René Barjavel, nascut lo 24 de genièr de 1911 a Niom (Provença) e mòrt lo 24 novembre de 1985 a París, es un escrivan e jornalista occitan d’expression francesa subretot conegut per sos romans d’anticipacion o sciéncia ficcion e fantastics exprimissent l’ància sentida fàcia a una tecnologia que l’òme n’a perdut la mestresa.
De tèmas son recurrents: casuda de la civilizacion causada pels excés de la sciéncia e la folia de la guèrra, caractèr eternal e indestructible de l’amor (Ravage, Le Grand Secret, La Nuit des temps, Une rose au paradis). Son escritura se vòl poetica, onirica e, a vegadas, filosofica. Tanben tractèt, dins d’ensags remirables, de l’interrogacion empirica e poetica sur l’existéncia de Dieu (coma dins La Faim du tigre), e lo sens de l’accion de l'òme sus la Natura. Tanben foguèt scenarista/dialoguista de films. Escriguèt los dialògs de Le Petit Monde de Don Camillo. Un concors de novèlas de sciéncia ficcion se debanant a Lion pòrta son nom.
Biografia Filh de fornièr, felen de païsans, estudièt al collègi de Niom puèi de Cucet (Borbonés). Après lo bachelierat, faguèt fòrça mestièrs per ganhar sa vida: pion, emplegat de banca, conferencièr… Intrèt a dètz e uèit ans dins lo jornalisme al Progrès de l'Allier, a Molins. En 1934, publiquèt son primièr roman, Colette à la recherche de l’amour e venguèt, en 1935, secretari de redaccion de la revista Le Document, puèi cap de la fabricacion de las edicions Denoël. Collaborèt a diverses jornals, coma Le Merle Blanc, fasent de criticas cinematograficas. Anèt a la gèrra dins un regiment de zoaves, al servici de las cosinas. Desmobilizat en 1940, fondèt a Montpelhièr L’Écho des Étudiants. A París, publiquèt una seria de romans d’anticipacion que ne fan un davancièr del succès de la sciéncia-ficcion.
Escriguèt un « Ensag sus las formas futuras del cinema », Cinéma Total, qu'un grand nombre de prediccions se realizèron. Puèi ven un grand roman d'amor, Tarendol, que [ Julien Duvivier] comprèt los dreches pel cinema. En 1947, faguèt, per [ Georges Régnier], sa primièra adaptacion e son primier dialòg de cinema dins Paysans noirs. Escriguèt enseguida los dialògs de Le Petit Monde de Don Camillo, de Julien Duvivier. Tanben collaborèt als autres Don Camillo, a L'Étrange Désir de monsieur Bard, a Femmes sans nom, a Mouton à cinq pattes, a chiffonniers d'Emmaüs (segon lo libre de [ Boris Simon]), a La Terreur des dames, a Les Aventures de Till l'espiègle, a L'Homme à l'imperméable, a Le Cas du docteur Laurent, a Les Misérables, a Le Guépard, eca. D'esperel realizèt de corts metratges.
Escriguèt doas pèças de teatre de sciéncia ficcion: Le Voyageur Imprudent e Mme Jonas dans la baleine. Après longtemps ocupat al cinema René Barjavel comencèt amb La Nuit des temps e Le Grand Secret, una segonda carrièra de romancièr e una novèla activitat de jornalista amb una cronica setmanala dins Le Journal du dimanche. Tanben escriguèt de cançons. Aviá una passion, quand aviá lo temps, la fotografia en colors, illustrada per un album (Les Fleurs, la vie).
Moriguèt en 1985.
La guèrra Pendent la guèrra de 1939-1940, èra dins un regiment de zoaveshttps://web.archive.org/web/20160303171617/http://sites.univ-lyon2.fr/lettres/lire-ensemble/an2001/pages01/menzikian/bio.html, li venguèt d'idèas antimilitaristas. Afectat a las cosinas jol grade de caporal en cap, sa tasca principala consistissiá a cercar e destriar l'avitalhamentYves Ansel, Dossier à la suite de l'édition de Ravage chez Folio Plus, 1996, p. 320. Èra revoltat per l’esclavatge del soldat e la bestiesa militara. Desmobilizat en 1940, tornèt a París ont contunhèt a demorar, e tornèt occupar sa plaça de cap de fabricacion a l'ostal d'edicion DenoëlYves Ansel, Dossier à la suite de l'édition de Ravage chez Folio Plus, 1996, p. 320.
Publiquèt un roman, [ Ravage], en 1943. Aquel roman, e tres novèlas, Le Voyageur imprudent foguèron publicat en fulheton dins lo jornal collaborationista e antisemita Je Suis Partout. Lo jornal publica tanben una intrevista de l'autor per [ Henri Poulain]Reproduction de l'interview..
A la liberacion de París, escapa pas al vam de suspicion de l'epòca. Foguèt denonciat publicament coma "Collaborator" pel Comité national des écrivains (CNE) en 1944-1945https://web.archive.org/web/20130417172916/http://www.contreculture.org/AT_Roparz.html[non neutre], mas lo seus amics escrivans lo disculpan de las accusacions de collaboracion. Foguèt pas lo cas de Robert Denoël: quand lo comitat d'epuracion lo demissiona, Barjavel dirigiguèt de fach l'ostal d'edicion fins a l'assassinat de l'editor lo 2 décembre 1945Henri Thyssens, « Listes noires », thyssens.com (consulté le 20 juin 2013).
Postguèrra Après la guèrra, mescla las activitats de journalista, de critica, de romancièr e d'scenarista. Lo manca d’argent e lo fracas de Le Diable l’emporte son un començament de trencadura amb sa carrièra de romancièr, s’aventurèt dins lo cinèma. La tuberculòsi e las dificultats financièras l’empachan de realizar Barabbas. Adaptator, dialoguistahttp://jepicore.cd.st/barjavel-et-don-camillo-a113009678, lo cinèma garda pas un passatge marcant, malgrat sa traça prigonda dins de fòrça films, coma los Don Camillo, Les Misérables (de Jean-Paul Le Chanois), Les Chiffonniers d'Emmaüs, Le Mouton à cinq pattes, Le Guépard, eca. Amb La Faim du tigre, créi coronar sa carrièra, lo ton e la concluson ne gardan aquela marca, mas es Demain le Paradis, fòrça mai optimista, qu'acaba l’òbra de l’autor qu'aurá viscut un formidable reviscol dempuèi aquel ensag, que mai conserva sa plaça de tria. Dins la prefàcia d'aquel obratge, menciona cossí lo Doctor Paul Carton, mercé a son extraordinària medecina naturala, li permetèt d'elevar sos enfants sens accident de santat. Alara qu'acabava de consultar lo mètge per una otitis que patigava l'enfant, lo Doctor Carton lp declarèt: « Sénher, siatz un assassin ! ». Li explica enseguida cossi far per èsser pas mai confrontat a de tals problèma de santat, çò que René Barjavel realizèt amb succés.
Amb La Nuit des temps, paregut en 1968, comencèt sa carrièra de grand escrivan popular. Venguèt cronicaire al Journal du dimanche e acaba son òbra dins l'esperit que passa alara totes lospenjals pessimistas, aquel de l'esper.
Moriguèt après una ataca cardiaca lo 24 de novembre de 1985.
Òbras Romans 1934 : Colette à la recherche de l'amour, Moulins, la Nouvelle province littéraire. Texte d'une conférence donnée cette année-là à Vichy et à Moulins. 1942 : Roland, le chevalier plus fier que le lion 1943 : Ravage 1943 : Le Voyageur imprudent 1946 : Tarendol 1948 : Le diable l'emporte 1957 : Jour de feu 1962 : Colomb de la lune 1968 : La Nuit des temps 1969 : Les Chemins de Katmandou 1973 : Le Grand Secret, Presses de la Cité, (Prix Maison de la Presse 1973) 1974 : Les Dames à la licorne (avec Olenka de Veer) 1977 : Les Jours du monde (suite de Les Dames à la Licorne, avec Olenka de Veer) 1981 : Une rose au paradis 1982 : La Tempête 1984 : L'Enchanteur 1985 : La Peau de César
Contes, nouvelas 1945 : La Fée et le soldat 1946 : Les Enfants de l'ombre 1974 : Le Prince blessé 1974 : Béni soit l'atome et autres nouvelles
Recit autobiografic, jornal 1951 : Journal d'un homme simple 1980 : La Charrette bleue
Cronicas 1972 : Les Années de la lune 1975 : Les Années de la liberté 1976 : Les Années de l'homme
Albums 1953 : Collioure (Dessenhs de Mucha) 1974 : Brigitte Bardot, amie des animaux 1978 : Les Fleurs, l'Amour, la Vie
Ensags 1944 : Cinéma total : Essai sur les formes futures du cinéma 1966 : La Faim du tigre 1976 : Si j'étais Dieu... 1978 : Lettre ouverte aux vivants qui veulent le rester 1986 : Demain le paradis (inachevé, édité de façon posthume)
Dialògs, Scenario de films 1952 : Le Petit Monde de don Camillo 1953 : Le Retour de don Camillo 1953 : L'Étrange désir de Monsieur Bard 1954 : Nuits Andalouses 1954 : le Mouton à cinq pattes 1955 : Les Chiffonniers d'Emmaüs 1956 : Goubbiah, mon amour 1956 : Les Aventures de Till l'espiègle 1956 : La Terreur des Dames ou Ce cochon de Morin 1957 : L'Homme à l'imperméable 1957 : Le cas du Docteur Laurent 1958 : Les Misérables 1958 : Parisien malgré lui 1958 : Femmes d'un été 1958 : Mademoiselle Ange 1960 : La Grande Vie 1960 : Boulevard 1961 : Don Camillo Monseigneur 1962 : Conduite à gauche 1962 : Le Diable et les dix commandements 1963 : Chair de poule 1963 : Le Guépard 1965 : Don Camillo en Russie 1969 : Les Chemins de Katmandou 1971 : Don Camillo et les contestataires
Notas e referéncias
Vejatz tanben
Bibliografia Guy Blasquez, L'humanisme de René Barjavel, Université Bordeaux 3, 1980, 224 p. (thèse de 3e cycle) Patrick Cabanel, « René Barjavel », in Patrick Cabanel et André Encrevé (dir.), Dictionnaire biographique des protestants français de 1787 à nos jours, tome 1 : A-C, Les Éditions de Paris Max Chaleil, Paris, 2015, p. 160-161 (ISBN 978-2846211901) Laurence Delord-Pieszczyk, L'œuvre de René Barjavel : de la science-fiction au Moyen Age ou l'itinéraire d'une symbolique, Université Paris 3, 1996, 282 p. (thèse)
Ligams extèrnes Cinéma total, texte intégral. [vidéo] Portrait de René Barjavel en vidéos sur ina.fr
Categoria:Decès a París Categoria:Escrivan francés del sègle XX