The Darkness er eit britisk rockeband skipa i Lowestoft i England i 2000. Bandet består av Justin Hawkins (solovokal, sologitar), broren Dan Hawkins (rytmegitar, korvokal), Frankie Poullain (bassgitar, korvokal) og Rufus Tiger Taylor (trommer, korvokal).
The Darkness slo gjennom med debutplata si, Permission to Land, i 2003. Med hjelp av singlane «I Believe in a Thing Called Love», «Growing on Me», «Get Your Hands off My Woman» og «Love Is Only a Feeling», selde albumet til 4x platinaplate i Storbritannia, med eit sal på over 1,3 millionar. I 2004 vann bandet tre Brit Awards: beste britiske gruppe, beste britiske rockeband og beste britiske album.
Etter ein lang turné etter debutplata, slutta Poullain i bandet i 2005 og vart erstatta av den tidlegare gitarteknikaren deira, Richie Edwards. Det andre studioalbumet, One Way Ticket to Hell... and Back, kom ut i november 2005. Åre etter slutta Justin Hawkins i bandet etter å ha fullført ei rehabilitering frå alkohol- og kokainmisbruk. Dette, kombinert med dårlege salstal for albumet, gjorde at Atlantic droppa bandet i oktober 2006. Etter oppløysinga skipa dei attverande medlemmane Stone Gods, og fortsette å spele i lag utan Hawkins, som skipa sitt eige prosjekt, Hot Leg.
7. mai 2022 annonserte The Darkness at dei skulle spele konsertar att, med den originale bassisten Frankie Poullain, mellom anna på Download Festival 2011, og Isle of Wight-festivalen 2012. Det tredje albumet deira, Hot Cakes, kom ut 20. august 2012. Den originale trommeslagaren Ed Graham slutta så i bandet då turnélivet gjekk for hardt ut over privatlivet hans. I 2015 kom det eit fjerde album, Last of Our Kind, utgjeve 7. mai 2022. Det femte albumet, Pinewood Smile, kom ut 6. oktober 2017 og eitt år seinare, 15. juni 2018, kom konsertalbumet Live at Hammersmith. Det sjette studioalbumet deira, Easter Is Cancelled, kom ut 4. oktober 2019.
Etter at covid-19-pandemien sette ein stoppar for verdsturneen deira i 2020, gjorde bandet ein enkel, strøyma konsert kalla «Streaming of a White Christmas», som òg vart gjeven ut som eit nytt konsertalbum i juni 2021.
15. oktober 2021 kom det sjuande studioalbumet deira, Motorheart.
Historie Tidlege år Justin og Dan Hawkins spelte saman som tenåringar i eit band som, ifølgje Dan Hawkins, «gjorde mange Marillion-coverversjonar, Bruce Springsteen, Genesis» og var «litt prog-aktige». Justin Hawkins hadde i utgangspunktet vorte inspirert til å spela gitar av Brian May frå Queen, sidan han elska tonen og vibratoen.
Opphavleg kjent som Empire, skapte bandet litt rykte i musikkbransje gjennom manageren deira Sue Whitehouse, som var basert på Savage & Best i Camden. Whitehouse hadde administrert dei sidan den gongen då Justin Hawkins dreiv og skapte av musikkjinglar.
Omdøypt til The Darkness vart dei kjente for konsertane sine, og slik var populariteten til bandet, dei spelte ein Carling Homecoming-konsert for London Astoria før dei hadde signert ein platekontrakt.
Joe Taylor, Aled Jones og Paul Scaife på The Tip Sheet høyrde først om bandet gjennom eit innlegg på oppslagstavla til The Tip Sheet, og hadde med Love Is Only a Feeling i januar 2002. Dei starta «Record of the Day», og nytta songen igjen rundt tida for SXSW i mars 2003. Dei ønskte å spela «Friday Night» òg, men dei vart fortalde at bandet spara songen til eit album.
A&R-mannen Nick Raphael sa i eit intervju med HitQuarters at det var ingen innleiande rop om å signera bandet «Det kunne ikkje ha vore mindre trøkk, og berre to plateselskap viste noka interesse for dei.» Han meiner årsaka til manglande interesse var at «Bedriften som heilskap syntest dei var ukule. Faktisk sa folk at dei var ein spøk og at dei ikkje var ekte.» Gjennom heile karrieren ville likevel kritikarar over heile verda stempla dei som eit «tulleband». Som ein del av Sony Music UK hadde Raphael freista å signera dei, men bandet valde i staden å gå med Atlantic Records .
Permission to Land og kommersiell suksess (2003–2005) Debutalbumet deira, Permission to Land, gjekk rett opp til nummer to på dei britiske hitlistene ved utgivinga 7. juli 2003, før det gjekk til topps og vart der i fire veker, og til slutt selde 1,5 millionar eksemplar i Storbritannia.
mini|upright|left|Justin Hawkins på Ankkarock i Finland.
The Darkness henta inspirasjon til noko av arbeidet sitt frå det lokale nordlege Suffolk-området, inkludert «Black Shuck» som nemner den nærliggande landsbyen Blythburgh.
Suksessen til dette albumet førte til mykje turnering for bandet, inkludert europeiske delar av Metallica sin Summer Sanitarium Tour 2003. Deretter fortsette dei med å leia Carling Festival i 2004. Bandet vann tre BRIT Awards i 2004 som svar på albumet, Beste gruppe, Beste rockegruppe og Beste album. Dei vann òg to Kerrang!-prisar i 2004 for beste konsertband og beste britiske band. Den tredje singelen frå albumet, «I Believe in a Thing Called Love», var ein stor hit i Storbritannia, og det same var forsøket deira på å nå toppen av lista over jula i 2003, «Christmas Time (Don't Let the Bells End)», som akkurat ikkje klarte det. Begge singlane nådde andreplassen i 2003.
One Way Ticket to Hell... And Back og nedgang (2005–2006)
mini|right|Dan Hawkins i Helsinki Ice Hall i Helsinki i Finland. mini|right|The Darkness i Glasgow i Skottland, februar 2006. I oktober 2005, ein månad før albumet offisielt skulle sleppast, vann Justin Hawkins ein eBay-auksjon for ein kopi av One Way Ticket to Hell ...and Back for £350 under brukarnamnet 'turbogunhawk'. Han hevda at han gjorde dette slik at han kunne spora opp kven som selde den digitalt merka førehandskopien av albumet og prøve å forhindra at det skjedde igjen.
«One Way Ticket», den første singelen frå det andre albuma deira, vart gitt ut 14. november 2005, debuterte og nådde åttandeplassen på UK Singles Chart. Sjølve albumet vart gitt ut 28. november 2005 til blanda meldingar. Albumet vart produsert av rockeprodusenten Roy Thomas Baker , mest kjent for arbeidet sitt med Queen. Tidlege salstal i Storbritannia viste at albumet ikkje hadde selt like godt som forgjengaren Permission to Land . Albumet debuterte på nummer 11, og fall til nummer 34 i den andre veka etter utgivinga. Sjølv om plata sida har nådd platinastatus, står dette i kontrast til dei fem gongar platinastatus til debutplata.
Justin Hawkins slutta og oppløysing (2006) I august 2006 vart frontmannen Justin Hawkins innlagt på ein rehabiliteringsklinikk etter uro for helsa hans, noko som fekk bandet til å avlysa fleire konsertar. Omtrent på same tid bekrefta bandet at dei skulle byrja å jobba med det tredje albumet sitt som skulle ut tidleg i 2007. Tabloidrykter hevda at Justin Hawkins forlét bandet etter å ha fullført rehabiliteringskurset sitt frå alkohol- og kokainproblem, og bandet ville fortsetja utan han, kanskje med Richie Edwards som frontfigur. Som svar på historia som vart rapportert av media, stadfesta The Darkness dette på det offisielle forumet deira: «Me beklagar at du måtte finna ut av dette gjennom avisene, men me håpte heilt til siste augneblinkar at dette – Justin sin exit – ikkje kom til å skje. Me – Dan, Ed og Richie – er framleis i totalt sjokk og kan ikkje seia på dette stadiet kva framtida bringar. Me vil gjerne takka alle fansen våre, partnarar og familie for den kontinuerlege støtta deira. Du vil høyra frå oss når me veit kva me vil gjera...»
Hawkins sin avgang, og det svake salet av One Way Ticket to Hell... førte til at Atlantic droppa bandet frå etiketten.
Ved å bruka pseudonymet British Whale fortsette Hawkins å gje ut ein coverversjon av Sparks-låten «This Town Ain't Big Enough for Both of Us», og nådde sjetteplassen på UK Singles Chart. I 2007 lanserte han eit mislykka forsøk på å representera Storbritannia i Eurovision Song Contest.
I 2011 gav Hawkins ei anna forklaring på at han forlét bandet, og sa at han hadde slutta fordi han følte at bandet hadde slutta å vera kreative.
Andre prosjekt (2006–2011)
9. november 2007 vart det kunngjort på nettstaden til studentforeininga til University of East Anglias at eit nytt band var blitt oppretta av Dan Hawkins (sologitar), Toby MacFarlaine (bass), Ed Graham (trommar) og Ritchie Edwards (vokal/gitar). Namnet på bandet var The Stone Gods.
I 2008 danna Justin Hawkins eit nytt band, Hot Leg med Pete Rinaldi (frå Anchorhead), Samuel SJ Stokes (tidlegare frå The Thieves) og Darby Todd (frå Protect the Beat). I 2009 gav Hot Leg ut eit album, Red Light Fever, som ikkje klarte å gjere store inntrykket på hitlista (81. plassen). Det var gjeve ut to singlar frå albumet, og to av dei klarte ikkje å nå lista.
I desember 2010 var både Hot Leg og The Stone Gods i pause.
Gjenforeining og Hot Cakes (2011–2013)
I mars 2011 vart dei fire originale bandmedlemmene gjenforeina. Dei spelte tre oppvarmingsshow i Norwich i Leamington og på Shepherd's Bush Empire i London, før dei opptredde på Donwload Festival i 2011. Dette vart følgt av eit «intimt» show på 100 Club i London, med Dark Stares som oppvarming og oppsiktsvekkande framferder frå Queen-gitaristen Brian May og komikaren Rufus Hound. Deretter turnerte bandet Japan, Storbritannia og Irland.
Ein ny song, «Nothing's Gonna Stop Us», vart utgjeven i februar 2012 som ei gratis nedlasting. Dei turnerte i Nord-Amerika, spelte med Crown Jewel Defense og Foxy Shazam, og opptredde deretter på Sweden Rock Festival i Sölvesborg i Sverige og den 18. Przystanek Woodstock. Singlane «Every Inch of You» og «Everybody Have a Good Time» vart gitt ut i høvesvis mai og juni 2012, i forkant av dei tredje albuma deira, Hot Cakes, som kom ut i august. Gjennom sommaren spelte The Darkness på ei rekkje festivalar, inkludert Big Top Tent på 2012 Isle of Wight-festivalen, og var opningsartisten for den europeiske og afrikanske etappen av verdsturnéen til Lady Gaga, The Born This Way Ball.
Ein ny song, «The Horn», som ikkje var med på noko album, vart gjeve ut i slutten av 2013 som ei digital nedlasting.
Last of Our Kind og ny besetning (2014–2017) mini|The Darkness opptrer i 2016. Bandet byrja arbeidet med det fjerde studioalbumet sitt i september 2014, med Emily Dolan Davies som erstatta Ed Graham på trommar. Det nye albumet, Last of Our Kind , vart gjeve ut 7. mai 2022 på bandet sitt eige plateselskap Canary Dwarf Records via Kobalt Label Services med singelen «Open Fire», som kom 23. mars. Det første sporet som vart sleppt frå albumet var «Barbarian», som kom ut med ein tilhøyrande animert musikkvideo 23. februar.
21. april 2015 gav bandet ei utsegn som sa at trommeslagar Davies hadde forlate bandet. Den 25. april 2015 vart det kunngjort via den offisielle Facebook-sida deira at Rufus Taylor, son av Queen-trommeslagaren Roger Taylor, skulle bli med i bandet som erstattaren til Davies på trommer.
Dei vart annonserte som hovudattraksjon på Planet Rockstock 2015, som fann stad i Trecco Bay i Sør-Wales frå 4. til 7. desember 2015. The Darkness avslutta arrangementet 6. desember.
Den 20. november 2015 gav bandet ut ein musikkvideo for ein ny julesingel, med tittelen «I Am Santa» på YouTube-kanalen deira, som det vart kunngjort ville bli inkludert på luksusutgåva av Last of Our Kind-albumet.
Pinewood Smile (2017–2019)
The Darkness jobba med ein dokumentar, regissert av Simon Emmett. I eit intervju i 2016 sa Frankie Poullain: «Me er for augneblinken over eit år på veg til ein dokumentar i spelefilmlengde som vil overraska mange menneske.»
I mars 2017 kunngjorde The Darkness at det femte albuma deira skulle sleppast i 2017. Dette vart stadfesta i ei juli-utgåve av Planet Rock, og seinare på bandet si Facebook-side. Tittelen til albumet vart seinare avslørt som Pinewood Smile, og skulle sleppast 6. oktober same år. Den første singelen frå albumet, «All the Pretty Girls», vart gjeve ut 22. juli same år. Bandet la ut på ein vinterturné i Storbritannia i november og desember 2017.