Un naviri, (var. navili), una nau o un vaissèu (var. vaissèl, vaissel, vaissèth), es un batèu destinat a la navegacion maritima comerciala o militara. Generalament format d'una còca, d'un ò plusors pònts e d'un superstructura, pòu èsser destinat au transpòrts de passatgiers ò de marchandisas, ais activitats militaras, a la pesca ò a de missions de servicis au profiech d'autrei naviries. Conoguèron mai d'una evolucion en foncion dei progrès tecnologias ambé, per exemple, l'introduccion d'estructuras de metau e l'adopcion de la propulsion velica puei motorizada. L'aumentacion de l'especializacion es tanben una evolucion constanta ambé l'aparicion progressiva de naviris destinats au transpòrt d'un tipe unic de cargament coma lei gaziers. En matèria militara, la multiplicacion dei menaças (sosmarins, avions, autrei naviris...) entraïnèt tanben la construccion d'unitats principalament destinadas a la neutralizacion d'una menaça donada. Lo desvolopament dei transpòrts terrèstres e aerians demeniguèt pas l'importància dei naviris e, en 2016, naviris marchands èran recensats dins lo mond.
Istòria
Antiquitat Auta
Se la navegacion sembla relativament anciana, benlèu ans, l'aparicion dei naviris es pus recenta e data probablament de l'Antiquitat Auta. L'arqueologia descurbiguèt plusors avançadas tecnologicas mòstrant una aparicion independenta dins diferentei regions. Per exemple, entre lei millenaris VII e V avC, de còcas èran estancadas amb una mescla de bitum en Mesopotamia permetent la navegacion sus de distàncias lòngas dins lo Gof Persic. Autre exemple, durant lo poblament d'Oceania, s'utilizèt de còps de pirògas capablas de transpòrtar un cinquantenau de passatgiers. Tanben, lo principi de la propulsion velica sembla d'èsser apareguda d'un biais mai ò mens simultanèu dins plusors endrechs. Dins totei lei cas, la construccion de naviris èra au mens mestrejada en Egipte vèrs avC coma lo mòstra la descubèrta de la barca solara.
Antiquitat e Edat Mejana
Durant l'Antiquitat, apareguèron en Mediterranèa de naviris capables de viatjar sus de distàncias lòngas e de transportar de cargaments relativament importants. Èran de galèras sovent equipadas d'una vela carrada que permetiá de repausar l'equipatge. Adoptadas per lei Fenicians, lei Grècs e lei Romans, evolucionèron gaire fins au començament de l'Edat Mejana. En fòra de son ròtle comerciau, la galèra, armada d'un esperon, d'armas de sètge e d'armas d'abordatge, foguèt tanben utilizada per lo combat. Lei premiers combats navaus decisius aguèron luòc durant lei guèrras entre Pèrsas e Grècs au començament dau sègle V avC. Pasmens, l'utilizacion militara de naviris dins la region es pus anciana coma lo mòstra leis invasions dei Pòbles de la Mar a a la fin dau sègle XIII avC e a l'inici dau sègle XII avC.
Dins lo rèsta dau mond antic, s'utilizèt principalament de veliers coma lei daus dau nòrd de l'Ocean Indian, la jonca chinesa. Equipadas de velas renfòrçadas per de latas, çò que li donava una bòna resisténcia a la gausidura, podián navegar fins a la Mar Roja e transportar fins a 260 tonas de marchandisas. De mai, en China, l'utilizacion d'agulha aimantada per s'orientar, tecnologia precursora de la bossòla es atestada tre l'Antiquitat e se difusèt lentament vèrs l'oèst. Au sègle I avC, lei Chinés avián pereu inventat lo timon.
Durant lo periòde medievau, lei tecnologias navalas conoguèron pauc d'avançadas. En Euròpa, lei naviris de propulsion umana contunièron de dominar ambé de modèls famós coma lo dromon bizantin, galèra militara derivada de la trièra romana, ò lo drakkar viking. Pasmens, comencèt de se desvolopar de naviris de vela dins lo nòrd dau continent onte lei vents oceanics pus regulars permetián d'utilizar unicament una propulsion eoliana. Mai sei naviris demorèron lòngtemps unicament destinats au comèrci. Son utilizacion militara comencèt a partir dau sègle XIV ambé la creacion de veliers pesucs dotats de castèus e de torres. Dins aquò, aquelei naviris mancavan d'equilibri e èran fòrça instables.
En Asia, la jonca chinesa demorèt lo naviri pus utilizat. Certanei foguèron tanben militarizadas e d'accions navalas importantas aguèron luòc dins la region, especialament durant lo periòde mongòl. De mai, se fau nòtar leis expedicions de la flòta de l'amirau Zheng He, entre 1405 e 1433, qu'explorèt l'Asia dau Sud-Èst, lo nòrd de l'Ocean Indian e una partida dau litorau african. Pasmens, a la fin dau sègle XV, la dinastia Ming adoptèt una politica isolacionista e limitèt – ò enebiguèt – lei viatges maritims. Lo melhorament dei naviris i foguèt donc plus una prioritat e lei progrès principaus foguèron d'ara endavant realizats en Euròpa.
La Renaissença e l'afiermacion de la propulsion de vela
A la fin de l'Edat Mejana e au començament de la Renaissença, leis Europèus capitèron de desvolopar lei sieus veliers capables de navegar sensa dificultat sus l'ocean. Lo premier foguèt la carraca qu'èra un grand velier de dos, tres ò quatre masts ambé una còca redonda que son estructura èra inspirada dau drakkar. Aquò li donava una bòna resisténcia e sei velas carradas èran pron eficaças per suprimir definitivament lei rems. Aquò liberèt ansin d'espacis suplementaris per lo transpòrt. Permetèt tanben l'invencion dau sabòrd e de l'artilhariá navala. A partir de la carraca, foguèt inventada la caravela qu'èra destinada ai viatges d'exploracion. Per aquò, aviá una còca auta per se protegir deis ondas, un fons plan per explorar lei rius e de velas triangularas (sovent latinas) per assegurar la manobrabilitat.
Au sègle XVI, apareguèt lo galion qu'èra un grand naviri ambé de velas carradas e una vela latina. Aviá tanben plusors pònts, çò que permetiá d'amainatjar de compartiments fòrça diferents. Per exemple, un nivèu podiá èsser utilizat per transportar de marchandisas e un autre per installar de batariás de canons. Fòrça polivalent, dotat de calas importantas e, sovent, d'un armament consequent, lo galion èra a l'origina destinat ai cambis ambé lei colonias e foguèt donc dotat d'una importanta capacitat de transpòrt e d'un armament consequent. Pasmens, s'impausèt tanben rapidament au sen dei fòrças navalas d'Espanha, d'Anglatèrra e dei Províncias Unidas.
Dins aqueu contèxte, lei galèras dispareguèron rapidament dei regions oceanicas car èran mens rapidas. De mai, la plaça necessària per lei rengs de remaires limitava desenant la capacitat de transpòrt ò empachava l'installacion de canons. Ansin, tant lei capacitats comercialas que militaras d'aquelei naviris demeniguèron. Son usatge demorèt important unicament en Mediterranèa onte lei condicions de vent irregularas podián encara immobilizar lei veliers. Pasmens, au sègle XVIII, lo declin de la galèra i èra tanben ben avançat e aqueu tipe de naviri dispareguèt definitivament au començament dau sègle XIX.
L'apogèu de la marina de vela e lo començament de l'especializacion
De la Renaissença au sègle XIX, la marina de vela dominèt lo mond maritim. Leis evolucions majoras d'aqueu periòde foguèron lo començament d'una especializacion entre lei diferents tipes de naviris amb au mens tres categorias principalas : lei naviris de pesca, lei naviris marchands e lei naviris de guèrra. De mai, per accelerar la produccion e facilitar lei reparacions, lei reglas de l'estandardizacion foguèron adoptadas a cha pauc. Lei naviris de pesca conoguèron pauc d'evolucions durant aqueleis annadas car l'activitat demorèt principalament l'òbra de particulars e necessitava pas l'usatge de naviris complèxs. En revènge, lei naviris marchands evolucionèron ambé l'aparicion de modèls unicament destinats au comèrci e d'ara endavant incapables de luchar còntra un naviri de guèrraAu contrari, durant la Renaissença, un galion destinat au comèrci èra pron armat per batre un galion especializat dins lo combat car la diferéncia d'artilhariá e d'equipatge èra limitada.. Un exemple d'aqueu tipe de naviri èra la gabarra, naviri marchand polivalent capable de transportar de mineraus, de fusta ò de bens manufacturats.
Lei cambiaments pus importants regardèron lei naviris de guèrra ambé l'aparicion de flòtas de guèrra permanentas. Aquò permetèt ais engenhaires navaus de concebre d'unitats especializats dins lo combat. La pus famosa foguèt lo naviri de linha equipat de plusors desenaus de canons devesits entre plusors pònts. Unicament destinat a la guèrra, venguèt lo còr dei marinas militaras europèas. En particular, après la Guèrra de Sèt Ans (1756-1763), la flòta francesa inventèt lo vaissèu de 74 canons que ne venguèt lo modèl gràcias a sa rapiditat, sa manobrabilitat e l'estandardizacion de sei pèças. Apareguèt ansin la nocion de « classa de naviri » que designa un ensems de naviris bastits segon un plan identic.
Durant lo meteis periòde, en Asia, apareguèron de naviris costiers cuirassats coma leis atakebune japonés. Fòrça lents mai ben protegits, èran considerats coma de fortalesas flotentas e destinats au combat litorau. Totjorn en Japon, se fau nòtar la construccion d'una imitacion de galion en 1614 que participèt a de missions diplomaticas en America e en Euròpa. Puei, entre lei sègles XVI e XVIII, de tecnologias europèas foguèron introduchas sus lei naviris nipons fins a l'adopcion de la politica isolacionista dau Shogunat Tokugawa.
La Revolucion Industriala
Simbòl de la Revolucion Industriala dau sègle XIX, la maquina de vapor comencèt d'èsser adaptada sus de naviris tre la fin dau sègle XVIII. La concepcion foguèt malaisada car la poissança dei premierei maquinas èra limitada. De mai, lo propulsor adoptada per transmetre la poissança de la maquina au naviri foguèt premier la ròda de pala qu'èra pas totjorn eficaça dins un environament marin. La vapor foguèt donc inicialament adaptada coma complement de la propulsion velica ò per de naviris fluviaus coma lei Steam boats estatsunidencs. L'utilizacion en mar se desvolopèt dins lo corrent deis ans 1830-1840 ambé lei premierei traversadas transatlanticas unicament realizadas amb una propulsion de vapor e ambé lo remplaçament de la ròda de pala per l'eliça. Après aquelei capitadas, la vapor venguèt pauc a pauc lo mejan de propulsion principau. Predominèt de 1870 a 1950 e entraïnèt la disparicion dei garniments a partir de 1900.
D'efèct, la disparicion dei velas foguèt relativament lònga car la propulsion de vapor aviá certaneis inconvenients. En particular, necessitava de crompar de quantitats importants de carbon e de pausas regularas per avitalhar lo naviri. Son còst demorèt donc lòngtemps un problema e lei veliers demorèron una solucion per lo transpòrt de certanei marchandisas. L'aparicion dei còcas de metau aviá permés d'aumentar sa longor e donc sa capacitat de transpòrt. Ansin, de veliers gigants contunièron de circular fins ai premiers decennis dau sègle XX. Un exemple d'aqueu tipe de naviri es lo clipper qu'èra destinat au transpòrt de bens fugidís entre Euròpa e leis Índias.
Dins lo domeni militar, maquina de vapor e còca metallica venguèron la nòrma a partir deis ans 1850. Aquò permetiá d'aumentar lo blindatge, la disponibilitat e la velocitat. La Guèrra de Crimèa (1853-1856) e la Guèrra de Secession (1861-1865) ne validèron lo concèpte. Lei naviris de linha dei sègles XVII e XVIII foguèron remplaçats per lo cuirassat. Au començament dau sègle XX, lei masts dispareguèron tanben sus lei naviris militars. Durant aqueu periòde, se fau tanben mencionar l'aparicion dau sosmarin imaginat l'Antiquitat per lei Grècs e lei Chinés. A partir deis ans 1860, lei marinas militaras occidentalas comencèron de s'equipar ambé de sosmarins e la Premiera Guèrra Mondiala (1914-1918) ne demostrèt l'interès.