Sent Guironç Miquèu Grosclaude qu'escriu Sent Guirons, de Gerontius (Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 299), donc corregir en Sent GuironçToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.org (Saint-Girons-en-Béarn en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia
vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia La prononciacion qu'ei [sent ɟiˈruⁿs] (la prononciacion de g- qu'ei palatalizada). Las fòrmas ancianas que son Sanctus Gerontius, en latin, en 1101, Sent Girons en 1322, Sent Gerontz en 1404, Sanctz Guyrontz en 1546, Saint Guirons en 1675, St Girons (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 299.
Que i a tres Sanctus Gerontius, un avesque de Milan au sègle Vau, un avesque de Cervia (Itàlia) au sègle VIau e un monge martir deu sègle IVau a Aira; que s'ageish probablament deu darrèr. Lo vocable de la glèisa qu'estó Sent Guironç dinc a 1830, quan tornèn bastir la glèisa Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 603, a St-Géronshttps://nominis.cef.fr/contenus/saint/6796/Saint-Girons.html.
Istòria
Administracion
Demografia
En la populacion qu'èra de abitants.
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes
Nòtas
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn