десно|мини|270x270px|„Молитва во куќата на главниот арнаут“ од Жан-Леон Жером (1857) Исламизација на Албанија — процес на прифаќање на исламот од страна на населението во Албанија којшто се случил како резултат на османлиското освојување на земјата во доцниот XIV век. Османлиите преку својата администрација и војска го донеле исламот во Албанија преку разни политики и даночни олеснувања, трговски мрежи и транснационални верски врски. Во првите неколку векови на османлиското владеење, ширењето на исламот во Албанија било бавно и главно се интензивирало во текот на XVII и XVIII век, делумно поради поголемата османлиска општествена и воена интеграција, гео-политички фактори и колапс на црковните структури. Тоа бил еден од најзначајните случувања во албанската историја бидејќи Албанците во Албанија преминале од претежно христијанско (католичко и православно) население во население кое е главно муслиманско (сунити, бекташки и некои други секти), притоа задржувајќи ги значајните етнички христијански малцинства во одредени региони. Како резултат на исламизацијата, сунитскиот ислам станал најголема вера во албанската етнолингвистичка област, но и други вери биле присутни во регионот. Религијата одиграла големо влијание во обликувањето на политичкиот развој на Албанија во доцниот османлиски период. Освен религиозните промени, преобратувањето во ислам донело и други социјални и културни трансформации што ги обликувале и влијаеле врз Албанците и албанската култура.

Во текот на XVI и XVIII век, христијанските Албанци исто така биле присилно преобратени во ислам преку грубо насилство, малтретирање и зголемени даноци од Османлиите. Овој третман ги предизвикало албанските бунтови од 1433-1439, 1452, 1480-81, 1506-07, 1519-20, 1594, 1601-02, 1621, 1614, 1618, 1683-84, 1737, 1833-39, 1844 и 1850. Иако Албанците одржувале криптохристијанска култура, позната како „Ларамани“, оние кои се обиделе да се вратат на христијанството, охрабрени од папата Климент XI, се соочиле со смртна казна според отоманскиот закон. На крајот, Албанците ги надминале другите балкански групи во османлиската владејачка класа и добиле преовладувачка позиција и влијание, и покрај тоа што биле малку на број.

Историја Ран османлиски период лево|мини|220x220px|Скендербег (1405 –1468) Албанците започнале да го прифаќаат исламот кога станале дел од Отоманското Царство кон крајот на XIV век.. „Османлиите првпат ја нападнале Албанија во 1385 година. Втората османлиска сила била испратена во Албанија 1394-96 година, окупирајќи ја земјата. Имајќи ја предвид и османлиската намера да толерира верска разновидност меѓу лојалните поданици и генерално воинствените традиции на Албанците, османлиските власти усвоиле помирлива политика кон албанските христијани во раните децении на окупацијата. Сепак, иако не било потребно преобраќање во ислам, еден христијански албански господар можел да смета на добивање наклоност ако се преобрати. Ако Османлиите не верувале дека религиозните причини можат да принудат христијанин да премине во ислам, тие сепак изгледале безобразно кога муслиман се преобраќал (или повторно се вратил во христијанство). Ова се случило во 1443 година кога Ѓерг Кастриоти (наречен Скендербег), кој бил воспитуван како муслиман во султанската палата, ја напуштил исламската вера и јавно се вратил во верата на неговите предци. Но, ова преобраќање не било само јавен гест. Тој бил првиот чин во револуционерна драма. Зашто, откако ја променил религиозната верност, Скендербег побарал од муслиманските колонисти и преобратеници да го прифатат христијанството, објавувајќи своевидна света војна против султанот / калифот.“ Албанија се разликува од другите региони на Балканот како Бугарија и Босна во тоа што до 1500-тите години, исламот останал ограничен единствено на членовите на аристократија и на ретките воени населби предводени од Јуруците.Zhelyazkova, Antonina. ‘’Albanian Identities’’. Sofia, 2000: International Center for Minority Studies and Intercultural Relations. Page 15-16 Така, првичното преобраќање во ислам се случило главно меѓу христијанската елита, која задржала некои претходни политички и економски привилегии и новите класа на тимари или сопственици на недвижнини на сипахиите во новиот османлиски систем..

Овие вклучуваат аристократски фигури како Ѓорѓија Кастриоти (Скендербег) кој додека бил во служба на Османлиите го прифатил исламот и подоцна се вратил во христијанството за време на бунтот на северот на Албанците кон крајот на XV век. Притоа, тој исто така им наредил на другите кои го прифатиле исламот или биле муслимански колонисти да го прифатат христијанството или да се соочат со смрт. Скендербег добил воена помош од Кралството Неапол што го испратил во 1452 година Рамон д’Ортафа, кој бил назначен за заменик-надвојник на Албанија и имал за задача да го одржува католицизмот меѓу месното население од ширењето на исламот.. За време на судирите меѓу Скендербег и Османлиите, различните битки и нападите го принудиле султанот Мехмет II да ја изгради Елбасанската тврдината (1466) во низините за да се спротивстави на отпорот што доаѓал од планинските упоришта.. Пред и по смртта на Скендербег (1468) делови од албанската аристократија мигрирале во јужна Италија со одреден број Албанци за да избегаат од османлиското освојување, чии потомци сè уште живеат во многу села во кои се населиле. десно|мини|250x250px|Опсадата на Скадар во 1478 година Дури и долго по падот на Скендербег, големите региони често се бунеле против османлиското владеење, честопати носејќи големи човечки трошоци, вклучително и десеткувања на цели села.Zhelyazkova, Antonina, ‘’Albanian identities’’, page 15. Во 1570-тите, започнал заеднички напор на османлиските владетели да го преобратат домородното население во ислам со цел да се запре појавата на сезонски бунтови во Елбасан и Река, а на неуспешниот бунт во 1596 година меѓу католиците на северот му претходел на низа тешки казнени мерки што предизвикало преобраќање во ислам.Zhelyazkova, Antonina. ‘’Albanian Identities’’. Pages 15-16, 19. Врвот на исламизацијата во Албанија се случил многу подоцна од другите исламизирани или делумно исламизирани области: Податоците за пописот во XVI век покажал дека санџаците каде живееле Албанци останале претежно христијански, а муслиманите сочинувале не повеќе од 5% во повеќето области, додека во овој период муслиманите веќе се искачиле на големи пропорции во делови на Босна (Босна 46%, Херцеговина 43%, урбано Сараево 100%), Северна Грција (Трикала 17,5%), урбана Македонија (Скопје и Битола и по 75%) и Источна Бугарија (Силистра 72%, Чирмен 88%, Никопол 22%). Подоцна, во XIX век, кога процесот на исламизација бил запрен во поголемиот дел од Балканот, тој продолжил да остварува значителен напредок во Албанија, особено на југот.

Во раниот период на османлиското владеење, областите што ја формираат современа Албанија биле реорганизирани во административна единица со име Санџак-и Арнавид или Санџак-и Арнавуд.. За време на почетокот на османлиското владеење, само истакнати цркви со значително симболично значење или културна вредност на урбаната населба биле претворени во џамии.. Повеќето рани џамии изградени во Албанија главно биле изградени во тврдини за османлиски гарнизони на моменти од страна на османлиски султани за време на нивните воени походи во областа како џамијата Фатих Султан Мехмет во Скадар, Црвената џамија во Белград и други...

Како по правило, османлиското правило во голема мера толерирало христијански поданици, но исто така ги дискриминирало правејќи ги граѓани од втор ред со повисоки даноци и разни законски ограничувања, како што не можат да ги носат муслиманите на суд, да имаат коњи, да имаат оружје или да имаат куќи со поглед кон муслиманите. Додека османлиските власти биле хронично сомнителни кон католицизмот, тие во голема мера дозволувале православна црква да функционира непречено, освен во одредени периоди кога црквата била потисната со протерување на бискупите и биле запленети имотот и приходите. За време на османлискиот период, повеќето христијани, како и повеќето муслимани користеле одреден степен на синкретизам, сè уште практикувајќи разни пагански обреди; многу од овие обреди се најдобро зачувани меѓу мистичните редови како Бекташкиот ред.Vryonis, Spyros. Religious Changes and Patterns in the Balkans, 14th-16th centuries

Северна Албанија лево|мини|170x170px|Климент XI бил папа од 1700 до 1721 година. Роден во благородното семејство Албани со италијанско и албанско потекло http://en.radiovaticana.va/news/2014/09/21/fr_lombardi_papal_journey_a_blessing_for_all_albanians/1107019, ..."a silver portrait of Pope Clement XI – who belonged to the Albani family, so was traditionally of Albanian origin." свикал собор за да го запре падот на католичкото население Османлиското освојување на одредени северни градови од Венецијанците се случило одделно со првичното освојување на Албанија од локалните феудалци. Градот Леска паднал во 1478, Скадар во 1478-1479 и Драч во 1501. Најголемиот дел од нивното христијанско население побегнало. Во текот на XVI век, градското население во овие градови станало првенствено муслиманско.. На север, ширењето на исламот било побавно како резултат на отпорот од Римокатоличката црква и планинскиот терен што придонело за помало муслиманското влијание во XVI век.. Османлиското освојување и територијалната реорганизација на Албанија сепак се одразила врз католичката црква бидејќи биле уништени црковните структури.. Во XVI век, за Скадарскиот санџак се сметало дека има муслиманско население кое брои 4,5% од вкупното, додека Дукаѓини (во тоа време ретко населено) имало 0%, а Призрени 1,9%.

Католичките албански бунтови, честопати во контекст на османлиските војни со католичките сили на Венеција и Австрија во XVII век резултирале со сериозни репресалии против католички Албанци кои се побуниле и кои го нагласиле преминот во ислам... Во 1594 година, Папата поттикнал неуспешен бунт меѓу католичките Албанци на Северот, ветувајќи помош од Шпанија. Како и да е, помошта не пристигнала, и кога бунтот бил уништен во 1596 година, биле спроведени османлиски репресии и големи притисоци за прифаќање на исламот за казнување на бунтовниците. Големи падови се случиле во периодот од 1630-тите до 1670-тите, каде на пример, бројот на католиците во Лешката епархија се намалил за 50%, додека во Пилтската епархијата, католиците од 20,000 се намалиле на 4,045 приврзаници, од кои повеќето се преобратиле во ислам, а неколкумина во православие.. „Потоа, во 1644 година започнала војната меѓу Венеција и Османлиското Царство. На повик на свештенството, многу албански католици застанале на страната на Венеција. Османлиите одговориле со сериозни репресии, што пак ги натерало многу католици да го прифатат исламот (иако неколкумина избрале да се приклучат на Православната црква наместо тоа) ... Во рок од дваесет и две години (1649-71) бројот на католици во епархијата на Алесио паднал за повеќе од 50 проценти, додека во епархијата Пулати (1634-71) бројот на католици се намалил од повеќе од 20 000 на само 4,045. Општо, албанските востанија за време на османлиско-венецијанските војни од 1644-69 година резултирале со остри османлиски репресалии против католиците во северна Албанија и значително ја забрзале исламизацијата ... Кога османлиската империја била нападната од католичките сили, локалните католици биле притискани да преминат во ислам, а кога нападот врз Османлиското Царство дошол од православна Русија, притисокот бил врз локалните православни да ја сменат верата. Во некои случаи, исламизацијата била само површна, и во XIX век многу села и некои цели области останале „крипто-католички“ и покрај усвојувањето на надворешните страни на исламската култура.“