Araus (Araux en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Véder Lajuson.
La prononciacion qu'ei [a'raws]. Las fòrmas ancianas que son Araus en 1223 e 1350, Araus-Susoo en 1385, Araus en 1411, Araus-Susson en 1547, Araus (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 234-235.
Segon Dauzat e Rostaing, Araus que vien d'un radicau prelatin, aquitanic, escur ar- dab lo sufixe -avum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 23, a Araujuzon. Segon Lemoine, Araus que vien deu gascon arrau/arraus, « canavera, lòc on i a canaveras » (segon lo diccionari de Simin Palay) .
Miquèu Grosclaude que tròba estranh lo sufixe -avum de Dauzat. Qu'emet la possibilitat aquera fin sia ua deformacion de -òs, sufixe aquitanic. Grosclaude qu'evòca tres possibilitats, la de Lemoine, arraus, lo basco arrantz, « boishon espinós » (en supausant lo passatge de n a l, puish la vocalizacion de l, aran, « vath » e sufixe -òs (lo tot « basco-aquitan »). Las duas prumèras solucions que son a apartar pr'amor que caleré duas r. Demora aranòs (en supausant un reculament d'accent tonic) : aranòs > araòs > aràòs > aràos > araus. Mès perqué un vilatge e s'aperaré « la vath » mei qu'un aute ? Lo nom que demora escur. Susoo e susson de 1385 e 1547, adara dispareishut, qu'ei l'advèrbi de lòc (deu latin sursum) qui s'opausa a juson de Lajuson : Araus qu'ei en amont dens la vath deu Gave d'Auloron .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments Personalitats ligadas dab la comuna Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna de Bearn Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics