Беквит-Видеманов синдром (скратено BWS) е нарушување на прекумерен раст обично присутно од самото раѓање, кое се одликува со зголемен ризик од рак во детството и одредени вродени одлики. Малцинство (<15%) случаи на BWS се фамилијарни, што значи дека близок роднина исто така може да има BWS, а родителите на засегнатото дете може да имаат зголемен ризик да имаат други деца со BWS. Додека децата со BWS се изложени на зголемен ризик од рак во детството, повеќето деца со BWS не развиваат рак, додека пак огромно мнозинство од децата кои развиваат рак може успешно да се лекуваат.
Презентација Не постојат консензусни клинички дијагностички критериуми за Беквит-Видемановиот синдром (BWS). Синдромот треба да се посомнева кај лица кои имаат еден или повеќе од следните главни и/или помали наоди.
Главни наоди поврзани со BWS
Макросомија (традиционално дефинирана како тежина и должина/висина >97 центил); Макроглосија; Хемихиперплазија (асиметричен прекумерен раст на еден или повеќе делови од телото); Омфалоцела (исто така наречена егзомфалос) или папочна кила; Ембрионален тумор (на пр. Вилмсов тумор, хепатобластом, невробластом, рабдомиосарком ) во детството; Висцеромегалија која опфаќа еден или повеќе интра-абдоминални органи вклучувајќи црн дроб, слезина, бубрези, надбубрежни жлезди и/или панкреас; Цитомегалија на феталниот надбубрежен кортекс (патогномоничен); Бубрежни абнормалности вклучувајќи структурни абнормалности, нефромегалија, нефрокалциноза и/или подоцнежен развој на медуларен сунѓерен бубрег; Набори на предниот линеарен ушен лобус и/или задните спирални ушни јами; Плацентарна мезенхимална дисплазија; Расцеп на непце (ретко кај BWS); Кардиомиопатија (ретка кај BWS); Позитивна семејна историја (≥1 член на семејството со клиничка дијагноза на BWS или историја или одлики кои укажуваат на BWS);
Мали наоди поврзани со BWS
Наоди поврзани со бременост, вклучително полихидроамнион и недоносеност кај фетуси со оваа состојба; Неонатална хипогликемија; Васкуларни лезии вклучувајќи невус симплекс (обично се појавуваат на челото, глабелата и/или задниот дел на вратот) или хемангиоми (кожни или екстракутани); Карактеристични фаци, вклучувајќи ретрузија на средното лице и инфраорбитални набори; Структурни срцеви аномалии или кардиомегалија; Дијастаза; Напредна коскена возраст (честа појава кај прекумерен раст/ендокрини нарушувања);
Дијагнозата на BWS е поставена кај пробанд со едно од следниве:
Три главни или два главни плус најмалку еден помал критериум Забелешка: BWS треба да се смета за клинички спектар, при што некои засегнати лица имаат само еден или два сугестивни клинички наоди. Затоа, општо прифатените клинички критериуми предложени овде не треба да се гледаат како апсолутни, туку како упатства. Со други зборови, тие не можат да се користат за да се исклучи дијагнозата на BWS и не може да се замени за клиничко расудување. Епигенетска или геномска промена што води до абнормална метилација на 11p15,5 или хетерозиготна патогена варијанта што предизвикува BWS во CDKN1C во присуство на еден или повеќе клинички наоди
Повеќето деца со BWS ги немаат сите овие одлики. Дополнително, некои деца со BWS имаат и други наоди, вклучувајќи: истакнат тил, хипоплазија на средното лице, хемихипертрофија, генитоуринарни аномалии (зголемени бубрези), срцеви аномалии, мускулно-скелетни абнормалности и губење на слухот. Исто така, некои предвремено родени новороденчиња со BWS немаат макроглосија сè додека не се приближи до очекуваниот датум на породување.
Со оглед на различноста меѓу лицата со BWS и недостатокот на едноставен дијагностички тест, идентификувањето на BWS може да биде тешко. Во обид да се стандардизира класификацијата на BWS, го дефинирале доколку надетето му било дијагностицирано дека има BWS и ако детето има најмалку две од петте заеднички одлики поврзани со BWS (макроглосија, макросомија, мани на абдоминалниот ѕид на средната линија, набори на ушите, неонатална хипогликемија ). Друга дефиниција претставена од Елиот и сор. вклучува присуство на или три главни одлики (мана на предниот абдоминален ѕид, макроглосија или препостнатален прекумерен раст) или два главни плус три помали наоди (набори на увото, nevus flammeus, неонатална хипогликемија, нефромегалија или хемихиперплазија).
Во 1963 година, американскиот патолог Беквит го опишал првиот случај на изразена цитомегалија на надбубрежниот кортекс со хиперплазија на бубрезите и панкреасот, што било придружено со хиперплазија на клетките на Лајдиг. Германскиот педијатар Видеман ја дополнил клиничката слика за новата болест со додавање на папочна кила и макроглосијаконски синдром. Синдромот Беквит-Видеман се дијагностицира кај 1 од 10.500 до 13.700 новороденчиња ширум светот, со приближно еднаква инциденца, и кај момчињата и кај девојчињата. Сепак, инциденцата на болеста може да е и повисока бидејќи кај случаите со лесни симптоми, ретко болеста може да биде дијагностицирана.
Неоплазми
Повеќето деца (>80%) со BWS не развиваат рак; сепак, децата со BWS имаат многу поголема веројатност (~ 600 пати повеќе) од другите деца да развијат одредени детски карциноми, особено Вилмсов тумор (нефробластом), панкреатобластом и хепатобластом. Поединците со BWS се чини дека се изложени на зголемен ризик за рак само во детството (особено пред четиригодишна возраст) и немаат зголемен ризик од развој на рак во зрелите години. Ако 100 деца со BWS биле следени од раѓање до десетгодишна возраст, би се очекувале околу 10 случаи на рак во групата пред четиригодишна возраст, а околу 1 случај на рак во групата би се очекувал помеѓу четири и десет години. Покрај Вилмсовиот тумор и хепатобластомот, децата со BWS во поединечни извештаи за случаи се покажаа дека развиваат ганглионеуром, адренокортикален карцином, акутна лимфоидна леукемија, сарком на црниот дроб, карцином на штитната жлезда, меланом, рабдомиосарком и мезобластичен нефром .
Вилмсовиот тумор, хепатобластомот и мезобластниот нефром обично може да се излечат ако се дијагностицираат рано. Раната дијагноза им овозможува на лекарите да го третираат ракот кога е во рана фаза. Покрај тоа, постои помалку токсичен третман. Со оглед на важноста на раната дијагноза, сите деца со BWS треба да добијат скрининг за рак.
Се препорачува абдоминален ултразвук на секои 3 месеци до најмалку осумгодишна возраст и тест на крвта за мерење на алфа-фетобелковина (AFP) на секои 6 недели до најмалку четиригодишна возраст. Семејствата и лекарите треба да одредат распоред за скрининг за одредени пациенти, особено возраста на која треба да се прекине скринингот, врз основа на нивната сопствена проценка на односот ризик-корист.
Генетика Повеќето (>85%) случаи на BWS се спорадични, што значи дека, вообичаено, никој друг во тоа семејство нема BWS, а родителите на засегнатото дете не се изложени на зголемен ризик да имаат други деца со BWS. Сепак, некои (<15%) случаи на BWS се фамилијарни, што значи дека близок роднина исто така може да има BWS, а родителите на засегнатото дете може да имаат зголемен ризик да имаат други деца со BWS. Се покажа дека BWS конкретно вклучува мутации во дефиниран регион на краткиот крак на хромозомот 11 познат како 11p15.5, што доведува до хиперактивност на генот IGF-2 (фактор на раст) и/или нема активна копија на CDKN1C (инхибитор на генот за клеточна пролиферација).
BWS може да биде предизвикана од низа различни генетски мани. Над пет различни грешки кои вклучуваат 11p15.5 се идентификувани кај различни пациенти со BWS. Некои пациенти имаат мајчински хромозомски преуредувања од 11p15,5. Други пациенти имаат татковска еднородителска дисомија (UPD) на хромозомот 11, што значи дека мајчината копија од овој хромозом е заменета со дополнителна татковска копија. Многу други пациенти имаат абнормална метилација на ДНК во различни области од 11p15.5, што значи дека нормалните епигенетски знаци кои ги регулираат втиснатите гени во овој регион се променети. Неколку други пациенти имаат една генска копија сместена во 11p15, наместо две копии.
Отсуството на мутација кај дете со клинички наоди кои укажуваат на BWS не треба да ја исклучува дијагнозата на BWS. Дури и по екстензивно молекуларно тестирање, специфичниот мана што предизвикува BWS кај засегнатата единка може да остане непознат. BWS останува клиничка, наместо генетска, дијагноза, бидејќи лекарите не можат да ги идентификуваат и тестираат сите генетски причини за BWS. Клиничката дефиниција што се користи за BWS е ограничена, бидејќи не постојат стандардни дијагностички критериуми кои биле независно потврдени со пациенти кои имаат или генетски или епигенетски мутации. Кога молекуларните анализи беа завршени кај 10 деца кои го исполнија истражувачкиот критериум за BWS, само 7 од 10-те деца имале генетски или епигенетски мутации.
Имајќи предвид дека генетиката на BWS е сложена, детето со BWS треба да биде под медицинска нега на генетичар или експерт за управување со BWS. Поретко, синдромот на Беквит-Видеман е предизвикан од генетски промени во генот CDKN1C. Овој ген кодира белковина која го контролира растот на клетките, па доколку оваа белковина не работи како што треба, доаѓа до прекумерен раст на клетките.
Genes involved are IGF-2, CDKN1C, H19, and KCNQ1OT1.
Асоцијација со CDKN1C CDKN1C е белковински ген за кодирање кој шифрира циклин-зависен киназа инхибитор кој делува како негативен регулатор на клеточната пролиферација, ефикасно правејќи го CDKN1C ген за супресор на тумор. CDKN1C, исто така, работи за време на феталниот развој, спречувајќи го фетусот да стане премногу голем. Се наоѓа на кратката рака на човечкиот хромозом 11 во регионот ICR2, заедно со многу други втиснати гени. Бидејќи CDKN1C е преференцијално изразен кај мајката, хипометилацијата во ICR2 регионот на мајчиниот алел може да резултира со патологии како што е рак или мана познат како синдром Беквит-Вајдеман. Синдромот Беквит-Вајдеман (BWS) исто така може да биде предизвикан од CDKN1C 11p15 епимутации. Исто така, може да биде резултат на бришење на мали количини на ДНК кои предизвикуваат хромозомски абнормалности, што го прави генот неактивен. Ова остава само татковски изразениот IGF2 да промовира клеточна пролиферација. Намалувањето на ограничувањето на растот резултира со прекумерен раст на многу ткива, што доведува до вообичаени симптоми на BWS. Овие симптоми може да вклучуваат макроглосија, органомегалија, периорбитална полнота и хернии. Постојат нокаут модели за CDKN1C кај глувци; всушност, многу од засегнатите потомци покажуваат фетална и неонатална смртност и ги имаат повеќето одлики поврзани со Беквит-Вајдемановиот синдром.
Управување Маните на абдоминалниот ѕид се чести кај новороденчињата со BWS и може да бараат хируршки третман. Исто така овие мани може да варираат по сериозност од омфалоцела (најсериозни) до папочна кила и дијастаза recti (најмалку сериозни). Омфалоцела е вродена малформација во која цревата на новороденчето, а понекогаш и други абдоминални органи, излегуваат надвор од абдоменот преку папокот. Кај новороденчињата со омфалоцела обично им е потребна операција за да се врати абдоминалната содржина назад во абдоменот со цел да се спречи сериозна инфекција или шок. Папочната кила е исто така мана во кој абдоминалната содржина доаѓа преку слаб мускул на абдоминалниот ѕид кај папокот. Општо земено, новороденчињата со папочна кила не бараат третман бидејќи често овие хернии спонтано се затвораат на возраст од четири години. Ако, по ова време, хернија сè уште е присутна, може да се препорача операција. Diastasis recti е раздвојување на левата и десната страна на ректусниот абдоминис мускул кои вообичаено се споени заедно. Децата со дијастаза recti обично не бараат третман бидејќи состојбата се решава како што детето расте.