Adam and the Ants var eit engelsk rockeband som vart danna i London i 1977. Gruppa eksisterte i to inkarnasjonar, begge fronta av Adam Ant, og varte frå 1977 til 1982. Den første vart skipa i mai 1977 og var kjend som The Ants fram til november av det året. Ho oppnådde betydeleg kultpopularitet under overgangen frå punkrock-æraen til postpunk- og new wave-æraen, og vart kjend for det kraftige camp-stilen sin, openberre seksualiserte sceneopptredenar og songar. Den endelege besetninga av denne inkarnasjonen - Dave Barbarossa, Matthew Ashman og Leigh Gorman — forlét bandet i januar 1980 etter forslag frå Malcolm McLaren, som i røynda var manageren deira, for å skipe Bow Wow Wow.
Den andre inkarnasjonen av Adam and the Ants inneheldt gitaristen Marco Pirroni og trommeslagaren og produsenten Chris Hughes, og vart kjend for bruken av Burundi-trommer. Denne gruppa varte frå februar 1980 til mars 1982, og oppnådde stor kommersiell suksess i Storbritannia og i utlandet som fortsette inn i solokarrieren til frontmannen. Med musikkvideoane deira som vart sendt på MTV og Ant som gjeste-VJ på stasjonen, vart dei assosierte med den andre britiske bølgja.
Historie Skiping Før Adam and the Ants spelte Adam Ant bass i pubrockgruppa Bazooka Joe, no først og fremst kjent som bandet som stod øvst på plakaten då Sex Pistols spelte den første konserten sin 6. november 1975 på Central Saint Martins College of Art and Design. Etter å ha vore vitne til dette, slutta han i bandet med den hensikta å danna sitt eige, inspirert av Pistols. Førebels kalla The B-Sides, øvde dei regelmessig dei følgjande månadene, men utan ein trommeslagar klarte dei aldri å få seg ein spelejobb. I mellomtida hadde Adam Ant vorte ven med nokre innverknadsrike personar i det spirande pønkmiljøet i London, spesielt Jordan, som jobba i SEX-butikken til Malcolm Maclaren og Vivienne Westwood. The Ants vart til slutt danna tidleg i 1977 med ei besetning som bestod av Lester Square (gitar), Andy Warren (bassgitar) og Paul Flannagan (trommar). Square drog for å fullføra eit kurs på ein kunstskule (og danna seinare The Monochrome Set) berre dagar etter at The Ants spelte den første spelejobben sin 5. mai 1977, på eit soverom i Muswell Hill.
Mark Ryan erstatta Square på gitar og spelte dei første formelle spelejobbane (starta med ei framferd på ICA i London 10. mai 1977). I byrjinga av juni vart Flannagan erstatta av Dave Barbarossa (òg kjent som Dave Barbe) og den resulterande besetninga spelte inn «Plastic Surgery» (saman med sju andre ikkje-utgjevne demoar seinare kalla «Jubilee Demos» av bootleggarar) og omtalt i filmen Jubilee som bandet til Adam sin karakter Kid, inntil Ryan vart erstatta av Johnny Bivouac i oktober 1977. Kort tid etter dette tok gruppa det lengre bandnamnet Adam and the Ants.
Tidlege opptak Bandet gjorde radiodebuten sin på John Peel-showet med ei innspeling den 23. januar 1978. Dette inkluderte songen «Lou», med manageren i gruppa, Jordan, på hovudvokal (som ho regelmessig gjorde på scenen frå midten av 1977 til mai 1978 då ho gav seg i bandet). Dagen etter spelte Adam and the Ants inn «Deutscher Girls» på nytt (og overdubba ein gitarsolo til den ovannemnde versjonen av «Plastic Surgery») for filmmusikken til Jubilee, som skulle sleppast i april - dei to spora på albumet er vinyldebuten til gruppa.
Sjølv om det var populært, vart antrekket, ifølgje kritikaren Simon Price, «avvist av punk-kjennarar som noko av eit tulleband». Ved å turnera mykje rundt i Storbritannia, ofte med Siouxsie and the Banshees, viste dei seg å vera upopulære blant mykje av den britiske musikkpressa som mislikte dei fetisjistiske tekstane og bileta deira. Som svar danna gruppa ein sterk – til tider ideologisk – rapport med amatør-punk-fanziner som Ripped And Torn, noko som gav dei meir gunstig dekning.Ripped And Torn, Issue 14 – Adam Ant Interview Bandet bygde opp ei sterk kultfølgje (det tidlege «Antpeople»), men sleit med å finna suksess eller til og med ein platekontrakt (bortsett frå dei to songane på Jubilee-albumet) til 1978, då dei vart signerte til Decca.
På dette tidspunktet hadde Adam and the Ants vore gjennom fleire besetningsendringar før dei til slutt slo seg på den stabile besetninga med Adam Ant (vokal og gitar), Matthew Ashman (gitar), Andy Warren (bassgitar) og Dave Barbe (trommer). Det var denne besetninga som spelte inn og gav ut den første singelen deira «Young Parisians» til forvirra meldingar og liten suksess. Dei spelte òg inn begge sider av ein planlagt andre singel, «Zerox»/«Kick» i RAK Studios, pluss totalt nitten demoinnspelingar (inkludert ein annan versjon av «Zerox») som alle vart spelt inn i Decca sitt eige studio i West Hampstead. Alle desse, så vel som andre tidlege innspelingar og demoer, dukka til slutt opp som piratkopiplater. Dei spelte òg inn ytterlegare to John Peel-økter i juli 1978 og mars 1979. Alle tre øktene vart gjevne ut i 2001 på The Complete Radio 1 Sessions.
Tilsynelatande ute av stand til å marknadsføra bandet på ein tilfredsstillande måte, lét Decca dei gå tidleg i 1979, og gruppa, framleis med same besetning, men med ein lettare lyd enn tidlegare (bortsett frå på konsertane), signerte med det uavhengige plateselskapet Do It Records og spelte inn på nytt og gav ut den andre singelen sin «Zerox» (med ei anna B-side, «Whip In My Valise») før dei spelte inn debutalbumet Dirk Wears White Sox, før Warren òg drog for å bli med Lester Square i The Monochrome Set. Ashman forlét òg bandet mellombels på dette tidspunktet, og Ant og Barbe spelte inn eit sett med ni demoer i Solid Gold Sound Studios i London for eit antatt soloprosjekt av Ant, med ein sterkt soul/funk/disco-påverka stil. Do It avviste dei nye songane og Ashman kom tilbake til bandet kort tid etter.
Dirk Wears White Sox
På slutten av 1979 kom albumet Dirk Wears White Sox (1979, Do It Records). Tittelen refererte til Dirk Bogarde. Albumet var noko mørkt, med postpunk-riff og nokre restar av glamrock, og dessutan forsøk på å smelta saman denne stilen med funk og soul. Lyrisk tok det for seg emne som fetisjisme, historiske personar som Adolf Hitler, John F. Kennedy og Cleopatra, og kunsthistorie, særskild futurismerørsla. Albumet fekk ei kultfølgje snarare enn kommersiell suksess, noko som førte til at ein frustrert Adam tilsette Malcolm McLaren, tidlegare manager for Sex Pistols, i håp om å få meir utbreidd heider.
26. januar 1980 overtydde McLaren resten av bandet - då beståande av gitarist Matthew Ashman, bassist Leigh Gorman (som hadde erstatta Warren i november 1979) og trommeslagar Dave Barbe - om å forlata Adam and the Ants og danna Bow Wow Wow, fronta av Annabella Lwin.
Kings of the Wild Frontier
Mellom februar og april 1980 vart ein ny versjon av Adam and the Ants danna med Marco Pirroni (eit tidlegare medlem i Siouxsie and the Banshees, The Models, Rema Rema og Cowboys International) (gitar), Kevin Mooney (bassgitar), og to trommeslagarar, Terry Lee Miall og Chris Hughes (tidlegare The Blitz Brothers , framtidig Tears for Fears-produsent), som tok pseudonymet «Merrick». Pirroni vart eit innverknadsrikt medlem av gruppa, og skreiv alle dei nye songane deira saman med Adam Ant.
Medan dei var i ferd med å setja saman bandet, spelte Ant og Pirroni inn Dirk Wears White Sox-sporet «Cartrouble Pt.2» på nytt som ein kontraktoppfyllande singel for Do It, saman med den framtidig Culture Club-trommeslagaren Jon Moss og Hughes som produsent. Etiketten gav ut singelen under den kortare tittelen «Cartrouble» i mars 1980 (med Moss kreditert som «Terry 1+2»), og han nådde toppen av den britiske Independent Singles Chart. Den følgjande månaden spelte det då nye bandet inn singelen «Kings of the Wild Frontier» for potensielle plateselskap.
Utan platekontrakt gjennomførte bandet ein stor britisk «Ants Invasion»-turné, og på slutten av denne signerte dei ein stor plateavtale med CBS Records og byrja å spela inn Kings of the Wild Frontier, etter først å ha gjeve ut tittelsporet i all hast på singel. Dette albumet vart ein hit i Storbritannia og sette bandet i spissen for New Romantic-rørsla. Albumet nådde toppen av den britiske albumlista 24. januar 1981.
Det var tre hitsinglar frå denne LP-en, inkludert «Dog Eat Dog» (nådde fjerdeplassen på dei britiske singellistene i oktober 1980), «Antmusic» (andreplassen i januar 1981) og «Kings of the Wild Frontier» (andreplassen i mars 1981, tidlegare 48. plassen i august 1980). I tillegg gjekk «Antmusic» til topps i Australia i fem veker.
Decca og Do It Records marknadsførte den tidlegare produksjonen til bandet for å tena på suksessen til albumet og singlane. «Young Parisians» nådde niandeplassen i desember 1980 (og gav det gamle Ants-bandet ein posthum Topp 10-singel i Storbritannia) medan Dirk Wears White Sox nådde 16. plassen på albumlista i februar 1981. «Cartrouble» og «Zerox» gjekk òg inn på singellista den månaden, og nådde høvesvis nr. 33 og nr. 45 på UK Singles Chart.
Bassisten Kevin Mooney forlét bandet i 1981, og vart erstatta av Gary Tibbs, som vart med akkurat i tide for å marknadsføre hitsingelen «Stand and Deliver».
Prince Charming
I november 1981 gav Adam & the Ants ut Prince Charming. Bandet hadde to nr. 1-singlar i Storbritannia: «Stand and Deliver» var ein nr. 1-singel i Storbritannia i fem veker i mai 1981, følgd av «Prince Charming», som toppa dei britiske hitlistene i fire veker i september 1981. «Ant Rap» nådde tredjeplassen i januar 1982. Bandet var ein av dei mest suksessrike singelartistane i Storbritannia i 1981. Alle dei tre singelane frå albumet så vel som den førre singelen «Kings of the Wild Frontier» er oppført på den offisielle topp 50-lista over dei bestseljande singelane frå 1981, «Stand and Deliver» og «Prince Charming» som høvesvis den tredje og fjerde bestseljande singelen.
Det vart ein ny runde med nyutgjevingar av tidlegare materiale tidleg i 1982. Dei to Jubilee-låtane vart gjeve ut på nytt i februar som ein 7-tommar-singel med «Deutscher Girls» som A-sida, og nådde 13. plassen på den britiske singellista (som gav det originale Ants-bandet ein andre posthum Topp 15-hit), medan Antmusic EP, ein 12" EP med tre ubrukte spor frå Dirk-innspelinga pluss ein remiks av «Cartrouble (Parts 1 & 2)», vart gjeven ut av Do It i mars, og nådde 46. plassen.
Oppløysing Tidlig i 1982 mottok bandet ein Brit Award-pris for beste album (Kings of the Wild Frontier) og ein Grammypris-nominasjon for beste nye artist.
I mars 1982, då han følte at visse bandmedlemmer «mangla entusiasme», oppløyste Adam Ant gruppa. Dåverande avisartiklar gav ulike forklaringar på motivasjonen bak splittinga. Opphavleg vart Adam sitert for å seia at splittinga var vennskapeleg, men seinare sa han at «interessa berre ikkje var der lenger. Det kan ha vore Adam and the Ants på reklametavlene, men ikkje på scena». I tillegg blir det sagt at Pirroni slutta å opptre live då han var lei av å turnera. Adam Ant starta ein solokarriere nokre månader etter splittinga (sjølv om han beheldt Marco Pirroni som medlåtskrivar), og naut umiddelbar suksess med ein tredje britisk nummer-1-singel, «Goody Two Shoes». Nokre kopiar av singelen er kreditert til Adam and the Ants, men berre Ant og Pirroni frå bandet er med, pluss Merrick på singelmiksen i Storbritannia (den amerikanske utgjevinga brukte albuminnspelinga, med Bogdan Wiczling frå det nye bandet bak Ant). Merrick slutta seg deretter til Dalek I Love You. Seinare i 1982 byrja han ein vellykka karriere som produsent for Tears For Fears.
Aktivitet etter nedlegginga
Antbox er ein retrospektiv platebonks som dekkjer heile karrieren til Ant frå slutten av 1970-talet til 1990-talet og kom ut i 2000. Boksen inkluderte 66 spor på tre CD-ar, og selde raskt dei første 10 000 einingane. I 2003 vart Antbox-settet gjeve ut på nytt i ei anna form (med dei same spora) og selt igjen med suksess.