Buelh, Buelhòu e Lasque o, invencion probabla, Buelh de Buelhòu e LasqueToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.orgRèglas d'Escritura de la mencion : https://fr.calameo.com/books/005115906552c74111cd2 (Boueilh-Boueilho-Lasque en francés) qu'ei ua comuna bearnesa deu Vic Vilh administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia

vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Buelh La prononciacion qu'ei [bweʎ]. Las fòrmas ancianas que son Boeil, en 1681, Boueilh (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Boueilh-Boueilho-Lasque en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 100.

Segon Dauzat, Buelh que vien deu latin bovile, « estable de bueus » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 101.

Segon Miquèu Grosclaude, per rasons foneticas, bovile pòt pas miar a Buelh; que caleré partir de *boviculum, « petit bueu » (cf. viticulum > vedilh). Buelh qu'ei un nom de familha plan espandit en Gasconha. Grosclaude que hè l'ipotèsi lo nom deu vilatge qu'ei un ancian shafre, deu sens de « petit bueu », vienut nom de familha. A l'Edat Mejana, que i avè personas deu nom de Bos/Boos/Boz : lo nom benlhèu èra pas tirat deu bueu, mès qu'èra comprés atau. Un passatge del cartulari de Berdoas que cita lo nom de Willelmo Bove, qui avè un hilh designat atau Arnaldus filius Bovis qui dicitur Vitulis, « Arnaud hilh de Bueu qu'apèran Vetèth »; lo latin vitulis qu'ei un sinonime de *boviculum (segon M.F. Berganton, Le dérivé du nom individuel..., p. 198).

Buelhòu La prononciacion qu'ei [bwe'ʎɔ]. Las fòrmas ancianas que son Boilho, en 1538, Boeilho en 1673, Boueilho (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Boueilh-Boueilho-Lasque en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 100-101.

Segon Dauzat, Buelhòu qu'ei un derivat de Buelh .

Segon Miquèu Grosclaude, la question qu'ei la deu sufixe. Com l'accent tonic ei sus la segonda sillaba, que i a ua consonanta finau; ei pas -n, la prononciacion que seré [bwe'ʎun]; ei pas -r, la prononciacion que seré [bwe'ʎu]. Que s'ageish donc probablament de l'-l vocalizada deu sufixe diminutiu -òl (> -òu), deu latin -olum. Grosclaude que's pausa la question de saber s'ei lo nom deu vilatge o lo nom de la persona d'origina qu'ei afectat deu diminutiu , mès la responsa qu'ei evidenta : que seré improbable d'aver dus òmes dont lo nom d'un ei un diminutiu deu nom de l'aute e qui aurén donat per azard lo son nom a dus vilatges situats a 3 km un de l'aute.

Lasque La prononciacion qu'ei ['laske]. Las fòrmas ancianas que son Laskes en 1182 (segon Pau Raimond, mès l'identificacion ei pas segura), Lasque en 1205 e 1305, Lasque (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Boueilh-Boueilho-Lasque en 1843, quan las tres comunas e s'apleguèn Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 105.

Segon Miquèu Grosclaude, lo nom que sembla arreligat dab Lascun e Lescar. Ua ipotèsi qu'ei ua origina basco-aquitana lats, « arriu » e kaine « per dessús » (lo vilatge qu'ei en suspart d'Arriutòrt e de Gabàs sus un turon estret), mès que caleré supausar un reculament de l'accent tonic, pr'amor normaument lats+kaine > *Lascain .

Istòria Buelh e Buelhòu que depenèvan deu Turçan e de la subdelegacion de Sent Sever En 1843, Buelhòu e Lasque qu'estón fusionats dab Buelh http://cassini.ehess.fr/fr/html/fiche.php?select_resultat=4586.

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn