Aisac e Òst (Ayzac-Ost en francés) qu'ei ua comuna gascona de Bigòrra, en Lavedan, dens eth estrem (era estrema ?) de Salas era mencion deth Grosclaude e Le Nail, era arribèra de Davantaiga http://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=912&titre=ayzac-ost , que sembla ua error per rasons geograficas evidentas : los dus vilatges que son en riba esquèrra deth gave, ath oèst, situada dens eth departament deths Hauts Pirenèus e era region d', ancianament de Mieidia-Pirenèus.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Aisac Era prononciacion qu'ei [ay'zak] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Guilhem Forto de Isac, en 1037 o cap a 1040, Guilhem Fuert d'Ayzac, W. Fuert d'Aysag, cap a 1050-1070, Willelmus Fuert d'Ayssac, cap a 1060, D'Abbadia de Ysag ath segle XII, Ayzag cap a 1200-1230, Aysac en 1429, Aïsac en 1790, Ayzac (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII)Michel Grosclaude et Jean-François Le Nail, Dictionnaire toponymique des communes des Hautes-Pyrénées intégrant les travaux de Jacques Boisgontier, Conseil Général des Hautes-Pyrénées, 2000 https://www.archivesenligne65.fr/article.php?laref=912&titre=ayzac-ost.
Segon Dauzat, Aisac que vien deth nom latin d'òmi Asius o Atius (varianta de Attius), dab eth sufixe -acumAlbert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 7, a Aisey.
Segon Miquèu Grosclaude, Aisac que vien deth nom latin d'òmi Asius, dab eth sufixe -acum.
Òst Era prononciacion qu'ei [òst] (grafia fonetica deths autors). Eras fòrmas ancianas que son : Ost cap a 1050-1070, Ost, cap a 1060, Ost en 1285, de Osto en latin, en 1342 e 1379, Ost en 1429, Ost (mapa de Cassini, ara fin deth sègle XVIII).
Segon R. Aymard, Òst que vien de ostal/ostau dens eth sens d'ospici, espitau.
Segon Miquèu Grosclaude, era proposicion d'Aymard que suprimeish ua sillaba tonica, qu'ei ua solucion impossibla; un etime hospitem que donaré òste, Augustus que donaré Aost. Atau com Boisgontier, Grosclaude que supausa donc eth nom ei prelatin. Dens aqueth cas, Òst qu'ei benlhèu près deth nom de Ost (Arièja) e explicable per un mot « basco-aquitan » uste « plana ».
Istòria Aisac e Òst que fusionèn en 1846 http://cassini.ehess.fr/cassini/fr/html/fiche.php?select_resultat=327.
Administracion
Demografia
1851 : fusion d'Aisac e d'Òst en 1846. En la populacion èra de abitants e la densitat èra de ab/km². Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab era comuna
Véder tanben Comunas deths Hauts Pirenèus
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Lavedan Categoria:Comuna de Bigòrra Categoria:Comuna deths Hauts Pirenèus Categoria:Comuna de Gasconha