Chanteuges (Chanteuges en francés, ancianament *Chantuèjol) z-es una comuna auvernhassa, situada dins lo departament del Naut Léger e la region d'Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe.
Geografia
Comunas vesinas 400px|left|Distanças e posicion relativa
Perimètre delh territòri
Toponimia Las fòrmas ancianas son Locus Cantogilum situm ex una parte super fluvium Halerii, et ex altera parte super rivum Deje en 936, In aice Cantilanico, in vicaria de Cantoiole en 939, In vicaria Cantoiolo en 942, Monasterium qui dicitur Cantoiol, qui est constructus in honore Beati Marcellini et Beati Juliani et Beati Saturnini en 945, In aice Cantinalico en 947, In vicaria Cantilianico en 958, In vicaria Cantoiolensi en 963, In vicaria de Cantola, vès 963, In aice Quintilanico, in vicaria de Quantoiolo vès 964, Monasterium Cantoiolense en 1136, Abbatia Sancti Marcellini de Cantogilla en 1213, Prior de Chantoiol en 1235, Ecclesia de Chantojol en 1238, Chantueiols en 1280, Prior Chantoioli en 1285, Chantuol en 1309, Chantueiol en 1330, Parochia Canthioli en 1396, Chanteghol en 1401, Chanteughol en 1443, Canthoiolum en 1459, Chanteugholh en 1487, Cantogholium en 1506, Castrum Cantogholi en 1506, Molendinum Canthoioli en 1515, Prieur de Chantejol en 1598 Augustin Chassaing, Antoine Jacotin Dictionnaire topographique... de la Haute-Loire, 1907, p. 64 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k392965/f113.item. La prononciacion aproximativa a Ronhac, Sent Arcònç d'Alèir z-es [tsan'tœjzə] Enquèsta delh contributor en 2024. Segon Dauzat, Chantuege ven benleu d'un preceltic *cant-, « nautor » (justificat per la situacion sus un morre escalabrós) e delh gallic *-ialo, « talhadís (luòc ont an copat los abres) » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 173, a Chantes. Segon Xavier Delamarre, Chantuege ven de canto-, « cercle » e -ialon, « talhadís, bòsc ont an copat los abres per crear un vialatge novelh », donc « vialatge circular » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 103 e 337Xavier Delamarre, Dictionnaire de la Langue gauloise, ed. Errance, 2012, p. 104 e 185. L'evolucion sembla : *Chantòjol > *Chantuèjol (diftongason normala, apareis en 1280) > *Chantuege (neutralizacion auvernhata de las vocalas finalas atònas, sovent anteriora a son aparicion dins los tèxtes). -S finala pòt arribar accidentalament. La prononciacion exacta es a recercar. Que representa Cantil(i)anico (e variantas) ? Es un nom diferent de Cantoiole, Chantuege (veire las mencions de 939, 964. Se lo nom aviá viscut, seriá *Chantilhargue(s) o *Chantilhange(s). Aice es una circonscripcion, que, d'après l'òrdre delhs mots, sembla pus vaste que la vicaria; mas justament en 958, Cantilianico es qualificat de vicaria ! Los autors delh diccionari topografic sembla pensar que Cantilianico representa tanben Chantuege https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k392965/f367.item a Canthiolum. Dos luòcs vesins, dins la comuna actuala ?
Istòria En 1789, Chantuege dependiá de la província d'Auvernhe, de l'eleccion de Briude, de la subdelegacion de Lanjac e delh presidial de Riam. Sa gleisa parochala, diocèsi de Sant Flor e archipreirat de Lanjac, èra delh vocable de Sant Marcelin; l'abat de La Chaa Dieu presentava a la cura. Lo priorat de Chantuege, fondat per Cunebert en 936, prebòst de la collegiala de Briude, dependiá de l'abadiá de La Chaa Dieu.
Administracion
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
Ligams extèrnes Chantuege sobelh site de l'Insee
Nòtas
Categoria:Comuna d'Auvèrnhe Categoria:Comuna del Naut Léger