Astèr

Astèr (Asté en francés) qu'ei ua comuna d'Occitània, en Gasconha e Bigòrra. Qu'ei administrada peth departament deths Hauts Pirenèus dera region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.

Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Era prononciacion qu'ei [as'tè] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : De Guilhermo de Aster, en 1062, cap a 1125, en 1285, Arnaldus Willermi de Ester, cap a 1090, Hyspanum de Ester cap a 1140, vicecomes d-Aster en 1183, en B. d'Astee, en 1283, De Asterio, en latin, en 1300, 1313, 1342 e 1379, de Astario, en latin, en 1300, Aster en 1429, Aste en 1541, Aster en 1614, Aster en 1760, Asté (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII)Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=898&titre=aste.

Segon Dauzat, Astèr que vien deth basco (aquitan) ast, varianta de aitz, « punta rocosa »Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 32'. R. Aymard que pensa a un nom d'òmi Aster.

Segon Miquèu Grosclaude, era explicacion de Dauzat, « punta rocosa », convién pas ath site. Que i a ua prumèra possibilitat, astèr, nom de mestièr, persona qui fabrica astes. Era segonda qu'ei eth nom latin d'òmi Astèr, deth latin Asterius o Astarius; qu'ei era solucion mei probabla.

Istòria

Administracion

Demografia

En era populacion qu'èra de abitants e era densitat qu'èra de ab/km².

Lòcs e monuments Espelugas de Medós

Personalitats ligadas dab era comuna

Véder tanben Comunas deths Hauts Pirenèus

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus Categoria:Comuna de Gasconha Categoria:Comuna de Bigòrra