Вроден долг QT синдром

Вроден долг QT синдром (LQTS) е состојба во која е засегната реполаризација на срцето по отчукувањата на срцето. Тоа резултира со зголемен ризик од неправилно чукање на срцето што може да доведе до несвестица, давење, напади или ненадејна смрт. Овие епизоди може да се активираат со вежбање или стрес. Некои ретки форми на LQTS се поврзани со други симптоми и знаци, вклучувајќи глувост и периоди на мускулна слабост .

Синдромот на долг QT може да биде присутен од раѓање или да се развие подоцна во животот. Наследната форма може да се појави сама по себе или како дел од поголемо генетско нарушување. Подоцна во животот може да биде резултат на одредени лекови, низок калиум во крвта, низок калциум во крвта или срцева слабост. Лековите кои се вмешани вклучуваат одредени антиаритмици, антибиотици и антипсихотици. LQTS може да се дијагностицира со помош на електрокардиограм (ЕКГ) ако се најде коригиран QT интервал поголем од 480-500 милисекунди, но клиничките наоди, другите одлики на ЕКГ и генетското тестирање може да ја потврдат дијагнозата со пократки QT интервали.

Менаџментот може да вклучи избегнување напорни вежби, не внесување доволно калиум во исхраната, употреба на бета блокатори или имплантиран срцев дефибрилатор. Со соодветен третман ова се намалува на помалку од 1% во текот на 20 години.

Се проценувало дека синдромот на долг QT влијаел на 1 од 7000 луѓе. Жените биле почесто погодени од овој синдром од машката популација. Повеќето луѓе со оваа состојба развиваат симптоми пред да наполнат 40 години. Во САД тоа резултира со околу 3500 смртни случаи годишно. 

Знаци и симптоми

мини|Стекнат долг QT синдром

Многу луѓе со вроден долг QT синдром немаат знаци или симптоми. Кога се појавуваат симптоми, тие генерално се предизвикани од абнормален срцев ритам (аритмии), најчесто форма на вентрикуларна тахикардија наречена Torsades de pointes (TdP). Ако аритмијата се врати во нормален ритам спонтано, засегнатото лице може да доживее зашеметеност (позната како пресинкопа) или несвестица, на што може да му претходи чувство на треперење во градите. Ако аритмијата продолжи, засегнатото лице може да доживее срцев удар, кој ако не се лекува може да доведе до ненадејна смрт. Оние луѓе со LQTS, исто така, може да доживеат активност слична на напади (неепилептичен напад) како резултат на намален проток на крв во мозокот за време на аритмија. Епилепсијата е исто така поврзана со одредени типови на долг QT синдром.

Аритмиите што доведуваат до несвестици и ненадејна смрт се со поголема веројатност да се појават во специфични околности, делумно определени со тоа која генетска варијанта е присутна. Додека аритмиите може да се појават во секое време, во некои форми на LQTS аритмиите почесто се забележуваат како одговор на вежбање или ментален стрес (LQT1), во други форми по ненадеен гласен шум (LQT2) и во некои форми за време на спиењето или веднаш по будење (LQT3).

Некои ретки форми на синдромот на долг QT влијаат на другите делови од телото, што доведува до глувост во Џервел и Ланге-Нилсен облик на состојбата и периодична парализа во формата Андерсен-Тавил (LQT7).

Луѓето со овој синдром имаат продолжен QT-интервал на електрокардиограмите. Симптомите се појавуваат само кога пациентот развива епизода на опасна вентрикуларна тахикардија, и симптомите зависат од времетраењето на аритмијата. Повремената вртоглавица може да биде единствениот симптом. Ако трае повеќе од 10 секунди, се јавува синкопа, т.е. краткотраен губиток на свест, па сè до ненадејна срцева смрт на пациентот во рок од неколку минути, доколку нема непосредна медицинска помош. Ова е првиот симптом кај 1 од 10 пациенти заболени со долгиот QT-синдром. Симптомите можат да почнат за време на првата година од животот и да станат почести за време на школска возраст. Машките деца обично ќе ја искусат првата епизода на синкопа на просечна возраст од 11 години, а девојчињата на 16-годишна возраст. Срцевите епизоди во контекст на овој синдром, можат да бидат предизвикани од физички и емоционален стрес (вежбање, лутина, страв, радост, возбуда, скокање во вода, нуркање, и сл.). Некои од тие епизоди се појавиле кај поединечни пациенти за време на спиење или одмор.

Ризик за аритмии

Додека оние со долг QT синдром имаат зголемен ризик од развој на абнормален срцев ритам, апсолутниот ризик од аритмии е многу променлив. Најсилниот предиктор за тоа дали некој ќе развие TdP е дали ја доживеал оваа аритмија или друга форма на срцев удар во минатото. Оние со LQTS кои доживеале синкопа без во тоа време евидентирано ЕКГ се исто така изложени на поголем ризик, бидејќи синкопата во овие случаи често се должи на недокументирана само-завршувачка аритмија.

Покрај историјата на аритмии, степенот до кој QT е продолжен го предвидува ризикот. Додека некои имаат QT интервали кои се многу продолжени, други имаат само мало продолжување на QT, или дури и нормален QT интервал во мирување (скриен LQTS). Оние со најдолги QT интервали имаат поголема веројатност да доживеат TdP, а коригиран QT интервал поголем од 500 ms се смета дека ги претставува оние со поголем ризик. И покрај ова, оние со само суптилно продолжување на QT или скриен LQTS сè уште имаат одреден ризик од аритмии. Севкупно, секое зголемување од 10 ms во коригираниот QT интервал е поврзано со 5% зголемување на аритмискиот ризик. Со оглед на тоа што ефектите на продолжување на QT на двете генетски варијанти и стекнати причини за LQTS се адитивни, оние со наследен LQTS имаат поголема веројатност да доживеат TdP ако им се дадат лекови за продолжување на QT или ако имаат проблеми со електролитите, како што се ниски нивоа на низок калиум во крвта (хипокалемија). Слично на тоа, оние кои земаат лекови за продолжување на QT имаат поголема веројатност да доживеат TdP ако имаат генетска тенденција за продолжен QT интервал, дури и ако оваа тенденција е скриена. Ризикот од аритмии е исто така поголем ако лицето кое го прима лекот има срцева слабост, зема дигиталис или неодамна е кардиовертирано од атријална фибрилација .

Причини Постојат неколку поттипови на долг QT синдром. Тие можат да бидат широко поделени на оние предизвикани од генетски мутации со кои засегнатите се родени, ги носат во текот на нивниот живот и може да се пренесат на нивните деца (наследен или вроден долг QT синдром), и оние предизвикани од други фактори кои не можат да се пренесат и често се реверзибилни (стекнат долг QT синдром). 

Идентификувани се неколку гени кои влијаат на QT-интервалот, така што постојат неколку варијанти на овој синдром. Фамилијарните форми на долгиот QT-синдром, кои се поврзани со висока инциденца на опасни аритмии, ненадејна смрт и кои често се јавуваат кај неколку членови на едно семејство, го вклучуваат синдромот Јервел-Ланге-Нилсен, кој се наследува на автосомно рецесивен начин и во повеќето случаи е поврзан со вродена загуба на слухот. Синдромот на Романо-Вард е почест и следи по автосомно доминантно наследство, и исто така е фамилијарна форма.

Наследен

мини|Електрокардиограми од едно семејство кои покажуваат незасегнат член на семејството (горе), синдром Романо Вард (во средината) и синдром Џервел и Ланге-Нилсен (долу).

Наследен, или вроден долг QT синдром, е предизвикан од генетски абнормалности. LQTS може да произлезе од варијанти на неколку гени, што во некои случаи доведува до сосема различни одлики. Предложени се системи за класификација за да се направи разлика помеѓу поттиповите на состојбата врз основа на клиничките одлики (и именувани по оние кои први ја опишале состојбата) и поделени со основната генетска варијанта. Поретко забележан облик е синдромот Џервел и Ланге-Нилсен, автосомно рецесивна форма на LQTS која комбинира продолжен QT интервал со вродена глувост. Други ретки форми вклучуваат Андерсон-Тавил синдром (LQT7) со одлики вклучувајќи продолжен QT интервал, периодична парализа и абнормалности на лицето и скелетот; и Тимоти синдром (LQT8) кај кој продолжениот QT интервал е поврзан со абнормалности во структурата на срцето и нарушување на спектарот на аутизам.

Романо-Вард синдром

LQT1 е најчестиот поттип на Романо-Ворд синдром, одговорен за 30 до 35% од сите случаи. Одговорниот ген, KCNQ1, е изолиран во хромозомот 11p 15.5 и ја шифрира алфа подединицата на калиумовиот канал KvLQT1. Оваа подединица е во интеракција со други белковини (особено, minK бета подединица) за да го создаде каналот, кој ја носи одложената струја на исправувачот на калиум I одговорна за фазата на реполаризација на срцевиот дејствен потенцијал .Варијантите во KCNQ1 кои го намалуваат I (загуба на функционални варијанти) ја забавуваат реполаризацијата на дејствениот потенцијал. Ова предизвикува LQT1 поттип на Романо-Вард синдром кога се наследува една копија од варијантата (хетерозиготно, автосомно доминантно наследување). Наследувањето на две копии од варијантата (хомозиготно, автосомно рецесивно наследување) води до потешкиот синдром Џервел и Ланге-Нилсен. Спротивно на тоа, варијантите во KCNQ1 кои го зголемуваат I доведуваат до побрза реполаризација и краток QT синдром .

Поттипот LQT2 е втората најчеста форма на синдромот Романо-Ворд, одговорен за 25 до 30% од сите случаи. Таа е предизвикана од варијанти на генот KCNH2 (исто така познат како hERG ) на хромозомот 7 кој го кодира калиумовиот канал кој ја носи брзата навнатре исправувачка струја I. Оваа струја придонесува за терминалната фаза на реполаризација на срцевиот дејствен потенцијал, а со тоа и должината на QT интервалот.

Поттипот LQT3 на синдромот Романо-Ворд е предизвикан од варијанти во генот SCN5A сместен на хромозомот 3p21-24. SCN5A ја кодира алфа-подединицата на срцевиот натриумски канал, Na 1.5, одговорна за натриумската струја I која ги деполаризира срцевите клетки на почетокот на дејствениот потенцијал. Срцевите натриумови канали вообичаено брзо се онеспособуваат, но мутациите вклучени во LQT3 го забавуваат нивното онеспособување што доведува до мала одржлива „доцна“ натриумова струја. Оваа континуирана струја навнатре го продолжува дејствениот потенцијал, а со тоа и интервалот QT. Додека некои варијанти во SCN5A предизвикуваат LQT3, други варијанти може да предизвикаат сосема различни состојби. Варијантите кои предизвикуваат намалување на раната врвна струја може да предизвикаат синдром Бругада и болест на срцевата спроводливост, додека други варијанти се поврзани со дилатациона кардиомиопатија . Некои варијанти кои влијаат и на раната и на доцната натриумова струја може да предизвикаат синдроми на преклопување кои ги комбинираат аспектите на синдромот LQT3 и Бругада.

Ретки поттипови Romano-Ward (LQT4-6 и LQT9-16) LQT5 е предизвикан од варијанти на генот KCNE1 одговорен за бета подединицата MinK на калиумовиот канал. Оваа подединица, во врска со алфа-подединицата кодирана од KCNQ1, е одговорна за струјата на калиум I Ks која е намалена во LQTS. LQT6 е предизвикан од варијанти во генот KCNE2 одговорен за бета-подединицата на калиумовиот канал MiRP1 која ја генерира калиумовата струја. Варијантите кои ја намалуваат оваа струја се поврзани со продолжување на QT интервалот. Сепак, последователните докази како што е релативно вообичаениот наод на варијанти во генот кај оние без долг QT синдром и општата потреба за присуство на втор стресор како што е хипокалемија за да се открие продолжувањето на QT-от, сугерира дека овој ген наместо тоа претставува модификатор на подложност на продолжување на QT интервалот. Затоа, некои оспоруваат дали варијантите на KCNE2 се доволни сами да предизвикаат синдром Романо-Ворд.

LQT9 е предизвикан од варијанти на мембранската структурна белковина, кавеолин -3. Кавеолините формираат специфични мембрански домени наречени кавеоли во кои седат натриумови канали затворени со напон. Слично на LQT3, овие варијанти на кавеолин ја зголемуваат доцната одржлива натриумова струја, што ја нарушува клеточната реполаризација.