Saug (Saugues en francés) z-es una comuna gavaudanesa situada dins lo departament delh Naut Léger e la region Auvèrnhe-Ròse-Aups, ancianament d'Auvèrnhe (region).
Geografia
Perimètre delh territòri
Toponimia La prononciacion, relevada a La Clausa, près de Gresas, es [saw] enquèsta Sivadon, setembre de 2019. Pasmens, pus alh nòrd, dins lo canton de Lanjac o lo de Pinòus, se ditz ['sawgə] observacions delh contributor. Las fòrmas ancianas son Salga alh secle XII (cartulari de Pebrac), Ecclesia S. Mesardi de Salgue en 1259, Le Chastiau de Salgues en 1314, Curia Salguiacii en 1334, Castrum de Salge en 1343, Ecclesia B. Medardi de Salgues en 1365, Villa de salgue en 1377, La Gleiza de S.-Mezart de Salgue, en l'evesquat de Mende en Gavalda en 1396, La ville de Saulgue alh secle XV, Terra Salguarum en 1450, Villa Salguiaci en 1456, Castrum Salguiaci en 1450, Salvia vel Salices en 1675, Saugues-la Montagne en 1793 Dictionnaire topographique... de la Haute-Loire, p. 265 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k392965/f314.image. La prumèira fòrma sembla autentica. Las seguentas, que jamai manifèstan pas un monosillabe, fan supausar una varianta amb -e de sosten, Salgue, *Saugue, en francés e probablament en occitan. -S finala de la fòrma francesa es analogica. Segon Dauzat e Rostaing, Saug ven delh gallic salico, « sause » <ref>Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 639, a Salice</ref>. Los Féniés supausan un nom germanic d'òme Saliga, amb -a Bénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 187. Segon Xavier Delamarre, l'etime es salicā, de la socha indoeuropèa *salik-, « sause », qu'a tanben donat lo latin salix; lo sens seriá « los sauses » Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 226, 364. La prononciacion en una sillaba z-es probablament una innovacion locala, pueis que las comunas situadas pus luènh consèrvan l'articulacion medievala. Cervèira Cervèira èra una paròcha annèxa alh secle XVIII (mapa de Cassini). I a un vialatge e un chastèl. La gleisa saguèt erigida en sucursala lo 21 de mai de 1826. Las fòrmas ancianas son : Cerveira en 1216, Serveira en 1241, Castrum de Serveyra (sans data), Le prieur de Serverye en 1516, Serveyras en 1539, Serveyres en 1574, Servières de Saugues en 1724 Dictionnaire topographique... de la Haute-Loire, p. 269 https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/bpt6k392965/f318.image.Cervèira z-es un tipe toponimic coneissut. Ven [se l'origina es antica...] delh latin cervaria, format de cervus, « cèrvi », ambelh sufixe -aria. Designa una forèst ont i a de cèrvis Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 163, a Cervière e p. 655, a ServeretteBénédicte Boyrie-Fénié, Jean-Jacques Fénié, Toponymie des Pays Occitans, edicions Sud-Ouest, 2007, p. 373.
Istòria Davant 1790, Saug èra la capitala delh Naut Gevaudan. La vila dependiá de la senhoriá de Mercuèr, èra fèu de l'aveschat de Mende. Mas alh secle XIV, los daufins d'Auvernhe, venguts senhors de Mercuèr, pretendèron que lo fèu moviá immediatament de la Corona e l'omenatgèron alh rei. La gleisa parochala, diocèsi de Mende e chapluòc d'archipreirat, èra delh vocable de Sant Mesard; l'avesque de Mende presentava a la cura .
thumb|center|Bèstia delh Gevaudan a Saugues
Administracion
Abans la refòrma cantonala de 2014, aplicada en 2015, la comuna èra chapluòc delh canton de Saug; es ara delh canton de Gorges de l'Allier-Gévaudan'' (en francés), donc de las Gòrjas de l'Alèir-Gevaudan.
Demografia
En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km².
Luòcs e monuments
Personalitats ligadas amb la comuna
Veire tanben
Ligams extèrnes Saug sobelh site de l'Insee
Nòtas
Categoria:Comuna de Gavaudan Categoria:Comuna del Naut Léger