Наоѓалиштата од раниот палеолит (пред 2,6/2,3 милиони до 128.000 години) потекнуваат од крајот на терцијерот (плиоцен) и периодот на долниот и средниот плеистоцен. Најстарите орудија за работна и друга намена припаѓаат на културата ОБИНТАКА (пред 2,6/2,3 милиони до 700.000 години) и потекнуваат од наоѓалишта долж јужноафриканската пукнатина (Хадар, Олдувај, Мелка-Кунтуре). Фосилни остатоци на австралопитек, хомохабилис и првиот хомоеректус, исто така потекнуваат од оваа област, па затоа таа се смета за колевка на човештвото.
Премин во среден палеолит Преминот од раниот во средниот палеолит (околу 400.000–200.000 години пред сега) е постепена еволуција, а не остра граница. Тој е одбележан со преминување од едноставни бифацијални рачни секири (Acheulean) кон многу пософистицирана Levallois техника, каде што јадрото се подготвува однапред за да се добијат планирани остри парчиња – тоа овозможува поефикасни алатки како врвови за копја и стругачи и бара поголемо планирање и вештина.
Биолошки се појавуваат Неандерталците во Европа и архаичните Homo sapiens во Африка, со значително поголем мозок (1.200–1.500 cm³ наспроти 800–1.000 cm³ кај Homo erectus), подобрена способност за говор и посилна адаптација на студени клими. Однесувањето се менува од претежно собирање и чистење остатоци кон активен лов на големи животни, поголема употреба на оган, координација во групи, рани погребни обичаи и први знаци на симболичко размислување. Овие промени, поттикнати од климатски циклуси и миграции, поставуваат основа за модерното човечко поведение.
Категорија:Периоди во археологијата Категорија:Праисторија