Tughlak-dynastiet (også skrive Tughluq og Tughluk) var eit turko-indisk dynasti i det indiske Delhisultanatet i mellomalderen.Lombok, E.J. Brill's First Encyclopedia of Islam, Vol 5, , s. 30, 129-130 Det var ved makta i eit knapt hundreår, og herska på høgdepunktet sitt over det største landområdet Delhisultanatet nokon gong hadde.
Dynastiet kom til makta i Delhi i 1320 då Ghazi Malik kom på trona under tittelen Ghiyasuddin Tughlak. Det hadde si største utbreiing mellom 1330 og 1335, etter hærtog leia av Muhammad bin Tughlak. Etter 1335 smuldra riket ganske raskt opp.W. Haig (1958), The Cambridge History of India: Turks and Afghans, Volume 3, Cambridge University Press, s. 153-163
Dynastiet mista makt på slutten av 1300-talet. Riket blei erobra av mongolane under Timur Lenk i 1389.Edmund Wright (2006), A Dictionary of World History, 2. utg., Oxford University Press, Det fall endeleg i 1413, då det blei erstatta av Sayyid-dynastiet.
Historie Khaldjidynastiet herska over Delhisultanatet fram til 1320. Den siste herskaren var Khusro Khan, ein hindu som hadde konvertert til islam og deretter blitt general i hæren til sultanatet.Vincent Smith, , Oxford University Press, s. 81-82 Etter at Alauddin Khaldji døydde av sjukdom i 1316 fann det stad ei rekkje arrestasjonar og snikmord i palasset.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, pages 214-218 Khusro Khan kom til makta i juni 1320 etter å ha drepe sonen til Alauddin Khaldji, Mubarak Khaldji.Holt et al. (1977), The Cambridge History of Islam, Vol 2, , s. 11-15 Han mangla likevel støtte frå adelen i Delhi, som i staden bad den dåverande gurvernøren i Panjab, Ghazi Malik, om å ta makta. Ghai Malik leia eit kupp og tok makta i Delhi. I 1320 gjekk han til militært åtak på Khusro Khan, drap han og tok makta.Mohammad Arshad (1967), An Advanced History of Muslim Rule in Indo-Pakistan, s. 90-92
Ghiyasuddin Tughlak
Då han kom på trona tok Ghazi Malik herskarnamnet Ghiyasuddin Tughlak, og med dette både skipa og namngav han Tughlakdynastiet.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 229-231 Han blir også kalla Tughlak sjah. Han var truleg av tyrko-indisk opphav, faren hans skal ha vore ein tyrkisk mamelukkslave og mor hans ein lokal hindu.William Hunter (1903), , 23. utg., s. 124-127
mini|venstre|Ruinane av Tughlak-festningen i Tughlakabad. Som sultan løna Ghiyasuddin Tughlak dei som hadde hjelpt han på trona, og forfølgde dei som hadde støtta Khusro i staden. Ifølgje sin eigen historikar, Ziauddin Barani, innførte han rettvise skattar som sikra at undersåttane ikkje blei så rike at dei kunne kjempa mot han om makta, men heller ikkje så fattige at dei leid naud.
Han grunnla ein by seks kilometer aust for og kalla han Tughlakabad. Byen var befesta slik at han lettare kunne stå imot åtak frå mongolane.William Hunter (1903), , Frowde - Publisher to the Oxford University, London, 23rd Edition, pages 123-124
I 1321 sende han den eldste sonen sin Ulugh Khan, seinare kjend som Muhammad bin Tughlak, sørover til Deogir for å plyndra hindurika Arangal og Tilang (no i delstaten Telangana). Det første forsøket ende med nederlag.William Lowe (Translator), , Volume 1, pages 296-301 Fire månader seinare sende Ghiyasuddin Tughlaq store forsterkingar og ba han prøva på nyttTarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, bd. 3, Trubner London, s. 233-234 Denne gongen tok Ulugh Khan rika. Arangal fekk namnet endra til Sultanpur, og rikdommar og fangar blei tekne frå dei erobra rika til Delhisultanatet.
I 1324–1325 gjekk Ghiyasuddin Tughlak til åtak på Lukhnauti, eller Bengal, og sigra over herskaren Shamsuddin Firoz Shah. På veg tilbake til Delhi saman med søn Mahmud khan omkom han då eit trehus (kushk) raste saman over dei. Det er uklart om dette var ei ulukke eller eit drap. Ein offisiell hoffhistorikar nemner at lynet skulle ha treft bygningen.Elliot and Dowson (Translators), Táríkh-i Fíroz Sháh Ziauddin Barani, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 609-611 Ein annan hoffhistorikar, Al-Badāʾunī ʻAbd al-Kadir ibn Mulūk-Shāh, forklarer kollapsen med at elefantar sprang på han, men nemner også eit rykte om at ulukka var planlagd. Ei rekkje andre historikarar frå rundt denne tida, som Ibn Battuta, al-Safadi, Isami, og seinare, som Vincent Smith,Vincent A Smith, , Chapter 2, s. 236-242, Oxford University Press fortel at Ghiyasuddin blei drepen av sin eigen son Ulugh Juna Khan. Ulugh Khan skal ha planlagd saman med sufi-predikanten Nizamuddin Auliya om å byggja strukturen utan grunnmur og for at han skulle bryta saman på eit passande tidspunkt. Historiske dokument fortel at Ulugh khan, som hadde makta i Delhi medan faren var i hærtog, hadde funne ut at han skulle flyttast frå Delhi når faren kom tilbake.Elliot and Dowson (Translators), Travels of Ibn Battuta Ibn Battuta, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 609-611Henry Sharp (1938), DELHI: A STORY IN STONE, Journal of the Royal Society of Arts, Vol. 86, No. 4448, s. 324-325
Muhammad bin Tughlak Juna Khan kom på trona som Muhammad bin Tughlak, og sat ved makta i 26 år.Elliot and Dowson, Táríkh-i Fíroz Sháhí of Ziauddin Barani, The History of India, as Told by Its Own Historians. The Muhammadan Period (Vol 3), London, Trübner & Co Under han blei Delhisultanatet utvida til å dekkja det meste av det indiske subkontinentet.Muḥammad ibn Tughluq Encyclopædia Britannica Han erobra og plyndra Malwa, Gujarat, Mahratta, Tilang, Kampila, Dhur-samundar, Mabar, Lakhnauti, Chittagong, Sunarganw og Tirhut.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 236-237 Dei fjerne felttoga hans var kostbare, men kvart av dei medførte ny rikdom i form av plyndra gods og lausepengar for fangar. Det utvida riket var vanskeleg å styra, og opprør blei vanlege alle stader.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, pages 235-240
Muhammad bin Tughlak heva skattane til så høge nivå at folk nekta å betala dei. I dei fruktbare område mellom Ganges og Yamuna blei raten for grunnskatt, eller landskatt, for ikkje-muslimar gjort ti gonger større, i nokre distrikt heile tjue gonger større. I tillegg til landskatt måtte dhimmiar (ikkje-muslimar) betala skatt på avlingane sine med halvparten eller meir av avlinga. Desse plutselege, kraftige aukene i skatt førte til at heile hindulandsbyar braut opp og flykta inn i jungelen i staden for å dyrka jorda. Mange blei røvarar i staden. Det oppstod svolt. Sultanen svarte bittert med arrestasjonar, tortur og felles avstraffing. Forfølgingane råka ikkje berre ikkje-muslimane, men også sjialeiarar (sayyid), sufileiarar (qalandar) og andre muslimske embetsfolk. Ibn Battuta fortel i sitt verk at Muhammad bin Tughlak ikkje betalte sodatane, dommarane, rådgjevarane eller andre embetsfolk frå sitt eige skattkammer, men gav dei løyve til å krevja inn skatt sjølv, behalda ein del og overføra resten til sultanen.
Sultanen grunnla ein ny by, Jahanpannah, som tyder 'verdas vern'. Denne band saman eldre Delhi med Siri-festningen.Henry Sharp (1938), DELHI: A STORY IN STONE, Journal of the Royal Society of Arts, Vol. 86, No. 4448, s. 321-322, 325-326 Seinare gav han ordre om å flytta hovudstaden i sultanatet frå Delhi til Deogiri i noverande Maharashtra, og endra namnet på byen til Daulatabad. Han gav ordre om at innbyggjarane i Delhi skulle flyttast. Dei som nekta blei drepne. Flyttinga feila fordi Daulatabad låg i eit tørt område som ikkje hadde nok drikkevatn til ein heil hovudstad. Denne blei derfor flytta tilbake til Delhi. Hendinga hadde likevel historisk tyding, ettersom mange muslimar frå Dehli blei verande i Deccan, og dermed bidrog til ein større muslimsk folkesetnad i sentrale og sørlege India.
I 1327 braut det ut opprør mot Muhammad bin Tughlaq. Desse fortsette ut regjeringstida hans, og maktområdet til sultanatet gjekk tilbake, særleg etter 1335. Vijayanagarariket oppstod i Sør-India som direkte følgje av åtaka frå Delhisultanatet,Hermann Kulke and Dietmar Rothermund, A History of India, (Routledge, 1986), 188. og frigjorde etterkvart Sør-India frå nordleg kontroll.Advanced Study in the History of Medieval India av Jl Mehta s. 97 I 1336 sigra Kapaya Nayak frå Musunuri Nayak over Tughlakhæren, og tok tilbake Warangal frå Delhisultanatet.A Social History of the Deccan, 1300-1761: Eight Indian Lives, by Richard M. Eaton s. 50 I 1338 gjorde hans eigen nevø opprør i Malwa, men blei overvunnen og avretta. I 1339 hadde dei austlege regionane under lokale muslimske guvernørar og sørlege område under hindufyrstar gjort opprør og erklært sjølvstende. Muhammad bin Tughlak hadde ikkje nok ressursar eller støtte til å vinna tilbake dei tapte områda.Vincent A Smith, , Chapter 2, pp 242-248, Oxford University Press I 1347 var Bahmanisultanatet blitt eit sjølvstendig og konkurrerande muslimsk rike i Deccan-regionen.Sjå M. Reza Pirbha, Reconsidering Islam in a South Asian Context, , Brill Richards J. F. (1974), The Islamic frontier in the east: Expansion into South Asia, Journal of South Asian Studies, 4(1), s. 91-109
mini|Mynt slått under Muhammad bin Tughlaq i billig metall.
Muhammad bin Tughlaq la planar om å angripa Khorasan, Irak (Babylon/Persia) og Kina for å spreia sunniislam til desse områda. For hærtoget mot Khorasan samla han eit kavaleri på over 300 000 hestar nær Delhi, betalt for av statskassa. Før han kunne gjennomføra åtaket hadde han gått tom for middel, og soldatane nekta å fortsetjai tenesta utan løn. For åtaket påKina sende han ein hær på 100 000 soldatar gjennom Himalaya. Lokale folk stengde passa for retrett, og det kalde vêret i lag med at dei ikkje kunne trekka seg tilbake knuste hæren.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 241-243 Dei få soldatane som overlevde og overleverte det dårlege bodskapet blei avretta av sultanen.Vincent A Smith, The Oxford History of India: From the Earliest Times to the End of 1911, Oxford University Press, Chapter 2, s. 236-242
Muhammad bin Tughlaq er også kjend for eit forsøk på å innføra myntar av billigare metall enn det som var vanleg - ei tidleg form for skiljemynt. Forsøket slo feil fordi myntane var lette å forfalska. Historikaren Ziauddin Barni skreiv at kvart hus blei eit myntverk, og at folk brukte millionar av falske myntar til å betala dei ulike skattane dei var pålagde.Tarikh-I Firoz Shahi Ziauddin Barni, The History of India by its own Historians - The Muhammadan Period, Volume 3, Trubner London, s. 239-242 Samstundes var dei ikkje villige til å bytta gullet og sølvet dei åtte mot dei nye myntane av messing og kopar.Domenic Marbaniang, «The Corrosion of Gold in Light of Modern Christian Economics», Journal of Contemporary Christian, Vol.5, No.1 (Bangalore: CFCC), August 2013, s.66 Til slutt var sultanen nøydd til å kjøpa inn både ekte og falske myntar til det låg haugar av myntar innanfor murane av Tughluqabad. Eksperiemntet førte til økonomisk samanbrot, og det var fleire dødelege svoltkatastrofar i riket i åra som følgde.Cornelius Walford (1878), , s. 9-10Judith Walsh, A Brief History of India, , pp 70-72; Quote: "In 1335-42, during a severe famine and death in the Delhi region, the Sultanate offered no help to the starving residents." Muhammad bin Tughlaq døydde i mars 1351 under ein straffeekspedisjon til Sind og Gujarat, der folk hadde nekta å betala skatt. Då han døydde hadde grensa for sultanen sin kontroll gått tilbake til Vindhyafjella i noverande Madhya Pradesh.
Firoz sjah Tughlak