L'albar pòt representar en occitan d'albres diferents segon los lòcs, Salix alba (sause blanc) o Populus alba Jacques Astor, Dictionnaire des Noms de Familles et Noms de Lieux du Midi de la France, ed. du Beffroi, 2002, p. 70-71, a Albaret. Aqueste article es consacrat a Populus alba, una varietat de pibol. Esquematicament, sus un axe Bordèu- Narbona, se rencontra primièr lo sause ambe aquel nom e après lo pibol. Populus alba es un arbre de fuèlhas caducas de la familha de las Salicacèas (lo sause blanc es tanben una salicacèa). Lo nom latin Populus alba ven de la color blanca argentada del revèrs de las seunas fuèlhas. Aquel pibol es originari d'Euròpa centrala e miègjornala e d'Asia occidentala e centrala.
Descripcion
Aparelh vegetatiu Es un arbre que rebotat pòt vivre de 200 a 400 ans. La seuna rusca blancha, lissa, ven grisa e rufa amb los ans, puèi acaba per cretat en lenticèlas en forma de lausanges. Las fuèlhas son fòrça polimorfas, palmadas o subovalas, a vegada gaireben romboïdalas, de bòrd sinuós o lobat dentada. Son blancas tomentosas al revèrs, verd escur dessús. Lo petiòl a une seccion transversala arredondida.
Aparelh reproductor Aquela espècia es dioïca. La florason se fa de març a abril, abans l'apareison de las fuèlhas. L'inflorescéncia es un caton mascle o feme. Cada flor es portada per un periant en forma de copa e aparada per una bractèa dentada e cilièa. La flor mascle compren 8 etaminas rogencas; la flor feme un ovari unilocular, de doas carpèlas, susmontada de 4 estigmatas jaunas disposadas en crotz. La pollinizacion es anemogama.
Lo fruch obtengut aprèp fecondacion es una capsula bivalva, ovoída, de granas provesida d'una tufa blanca que la disseminacion es anemocòra.
Abitat e reparticion Aquela espècia viu en Euròpa centrala e miègjornala, mas tanben en Asia occidentala e centrale e en Africa de Nòrd. Se trapa aquela espècia dins gaireben tota Occitània e en França metropolitana, Corsega compresa e tanben en CatalonhaPopulus alba L. Association TELA BOTANICA sus tela botanica.
Quitament se l'albar preferís las broas de rius o les luòcs umids, supòrta los mitans moderadament sècs. Presenta tanben una cèrta tolerància als embruns marins o una leugièra salinitat del sol. Es un arbre eliofil que preferís los sols neutres o basicsrmd. Buta mai sovent a una altitud inferiora a 900 m.
Aquela espècia es caracteristica de las associacions vegetalas de las selvas ribairencs, o selvas e bartasses fòrça umids. Es caracteristica de las selvas mediterranèas dels grands Sauses (associacion Populetalia albae) mas tanben de las selvas mediterranèas de pibols, olms e fraisses (associacion Populion albae). Es una de las espècias secondàrias de l'associacion Querco-Ulmetum minoris Forêts riveraines, forêts et fourrés très humides Corine Biotope sus kaliop ed: Natura 2000}}.
Sistematica Descripcion Aquela espècia foguèt descricha pel primièr còp en 1753 par Carl von Linné, naturalista suedés, dins son Species plantarum (vol 2).
Etimologia Lo tèrme latin alba significa "blanc" e fa referéncia a la rusca blancosa de l'arbre.
Utilizacion
Fusta Sa fusta pauc densa se trabalha aisidament, mas se polís mal. Se fa subretot de pasta de papièr, d'aluquetas, d'embalatges o contraplacats, mas es tanben utilizat en menusariá o fustariá. Autrescòps, èra utilizat per fabricar de meirams, de carrugas e carriòlas, o de pòsts per lad pinturas d'òli rmd>Flore forestière française: Région méditerranéenne; Jean-Claude Rameau, Dominique Mansion, Gérard Dumé; ed: Forêt privée française; 2008; isbn 2904740937 en linha.
Es un combustible fòrça mediòcre, que produís pauc de calor a la combustion, e produís un carbon de paura qualitatrmd.
Autres usatges Plantat a titre ornamental, aquel arbre pòt tanben servir de paravent. Sa rusca contien de salicina e foguèt utilizada coma febrifugrmd e per fabricar l'aspirina
Nòtas e referéncias
Categoria:Flòra (nom vernacular)