Barinco (Barinque en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [ba'rinku]. Las fòrmas ancianas que son Barinco en 1385 e 1402, Barincquo en 1538, Barinquo en 1542, Barincou en 1676, Barinque (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 217.
Dauzat qu'evòca lo gallic e pregallic barr-, « som, puei » e, per Barinco, lo sufixe -incum (cf. lengadocian barenc, « arrec, precipici ») Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 51-52. Alan Novèl, citat per Miquèu Grosclaude, que balha l'arradic preindoeuropèa *bar, « ròc, montanha ». Dab lo sufixe -enc, que hè en italian barranca, « arrec », en occitan barranca, « barra rocosa » e barinc, « arrec », en catalan barranc, « arrec » .
Segon Miquèu Grosclaude, las ipotèsis precedentas son concordantas. Totun, lo site de Barrinco que's merita pas lo nom d'arrec. Que i a un penent un pauc hòrt, pas mei, cap a la vath de Souye (nom francés). En conclusion, Barinco que vien d'un mot occitan d'origina preindoeuropèa, barenc, « talvèg » .
Per Xavier Delamarre, barron, barrā que son mots celtics qui an lo sens de « lo som, lo cap, la punta » o eventualament, de « proprietat de *Barros ». L'autor cita pas Barinco Xavier Delamarre, Noms de lieux celtiques de l'Europe ancienne, ed. Errance, 2012, p. 72.
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn