Lengdekontraksjon eller Lorentzkontraksjon er eit fysisk fenomen skildra av Hendrik Lorentz der lengda som ein observatør observerer av ein lekam i fart minkar. Denne kontraksjonen, òg kalla Lorentz–FitzGerald-kontraksjon, er vanlegvis først merkbar når lekamen kjem opp i ein vesentleg fart som nærmar seg lysfarten. Effekten kan neglisjerast for snøggleikar ein opplever i kvardagen og kan derfor ignorerast for dei fleste føremål. Effekten vert først viktig i stor fart. Med ein fart på 13 400 000 m/s (0,0447) er lengda 99,9% av lengda til lekamen i ro; med ein fart på 42 300 000 m/s (0,141), er lengda framleis 99%. Etter kvart som farten nærmar seg lysfarten vert effekten meir dominerande, som ein kan sjå av formelen:
der er eigenlengda (lengda til lekamen i ro), er lengda ein observatør observerer når dei to er i rørsle i forhold til kvarandre, er den relative snøggleiken mellom observatøren og lekamen, er lysfarten,
og Lorentzfaktoren, , er definert som
.
I denne likninga seier ein at lekamen er parallell med linja han flyttar seg langs.
Sjå òg Tidsdilatasjon Ehrenfest-paradokset Stigeparadokset Lorentztransformasjon Kennedy–Thorndike-eksperimentet Trouton–Rankine-eksperimentet Michelson–Morley-eksperimentet
Kjelder Denne artikkelen bygger på «Length contraction» frå , den 16. juni 2013. oppgav desse kjeldene:
Kategori:Spesiell relativitet Kategori:Lengd