Lo conflicte araboisraelian es un conflicte entre l'estat d'Israèl e leis estats arabis vesins. Foguèt entraïnat per l'aparicion dau sionisme en Euròpa durant la segonda mitat dau sègle XIX e lo començament d'una emigracion jusieva importanta en Palestina. La situacion s'agravèt a partir de la Segonda Guèrra Mondiala e la proclamacion de la formacion d'Israèl en 1948. De 1948 a 1973, quatre guèrras se debanèron entre l'estat novèu e de coalicions d'estats arabis. S'acabèron per de succès israelians que li permetèron d'ocupar divèrsei territòris abitats per de populacions aràbias. Aquò durbiguèt un periòde novèu dau conflicte mai centrat sus la guèrra entre Palestinians e Israelians qu'es totjorn en cors a l'ora d'ara.
De l'aparicion dau sionisme a la naissença d'Israèl
La naissença dau sionisme
thumb|right|Theodor Herzl (1860-1904).
Lo sionisme nasquèt a la fin dau sègle XIX en reaccion còntra l'antisemitisme europèu. Dins lo corrent dei movements nacionalistas, aqueu movement va lèu obtenir una influéncia certana e s'estructurar ambé la creacion d'organismes destinats au retorn dei jusieus vèrs la Terra Santa.
D'efèct, vèrs la mitat dau sègle XIX, lo nombre de jusieus en Palestina es aperaquí egau a . Serán en 1914 après una premiera tièra d'installacions. Lei populacions de la Diaspòra vivon alora principalament en Euròpa Orientala (9 milions), en America (2,5 milions), en Euròpa Occidentala (1,2 milion) e en Òrient Pròche (). Lo sòrt dei comunautats jusievas èra variable segon lei regions. Èran generalament integradas en Euròpa Occidentala e en America, maugrat d'episòdis brutaus d'antisemitisme coma l'afaire Dreyfus en França. En revenge, la situacion èra fòrça diferenta en Euròpa Orientala, magerament dins l'Empèri Rus. Per exemple, lei jusieus devián viure dins de zonas de residéncia obligatòria o l'accès ais estudis superiors l'èra limitat. Puei, après l'assassinat dau tsar d'Alexandre I, la situacion pejorèt ambé la multiplicacion dei persecucions grèvas coma lei pogròms.
Ansin, l'emigracion venguèt donc una question de subrevida per una partida dei jusieus europèus. Lo movement es impulsat a partir deis annadas 1880 per d'intellectuaus coma lo Rus Leo Pinsker dins son obratge "Auto-emancipacion" (1882) e subretot Theodor Herzl dins "Der Judenstaat" (1896). Aqueu darrier desvolopèt tres idèas que son : l'existéncia d'un pòple jusieu. l'impossibilitat de son assimilacion per leis autreis pòples. la necessitat, en consequéncia, de la creacion d'un estat jusieu. Lèu, d'estructuras foguèron creadas per favorizar l'emigracion de jusieus vèrs la Tèrra Santa e lo movement obtenguèt una dimension politica en 1897 ambé la tenguda dau premier congrès sionista a Basilèa. Seis objectius èran la fondacion de vilatges jusieus e la crompa de terrens per preparar l'arribada de migrants novèus.
Lei consequéncias de la Premiera Guèrra Mondiala
La Premiera Guèrra Mondiala e lo desmembrament de l'Empèri Otoman van favorizar lo movement de retorn dei jusieus encoratjat per lo sionisme. Aquò va entraïnar la formacion d'un quasi-estat jusieu en Palestina. En consequéncia, a partir deis annadas 1920, se formèt una opposicion arabia a l'arribada d'autrei migrants enterin que lo Reiaume Unit, poissança mandatària de Palestina, foguèt pas capable de resòuvre la situacion.
Lo desmembrament de l'Empèri Otoman acomencèt en 1805 après l'independéncia d'Egipte. S'accelerèt a partir de la fin dau sgle XIX per s'acabar ambé la desfacha de l'Empèri durant la Premiera Guèrra Mondiala. Pasmens, en 1916, durant lo debanament dau conflicte, França e Reiaume Unit s'acordèron sus un plan de partiment de l'Empèri Otoman (acòrds Sykes-Picot) : França obtenguèt lo contraròtle de Siria e de Liban, lo Reiaume Unit aguèt Palestina e Mesopotàmia e lo cherif de la Mèca lo rèsta de la Peninsula aràbia. Dins aquela situacion, lo ministre deis Afaires Estrangiers britanic, Arthur Balfour, declarèt l'intencion de son govèrn de crear en Palestina un « Fogau Nacionau Jusieu ». Aquela declaracion, que son objectiu èra alora d'obtenir lo sostèn dei comunautats jusievas de Palestina e d'America durant lei combats, venguèt oficiala en 1920 durant la conferéncia de San Remo onte lo Reiaume Unit recebèt lo mandat sus lei territòris de Palestina. Va venir la basa de l'immigracion jusieva entre lei doas guèrras mondialas e entraïnar la creacion dei fondacions de l'estat d'Israèl.
D'efèct, gràcias a la politica britanica en favor dei Jusieus, l'immigracion aumentèt fòrtament après la Premiera Guèrra Mondiala. De mai, la comunautat jusieva de Palestina s'organizèt per favorizar aquela evolucion. En fòra d'agéncias d'ajuda per l'arriba de migrants novèus, se formèron tre lo començament deis annadas 1920, leis estructuras d'un estat parallèl au poder britanic. La comunautat jusieva de Palestina elegiguèt un Conseu Nacionau e formèt una milícia armada (la Haganah) per se protegir. Au nivèu economic, capitèt d'organizar un ret eficaç entre leis implantacions jusievas e la crompa de terrens suplementaris. Ansin, gràcias a aqueleis iniciativas, lo nombre de Jusieus en Palestina poguèt passar de en 1914 a , per un milion d'Arabis, en 1939.
Aquela evolucion demografica finiguèt per inquietar lei populacions aràbias. Sei problèmas son dobles. Lo premier es politic car leis Arabis an ges de plaça dins lo projèct sionista. Lo segond es d'origina sociala car leis agéncias jusievas crompan d'un biais legau de terrens ai grands proprietaris arabis, que son generalament absents de sei domenis, puei cochan lei mainatgiers arabis que son obligats de partir grossir lei populacions pauras dei vilas.
Aquò va entraïnar de problèmas que l'autoritat britanica va mau capitar d'empachar e que van pauc a pauc radicalizar la comunautat jusieva. D'efèct, l'oposicion aràbia a l'immigracion jusieva degenerèt en revòutas còntra lei Britanics en 1920-1921, en 1929 puei entre 1935 e 1939. Maugrat una organizacion malaisada que sa figura principala èra lo mufti de Jerusalèm, leis Arabis obtenguèron un cambiament dins la politica del Reiaume Unit en Palestina. Ansin, lo govèrn de Londres decidiguèt d'un plan de partiment de la region en 1937 que foguèt refusat per lei dos camps. Pasmens, aquela proposicion causèt la formacion d'un corrent sionista radicau. Aquela intransigéncia apareguèt ambé l'arribada de David Ben-Gurion a la tèsta dau movement sionista en 1937 e la formacion, tojorn en 1937, d'un movement armat novèu, lIrgon, sota la dirrecion de Menahem Begin.
Après la revirada de lor plan de partiment, lei Britanics van definir una politica novèla en mai de 1939 après la Conferéncia de Londres que s'opausèt a la fondacion d'un estat jusieu. Decidiguèron egalament d'adoptar de mesuras per limitar l'immigracion jusieva e la crompa de terrens. Lo Reiaume Unit apliquèt aquela politica durant tota la Segonda Guèrra Mondiala entraïnant pauc a pauc l'aparicion d'una guerilla jusieva, principalament dirigida per l'''Irgon, còntra lo poder britanic.
La Segonda Guèrra Mondiala e la proclamacion d'Israèl
Lo periòde de la Segonda Guèrra Mondiala marquèt una pausa limitada dins la region. Après lo conflicte, la question de l'immigracion jusieva venguèt internacionala e lo Reiaume Unit abandonèt la region. La fin dau mandat britanic foguèt l'ocasion per l'ONU d'adoptar un plan de partiment entre jusieus e arabis. Pasmens, aqueu plan foguèt refusat per lei doas comunautats e lei combats acomencèron tornarmai tre la fin de l'annada 1947. Enterin, lei Britanics se retirèron e l'endeman de la fin dau mandat, l'Agéncia Jusieva proclamèt la creacion de l'Estat d'Israèl.
Ansin, la politica novèla a prepaus de l'immigracion jusieva permetèt de calmar una partida dau maucontentament arabi. De mai, la màger part dei caps arabis èran estats tuats durant la revòuta de 1935-1939 e lo mufti de Jerusalèm foguèt descreditat per son sostèn ai Nazis durant la Segonda Guèrra Mondiala. De son caire, la comunautat jusieva ajudèt lei Britanics dins lo debanament de la guèrra per l'engatjament de volontaris dins lei combats còntra l'Axe.
Après la guèrra, lei doas poissanças mandatàrias, França e Reiaume Unit, deguèron abandonar la region. Per assaiar de conservar una partida de lor influéncia, lei Britanics permetèron la fondacion de la Liga Aràbia lo 22 de març de 1945. En revenge, lor bilanç en Palestina es diferent. Tre la fin de l'annada 1945, leis organizacions sionistas, magerament la haganah e lIrgon, acomencèron tornarmai de luchar còntra lei Britanics amb una campanha d'atemptats e de sabotatges. Lo 22 de julhet de 1946, l'explosion de l'Ostalariá King David faguèt 110 mòrts e toquèt lo comandament militar anglés de Palestina. D'autra part, en causa de la descubèrta deis atrocitats perpetradas per lei Nazis còntra lei jusieus, la question palestiana es venguda internacionala.
En 1947, un plan de partiment de Palestina foguèt donc adoptat per lei Nacions Unidas. Lei jusieus obtenguèron 55% dau territòri e leis Arabis 45%. Lo refús arabi es immediat e lei dos camps se preparèron a la guèrra sensa esperar la partença dei Britanics prevista per lo 15 de mai de 1948. Per exemple, durant lei mes d'abriu e de mai, lei combatents jusieus capitèron de s'emparar dei pòrts d'Aifa e de Jaffa. Puei, lo 14 de mai de 1948, David Ben-Gurion, president de l'executiu de l'Agéncia Jusieva, anoncièt la naissença oficiala de l'Estat d'Israèl. L'endeman, la Liga Aràbia decidiguèt de la guèrra còntra Israèl.
Lo periòde dei guèrras araboisraelianas
La premiera guèrra araboisraeliana
thumb|right|Esquèma generau de la Premiera Guèrra Israeloaraba.
La premiera guèrra araboisraeliana acomencèt tre la proclamacion lo 15 de mai de 1948. Va s'acabar per una victòria israeliana en 1949 que sei consequéncias son l'annexion de 78% de Palestina per lei tropas jusievas e l'expulsion de centenaus de miliers d'Arabis palestinians.
D'efèct, l'endeman de l'anóncia de la creacion d'Israèl, lei país arabis vesins de l'estat novèu l'ataquèron. Tenguèron l'iniciativa durant lei premierei setmanas capitant l'enceuclament de Jerusalèm quand l'ONU impausèt un alta-au-fuòc lo 11 de junh. Israèl aprofichèt la situacion per renforçar sei tropas e obtenir d'armaments europèus modèrnes. Ansin, après la fin de la trèva, l'equilibri dei fòrças foguèt cambiat en favor d'Israèl que poguèt mandar d'ofensivas còntra d'armadas aràbias mau organizadas e armadas.
Leis Arabis se deguèron donc replegar en fàcia deis Israelians puei acceptar d'acòrds d'alta-au-fuòc que foguèron signats entre febrier e julhet de 1949. Enterin, aprofichant sei succès militars, lei tropas israelianas expulsèron la màger part deis abitants palestinians vivent dins lei territòris conquists. Aquò permetèt a Israèl d'ocupar 78% de la Palestina mandatària. Lo rèsta es ocupat per lei país arabis, magerament Egipte e Transjordania. Lei frontieras israelianas novèlas foguèron reconegudas per l'ONU e venguèron sei limits oficiaus fins a 1967.
L'Egipte de Nassèr
Après la guèrra de 1948-1949, l'existéncia d'Israèl demorèt refusada per sei vesins e venguèt lo ferment dau nacionalisme arabi. De mai, lo conflicte comencèt pauc a pauc de s'inscriure dins lo quadre de la Guèrra Freja. Aquò permetèt l'emergéncia d'un poder poderós en Egipte que va venir lo centre de la lucha aràbia còntra Israèl enterin que l'influéncia dei poissanças colonialas ancianas, França e Reiaume Unit, es eliminada de la region.
La Guèrra Freja s'interessèt a l'Òrient Pròche a partir de 1955 après la publicacion de la doctrina sovietica de la coexisténcia pacifica. Lei territòris non europèus i son concernits. Leis Estats Units decidiguèron de formar de sistèmas d'alianças ambé leis estats de la region. Pasmens, la signatura dau tractat de Bagdad causèt l'inquietud de Siria e d'Egipte davant l'ajuda estatsunidenca obtenguda per Iraq e per la preséncia dau Reiaume Unit dins lo sistèma. Aquelei país se virèron donc vèrs l'Union Sovietica.