GèrToponimia Occitana - La Mapa occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Ger en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [jɛr]https://wikigram.locongres.com/index.php?title=4._N._La_prononciation_de_R_en_fin_de_mot. Las fòrmas ancianas que son Geerr au sègle XIIIau, Yerr en 1385, Jorre (Froissart), Jerre en 1429, Gerr en 1487, Gerre en 1546 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 321-322.
Segon Dauzat e Rostaing, ger qu'ei ua varianta deu tèma preindoeuropèu gar, « ròc », cf. Pic du Ger Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 316.
Segon Miquèu Grosclaude, i a pas lo mendre ròc a Gèr. Gèr qu'ei inseparable deu planèr de Gèr e que'u a donat lo son nom probablament. Gèr que correspón au gascon ger/gert, deu latin gertum, « lana, peisheder (pastenc) de montanha, peisheder » .
Cf. Gerri de la Sal, Ayerbe, Gerb, etc (mots dab o shens -be), explicats per Joan Coromines dab lo basco agirr-/agerr-, « obèrt, clar, evident, manifèste », dens un sens topografic « lòc obèrt, expausat a quauquarren (lo vent, etc) » Joan Coromines, Estudis de Toponímia Catalana, Ed. Biblioteca Filològica Barcino, Volum I, p. 194-201 e especialament p. 200. L'etimologia que sembla adaptada a la situacion sus un planèr, per natura combatut de tots los vents e expausat a la vista. Totun, è qu'ei obèrt; influéncia de -rr ?
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics
Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn