Semiac e BlaishonToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.orgRèglas d'Escritura de la mencion : https://fr.calameo.com/books/005115906552c74111cd2 (Séméacq-Blachon en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Blaishon La prononciacion qu'ei [bla'ʃun] o [ble'ʃun]. Las fòrmas ancianas que son Blaysso au sègle XIIau, segon Marca, Blexoo en 1343, Blasxoo en 1385, Blaxoo en 1396, Blaixoo en 1538, Blaxon en 1546, Blachon (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 157.

M.F. Berganton (Le dérivé du nom individuel...) que horneish noms arreligats au nom d'òmi Blasco (pirenenc, d'origina basca), qui ei a l'origina de l'espanhòu Blasquez; segon Miquèu Grosclaude, Blaishon que pòt estar ua fòrma ipocoristica de Blasco : Blasco + ion .

Semiac La prononciacion qu'ei [se'mjak]. Las fòrmas ancianas que son Semeacum en 1118, Semeagon en 1674, Semiac en 1683, Séméacq en 1739, Semeac (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Séméac-Blachon despuish qu'apleguèn las duas comunautats Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 176-177.

Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica Semiac, d'après Michelena (De onomásticon aquitana, in Pirineos, 1954, p. 409-458), per lo cognomen aquitan Semeno, dab lo sufixe -acum .

Dauzat e Rostaing qu'explican Semiac per lo nom latin d'òmi Semius dab lo sufixe -acum Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 651.

Miquèu Grosclaude qu'aima mei l'explicacion de Rohlfs e Michelena. Que s'ageish d'un nom aquitan de persona, probablament aparentat au basco actuau Seme, « hilh, descendent ». J.B. Orpustan qu'explica utilizavan sovent los mots de parentat en toponimia, deus sègles Xau au XIIau. La finala qu'ei vertadèrament lo -acum galloroman e non pas, com daubuns supausèn, l'ergatiu singular o lo nominatiu plurau de la declinason basca (Seme, Semeak), qui non son pas utilizats en toponimia .

Istòria

Administracion

Demografia

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben

Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn