустриски центар. Во 2008 година градот имаше 17-ти највисок просечен приход во Италија.

Историја мини|Поглед на Фиренца од Хартман Шедел, објавено во 1493 година мини|Поглед од кулата Џото кон куполата на Катедралата Санта Марија дел Фиоре Фиренца води потекло од римско доба, а подоцна, по подолг период процветува како трговска и банкарска средновековна општина, е родно место на италијанската ренесанса. Таа била политички, економски и културен центар и еден од најважните градови во Европа и светот од XIV до XVI век.

Јазикот што се зборувал во градот во текот на XIV век станал прифатен како модел, кој што станал италијански јазик. Благодарение на делата, особено на Тосканците Данте, Петрарка и Бокачо, фирентинскиот дијалект, пред сè, локалните дијалекти, биле усвоени како основа за национален литературен јазик.

Почнувајќи од доцниот среден век, парите од Фиренца - во форма на златен флорин - го финансирале развојот на индустријата низ цела Европа, од Велика Британија до Бриж, до Лион и Унгарија. Фирентинските банкари ги финансирале англиските кралеви за време на стогодишната војна. Тие исто така го финансирале папството, вклучително и изградбата на нивниот привремен главен град Авињон и, по нивното враќање во Рим, реконструкцијата и ренесансното разубавување на Рим.

Фиренца била дом на Медичи, едно од најважните благородни семејства во европската историја. Лоренцо де Медичи се сметал за политички и културен мозок на Италија кон крајот на 15 век. Два члена на семејството биле папи на почетокот на 16 век: Лав X и Климент VII. Катерина Медичи се омажила за францускиот крал Анри II и, по неговата смрт во 1559 година, владеела како регент во Франција. Марија де Медичи се омажила за францускиот Анри IV и го родила идниот крал Луј XIII. Медичи владееле како Големи војводи од Тоскана, почнувајќи од Козимо I де Медичи во 1569 година и завршувајќи со смртта на Џан Гастоне де Медичи во 1737 година.

Римско потекло

десно|мини| Јулиј Цезар ја основал Фиренца во 59 година п.н.е. мини| Готскиот крал Тотила ги руши ѕидовите на Фиренца во текот на готската војна : осветлување од Чиги ракописот на <i id="mwiQ">Хрониката на Вилани</i> Етрурците во 9 - 8 век п.н.е. првично ја формирале малата населба Фиесоле (Faesulae на латински), која била уништена од Луциус Корнелиус Сула во 80 година п.н.е. во одмазда за поддршката на фракцијата популари во Рим.  Сегашниот град Фиренца е основан од Јулиј Цезар во 59 година п.н.е. како населба за неговите војници ветерани и првично била именувана како Флуентија, поради фактот што била изградена помеѓу две реки, која подоцна била променета во Флоренција („цветно“).Leonardo Bruni, History of the Florentine People I.1, 3 Изграден е во стилот на воен логор со главните улици, кардо и декуманус, пресекувајќи се на сегашната Пјаца дела Република . Сместена покрај Виа Касија, главната рута помеѓу Рим и север, и во рамките на плодната долина на Арно, населбата брзо станала важен трговски центар.

Со вековите што доаѓаат, градот доживеал бурни периоди на владеење на Остроготите, времиња во кои градот често бил вознемируван од војување меѓу Остроготите и Византијците, што можел да предизвика пад на населението на околу 1.000 луѓе. Мирот се вратил под власта на Ломбард во 6 век. Фиренца била освоена од Карло Велики во 774 година и станала дел од Војводството Тоскана, со Лука како главен град. Населението повторно почнало да расте и трговијата напредувала. Во 854 година, Фиренца и Фиесоле биле обединети во една област.

Втор милениум десно|мини| Базиликата Сан Минијато ал Монте Марграв Хуго ја избрал Фиренца за свој престој наместо Лука околу 1000 година. Златното доба на фирентинската уметност започнала од прилика тоа време. Во 1013 година започнала изградбата на базиликата Сан Минијато ал Монте. Надворешноста на црквата е преработена во романески стил помеѓу 1059 и 1128 година. Во 1100 година, Фиренца била „ Комуна “, што значи град-држава. Примарниот ресурс на градот била реката Арно, обезбедувајќи моќ и пристап за индустријата (главно текстилна индустрија) и пристап до Средоземното море за меѓународна трговија. Друг одличен извор на сила била нејзината работлива трговска заедница. Вештините на фирентинското трговско банкарство станале признати во Европа откако на средновековните саеми донеле решителни финансиски иновации (на пр. меници, двоен систем на книговодство ). Овој период, исто така, го видел затемнувањето на поранешниот моќен соперник на Фиренца Пиза (поразен од Џенова во 1284 година и потчинет од Фиренца во 1406 година), и извршување на моќта на трговската елита по анти-аристократското движење, предводено од Џано дела Бела, што резултирало во збир на закони наречени Правила на правдата (1293).

Среден век и ренесанса

Подемот на Медичи мини| Статуата на Леонардо да Винчи пред галеријата Уфици Во екот на демографската експанзија околу 1325 година, бројката на урбаното население можно е да изнесувала дури 120.000 жители, а бројката на руралното население околу градот веројатно била близу 300.000. Црната смрт од 1348 година ја намалила бројката на популацијата за повеќе од половина,"Decameron Web, Boccaccio, Plague". Brown University. се вели дека околу 25 000 жители биле заштитени од градската индустрија за волна: во 1345 година Фиренца била сцена на обид за штрајк од волнени чешери (циомпи), кои во 1378 година се кренале на краток бунт против олигархиското владеење во Бунтот на Сиомпи. По нивното сузбивање, Фиренца потпаднала под власта (1382-1434) на семејство Албици, кои станале жестоки соперници на Медичи.

Во 15 век, Фиренца била меѓу најголемите градови во Европа со 60.000 жители и се сметала за богата и економски успешна. Козимо де Медичи бил првиот член на семејството Медичи кој во суштина го контролирал градот позади сцената. Иако градот технички бил демократски видлив, неговата моќ доаѓала од огромната покровителна мрежа заедно со неговиот сојуз со новите имигранти, џенте нуова (нови луѓе). Фактот дека Медичи биле банкари на папата, исто така, придонел за нивно воздигнување. Козимо го наследил неговиот син Пјеро, кој наскоро потоа го наследи внукот на Козимо, Лоренцо во 1469 година. Лоренцо бил голем покровител на уметноста, нарачувајќи дела од Микеланџело, Леонардо да Винчи и Ботичели. Лоренцо бил успешен поет и музичар и донел композитори и пејачи во Фиренца, вклучувајќи ги Александар Агрикола, Јоханес Гиселин и Хајнрих Исак. Според современите Фирентинци (и оттогаш), тој бил познат како „Лоренцо Величествениот“ (Лоренцо ил Магнифико).

По смртта на Лоренцо де Медичи во 1492 година, го наследил неговиот син Пјеро II. Кога францускиот крал Шарл VIII ја нападнал северна Италија, Пјеро II избрал да ѝ се спротивстави на неговата војска. Но, кога ја сфатил големината на француската војска пред портите на Пиза, морал да ги прифати понижувачките услови на францускиот крал. Ова ги натерало Фирентинците да се побунат и веднаш го протерале Пјеро II. Со неговото прогонство во 1494 година, првиот период на владеењето на Медичи завршил со обновување на републичката влада.

Савонарола, Макијавели и папите Медичи

Во овој период, доминиканскиот фратар Џироламо Савонарола станал приор на манастирот Сан Марко во 1490 година. Тој бил познат по своите покани за покајание, осудувајќи го она што го сметал за раширен неморал и приврзаност кон материјалното богатство. Тој го пофалил прогонството на Медичи како дело на Бога, казнувајќи ги за нивната декаденција. Ја искористил можноста да ги спроведе политичките реформи што водат кон подемократско правило. Но, кога Савонарола јавно го обвинил папата Александар Шести за корупција, му било забрането да зборува во јавност. Кога ја прекршил оваа забрана, тој бил екскомунициран. Фирентинците, уморни од неговите екстремни учења, се свртиле против него и го уапсиле. Тој бил осуден како еретик и изгорен на клада на плоштадот Пјаца дела Сињорија на 23 мај 1498 година.

Втора личност со невообичаено акутен вид бил Николо Макијавели, чии рецепти за регенерација на Фиренца под силно водство честопати се сметале за легитимизација на политичката експедитивност, па дури и неправилна работа. Со други зборови, Макијавели бил политички мислител, можеби најпознат по неговиот политички прирачник, насловен „Владетелот“, што се однесува на владеењето и вршењето на власта. Нарачан од Медичи, Макијавели исто така ги напишал и фирентинските истории, историјата на градот. Флорентинците ги протерале Медичи по втор пат и повторно воспоставија република на 16 мај 1527 година. Обновени двапати со поддршка на царот Карло V и папата Климент VII (Џулио де Медичи), Медичи во 1532 година станале наследни војводи на Фиренца, а во 1569 г. Големите војводи на Тоскана, владееле два века. Во цела Тоскана, само Република Лука (подоцна Војводство) и Кнежевството Пјомбино биле независни од Фиренца.

XVIII и XIX век мини| Леополд Втори, Светиот римски цар и неговото семејство. Леополд бил, од 1765 до 1790 година, Големиот војвода од Тоскана Истребувањето на династијата Медичи и пристапувањето на Франсис Стефан, војводата од Лорен и сопруг на Марија Тереза од Австрија во 1737 година, довело до привремено вклучување на Тоскана на териториите на австриската круна. Станала територија на династијата Хабсбург-Лорен, кои биле заменети за Куќата во Бурбон-Парма во 1801 година. Од 1801 до 1807 година Фиренца била главен град на Наполеонската држава Кралство Етрурија. Бурбон-Парма биле сменети во декември 1807 година кога Тоскана беше припоена кон Франција. Фиренца била префектура на францускиот департман Арно од 1808 година до падот на Наполеон во 1814 година. Династијата Хабсбург-Лореин била обновена на престолот во Тоскана на Конгресот во Виена, но конечно била расчинета во 1859 година. Тоскана станала покраина на Кралството Италија во 1861 година.