vinheta|Internationale situationniste nº1, la primièra revista del grop. L’Internacionala Situationista (IS) èra una organizacion revolutionària volent acabar amb lo malastrer istoric, amb la societat de classas e la dictatura de la merça, segent diferents corrents apareguts al començament del Sègle X, coma la pensada marxista d'Anton Pannekoek e de Rosa Luxemburg, del comunisme de conselhs, e tanben lo grop Socialisme o Barbariá (Claude Lefort, Cornelius Castoriadis ...) dins los ans 1950. Dins aquel sens, se poiriá pareisser a un grop d'ultraesquèrra. Mas representava al començemament l'expression d'una volontat de despassament dels ensags revolucionaris de las avantgardas artisticas de la premièra mitat del sègle XX, lo dadaïsme, lo surrealismeRapport sur la construction de situations et sur les conditions de l'organisation et de l'action de la tendance situationniste internationale e lo letrismelo film Critique de la séparation.
Formalament creada en julhet de 1957 a la Conferéncia de Cosio di Arroscia, l'Internacionala Situationista nasquèt de l'aprochament d'un ensems internacional de movements d'avantgarda, que l'Internacionala letrista, lo Movement Internacional per un Bauhaus Imaginista, lo Comitat Psicogeografic de Londres e un grop de pintres italians. Son document fondator, Rapòrt sus la construccion de situacions..., foguèt redigit per Guy Debord en 1957. Dins aquel tèxte programatic, Debord pausa l'exigéncia de « cambiar lo mond » e prevei lo despassament de totas las formas artisticas per « un emplec unitari de totes los mejans de tresvirament de la vida quotidiana ».
Un dels objectius principals de l'Internacionala Situationista èra la relizacion de las promessas contengudas dins lo desvelopament de l'aparelh de produccion contemporanèu e la liberacion de las condicions istoricas, per una nòva apropriacion del real, e aquò dins totes los domenis de la vida. Lo despassament de l'art fuguèt son projècte primièr.
Al començament, los Situationistas venguèron coneguts a causa l'utilizacion del calembor coma arma politica, escarnissent l'art contemporanèu per mostrar l'inanitat e lo superficial d'una cultura dicha borgesa.
Puèi l'IS aviadament orientada cap a una critica de la societat de l'espectacle, o societat « espectaculària mercanda », accompanhada d'un desir de revolucion sociala. En 1962 se fa la trencadura entre « artistas » e « revolucionaris » e l'exclusion dels primièrs.
Al subjècte organizacional, l'IS conserva la posicion marxista d'un partit teoric representant lo nivèl mai naut de consciéncia revolucionària. La teorizacion d'aquela posicion se faguèt sonque mai tard dins la Definicion Minim de las Organizacions revolucionàrias (IS no 11), adoptada per la 7a Conferéncia de l'IS en 1967, que foguèt en França l'una de las referéncia del conselhisme seguent mai de 1968, e en 1969 dins los Preliminaris suls conselhs e l'organizacion conselhista (IS no 12).
Teoria(s) situationista(s) Lo projècte situacionista se basa sus: lo comunisme de conselhs: luta revolucionària per l'abolicion dels Estats e del capitalisme e l'instauracion de l'autogestion generalizada pel poder dels conselhs obrièrs (democracia dirècta). Los situacionistas lutan subretot per una societat egalitària levada dels rapòrts mercands, es a dire pel comunisme o l'anarquisme.
la revolucion de la vida videnta, projècte libertari e edonista que se poiriá resumir per l'eslogan : « Viure sens temps mòrt e gausir sens entrava ». La revolucion de la vida videnta se pòt far sonque dins l"encaster de l'autogestion generalizada, sus de basas egalitàrias, e supremissent los rapòrts mercands. S'apièja sus una idèas: l'abolicion de l'espectacle coma rapòrt social;
la participacion dels individús (refús de las representacions imutablas);
la comunicacion (refús de las mediacions que sián separadasTot çò qu'èra directament viscut s’èra alunhat dins una representacion. ) ;
la realizacion e l'espeliment de l'individú (opausats a son alienacion): l'usatge liure de se mèsme es un dels aspècte de l'espeliment, mas globalament, la subjectivitat radicala de caduun es censada se desvelopar dins lo refús de las constrenchas de la rentabilitat, e aquò dins totes los domènis, tot gardant la responsabilitat dels seus actes;
l'abolicion del trabalh coma alienacion e activitat separada de la vida que va, resumida per un eslogan, que Guy Debord s'atribuís, escrich a la greda en 1952 sus una paret d'un cai de la Sèina a París: « Trabalhatz jamai » ;
lo refús de tota activitat separada del rèste de la vie videnta: los situationistas lutan per l'abolicion de l'art contemplatiu, dels lésers sue son separats de la vida videnta, de l'Universitat e per la reünificacion de totas las activitats umainas: la fin de la division del travalh e de las separacions entre las diferentas sciéncias. Atal sonque tornan sul projècte comunista de Marx: l'autogestion comunista permet a l'activitat de produccion d'èsser pas mai un trabalhcf Karl Marx e Friedrich Engels, L'ideologia alemanda (1845) : « En efièch, del moment ont lo trabalh comença a èsser repartit, cadun a una efèra d'activitat exclusiva e determinada qui li es imposada e que pòt pas ne sortir; es caçaire, pescador o pastre o critic critic, e lo deu domrar se vòl pas perdre sos mejanss d'existéncia; alara que dins la societat comunista, ont cadun a pas una esfèra d'activitat exclusiva, mas pòt se perfeccionar dins la branca que li agrada, la societat reglamenta la produccion generala çò que crea per ièu la possibilitat de far ara tala cauda, doman tala autra, de caçar lo matin, de pescar l'après dinnada, de practicar l'elevatge de vespre, de far de la critica après lo sopar, segon lo meu bon plaser, sens jamai venir caçaire, pescador o critica. e de fusionar amb totas las autras activitats umanas jos una forma artistica e poetica. L'activitat de produccion es doncas pas mai separada de la realizacion individuala, dels lésers e de la sexualitat. De biais general, lo projècte situationista desira que totas las activitats umanas prengan un biais poetic: aquel de la liura creacion de situacions pals individús. Per descruire l'estadi modèrne del capitalisme, Guy Debord torna utilizar leo concèpte d'« espectacle » evocat per Marx. Aquel concèpte a mai d'una significacions. L'espectacle es d'en primièr l'aparelh de propaganda del poder capitalista, mas tanben es « un rapòrt social entre de personas mediatizat per d'imatges ». « L'espectacle es la religion de la merça » Apareis amb la societat de consomacion, dins los ans 1930. Guy Debord destria tres formas d'espectacle, que la darrièra succedís a las doas autras: l'espectacular concentrat de las societats totalitàrias (capitalisme d'Estat) ; l'espectacular difús de las societats liberalas; l'espectacular integrar, qu'es la fusion dels dos primièrs al cors de l'istòria. Anticipant atal la casuda dels regimes del Blòt de l'Èst e lor integracion dins lo sistèma capitalista global, ofrís una primièra definicion de la postpolitica. Alara qu'en Union sovietica e dins los païses de l'Èst l'espectacle se concentra sus la persona del dictator (Stalin puèi Khrushchov e Brezhnev), l'espectacle se presenta dins las societats liberalas occidentalas de biais difús, jos la forma de merças que contenon tota la propaganda de l'ideologia capitalista. Guy Debord observa que dins los ans 1980 la doas formas d'espectacla avián fusionat jos la forma d'« espectacular integrat »: ara, l'espectacle es pas sonque dins la merça, los rapòrts socials que predispausa o dins la simpla propaganda del poder, « ara, l'espectacle es present partot. » Regís tot dins las relacions entre las personas, perque ara totes los rapòrts socials tendon e venir de rapòrts mercands: los rapòrts socials son pas que de rapòrts de significants, autrament dich de simulacres. D'espereles son de simulacres.
Quitament al delà dels rapòrts socials, l'espectacular integrat es present dins las c ausidas de l'arquitectura, la geografia, le modelatge dels païsatges, de las consciéncias, la falsificacion de la noiritura e quitament de la degradacion de la natura (pollucions diversas, radioactivitat, escalfament global, organismes modificats genticament).
A l'ora d'ara, mai d'una organizacions del movement altermondialista posan una partida de lors idèas dins la filosofia situationista. De grops coma Antipub o d'escrivans coma Naomi Klein afirman s'inspirar dels escrivans situacionistas.
La revista L'Internacionala Situacionnista produtz las seunas òbras teoricas dins sa revista Internationale situationniste e subretot dins dos libres: Traité de savoir vivre à l'usage des jeunes générations (1967), de Raoul Vaneigem e La société du spectacle (1967), de Guy Debord.
La revista Internationale situationniste fuguèt tanben redigida per Guy Debord, Mohamed Dahou, Giuseppe Pinot-Gallizio, Maurice Wyckaert, Constant, Asger Jorn, Helmut Sturm, Attila Kotanyi, Jørgen Nash, Uwe Lausen, Raoul Vaneigem, Michèle Bernstein, Jeppesen Victor Martin, Jan Stijbosch, Alexander Trocchi, Théo Frey, Mustapha Khayati, Donald Nicholson-Smith, René Riesel, René Viénet, eca. 12 numeros foguèron publicats entre 1958 e 1969. Aquela revista èra un terren d'experimentacion discursiu e tanben un mejan de propaganda.
En mai d'èsser un grop de teoricians, l'Internacionala Situacionista s'illustrèt per la practica dins doas escasenças: A Estrasborg, en 1967, un an abans la grèva generalizada en França, « prenent lo poder » dins la seccion locala de l'UNEF, e utilisant aquela per editar De la Misère en Milieu Etudiant.
A París pendent la grèva generala de mai de 1968, subretot a causa de son apel a la grèva generala del 16 de mai« CAMARADAS, L’usina Sud-Aviation de Nantas essent occupada dempuèi dos jorns pels obrièrs e los estudiants d'aquela vila, lo movement s’espandís ara a mai d'una usinas (N.M.P.P.-Paris, Renault-Cléon e mai), LO COMITAt D’OCCUPACION DE LA SORBONa crida a l’occupacion sul còp de totas las usinas en França e a la formacion de Conselhs obrièrs., lançat de la Sorbona. En mai de 68, l'Internacionala Situationista s'espandís mejans lo Comitat Enragés-Situationnistes e subretot enseguida dins lo Conseil pour le maintien des occupations (CMDO), que faguèt nàisser diferents grops «pro-situs». Quand lo CMDO se dissòlv - las a esssent pas occupadas - l'Internacionala Situationista se revicola coma grop de teoricians, abans de s'autodissòlvre en plena crisi intèrna, après una seria d'exclusions. Unes exmembres que lo quite Guy Debord joguèron un ròtle màger dins l'apareisson de las edicions Champ libre.
Las posicions fondamentalas desvelopadas dins l'Internacionala Situationista pòdont se resumir per aquel extrach de la Definicion Minim de las Organizacions Revolutionàrias, adoptada per la 7a conferéncia de l'Internacionala Situationista e editada dins lo no 11 de la revista:
Autodissolguda en 1972, l'Internacionala Situationista delora ara un movement peu o mal estudiat, subretot al vejaire de sa plaça significativa dins l'istòria de la pensada de la politica e dins l'istòria de las teorias artisticas coma per l'actualitat de son discors critic. Los situationistas tampauc reconeison la proprietat intellectuala.