Corbèras e AveraToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Corbère-Abères en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Avera La prononciacion qu'ei [a'berɔ]. Las fòrmas ancianas que son Bere en 1402, Avera en 1540, Albère de Courbères en 1684 (absent de la mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 151.
Segon Dauzat, per Avera (canton de Morlans), lo nom que vien deu bearnés abera, de abellana, « averan, aulana » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 1. Per abera, que cau compréner [abe'ra], senon Dauzat auré escriut abero.
Miquèu Grosclaude qu'explica Avera per lo latin abellana o *abella, « averan, auran, aulana », emplegat com collectiu, « averanhèra », mès lo son rasonament que pòt semblar estranh : lo latin abellana que mia en gascon a averan [abe'ran] e non pas avera; que caleré donc ua fòrma dab finala desnasalizada, puish un reculament de l'accent tonic, donc un passatge per [abe'ra]. Mès que i a ua auta possibilitat, ua derivacion a partir deu latin *abella. Ernèst Negre, dens La Toponymie du canton de Rabastens que tròba lòcs aperats Belle, La Belle, dont un atestat avelanum en 1211 . L'autor se demanda pas perqué abellana mia a averan.
Corbèras La prononciacion qu'ei [kur'bɛrɔs]. Lo lòc qu'ei mentavut per Marca tanlèu lo sègle XIIau). Las fòrmas ancianas que son Corberas en 1550, Courbères en 1686, Corberre (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abères-Domengeux despuish la fusion deus tres vilatges au sègle XIX (mès la mapa IGN qu'escriu Corbère-Abères) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 159-160. N.B. Corbère-Abères ei la fòrma oficiau.
Segon Dauzat, lo nom que vien deu latin *corb-aria, per *corv-aria, « lòc frequentat deus cròcs » Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 210. Segon Negre, citat per Miquèu Grosclaude, l'origina qu'ei lo latin corvus. Segon A. Novèl, tanben citat per Miquèu Grosclaude, lo nom que vien de *kor, de l'arradic preindoeuropèa *kar/*gar, « pèira, ròc » .
Segon Miquèu Grosclaude, la geografia locau justifica pas l'ipotèsi d'Alan Novèl. Tanben, que cau estar prudent dab las interpretacions animalèras en toponimia e lo cròc qu'èra tròp corrent per poder nommar un lòc mei qu'un aute. Qu'ei meilèu un nom de persona, atestat dens los tèxtes : Corbs, Corbon, Corbuu/Corbun, Corbaran, Corbairan, etc. Lo sufixe -erium /-eriam que's pòt associar a noms de personas, mei qu'a noms d'animaus o de plantas, com per exemple a Lobièr de Haut, Lobier de Baish, Lobinhèr. Lo sens qu'ei « las casas de Còrb », e lo sufixe qu'ei -arias .
Domengeus La prononciacion qu'ei [dumen'jews]. Las fòrmas ancianas que son Domengius en 1385, Domengeus en 1385, Domenjeus, en 1402, Domengeux en 1748, Domengeux (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Corbères-Abère-Domengeux despuish qu'apleguèn los tres vilatges au sègle XIX Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 161-162.
Segon Miquèu Grosclaude, la fòrma de 1385 que marca lo toponime e vien de l'adjectiu bearnés domengiu « qui apertién au domenger ». Lo domenger qu'èra un nòble de darrèr reng, lo son castèth e la sua tèrra qu'èran lo domec e la soa proprietat la domenjadura .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn