L’Africa o Africa proconsulara, es una província romana que correspond al territòri natural de Cartage, la Numidia Orientala e a la còsta occidentala de l'actuala Libia.
Aquela província, qu'es eissida de la reünion de l’Africa Vetus e de l’Africa Nova, foguèt devesida per Dioclecian en tres: la Tripolitània, la Bizacènia e l'Africa proconsulara residuala, tanben nomenada Zeugitània Abdelhamid Hénia, Être notable au Maghreb : dynamique des configurations notabiliaires, éd..
Istòria EVOLUCION DE LA PROVÍNCIA AFRICANA Començament de la conquista romana Cartage Reialme de Numidia orientala (Massils) Numidia occidentala (Massaessyles) Mauretània de -146 Africa Numidia Mauretània de -105 Africa (après annexion d'una partida de Numidia) Numidia orientala Numidia occidentala Mauretània de -45 Africa Vetus Africa Nova Numidia occidentala (al delà: IV Coloniae Cirtensium)Mauretània orientala (après annexion de la Numidia occidentala) Mauretània occidentala de -27 Africa Proconsulara Maurétanie de 41 Africa Proconsulara Mauretània Cesariana Mauretània Tingitana de 193 Africa Proconsulara Numidie Mauretània cesariana Mauretània Tingitana Après la refòrma de Dioclecian de 303ZeugitanaTripolitàniaBizacènia Numidia Mauretània Cesariana Mauretània Setifiana Mauetània Tingitana
Afrique jos la Republica
Conquista
La província d’Africa foguèt conquerida en 146 AbC. pendent de la tresena Guèrra Punica. Aquela guèrra oposava las citats de Cartage e de Roma. En 149 AbC., lo consul Scipion Emilian debarquèt dins lo territòri de Cartage e prenguèt la vila après un sètge de tres ans. Après aquela victòria la quita vila de Cartage foguèt destruida e lo site vodat als dieus infernals per una ceremonia d’execratio. La chôra (territòri) de la ciutat defunta fuguèt annexada a l’ager publicus, lo domèni public de la vila de Roma, formant atal una província novèla. Dins aquela província, èran sèt ciutats qu'avián pres partit per Roma e que venguèron liuras e donc pas annexadas a l’ager publicus: Utica, Adrimentus, Leptis Minor, Thapsus, Acholla, Usula et Theudalis.
Lo territòri de la novèla província es pro grand, de 20 000 a 25 000 km²Mélanges d'archéologie et d'histoire, vol. 80, éd. , mas pauc dens, al maxim 700 000 abitants abans la conquista romana, e subretot fòrça fertila. Èra donc un territòri de colonizacion ideal pel partit dels populares ensajant de resòlvre las crisis economica e sociala frapant la plèba romana a causa de redistribucion de tèrras de l’ager publicus als païsan apaurits. En 124 AbC. una epidèmia ravatjèt l’Africa, liberant de tèrras novèlas per la colonizacion. Se cal pas assimilar aquel fenomèn la colonizacion europèa de l’epòca modèrna e contemporanèa; pendent l’Antiquitat, colonizar es fondar una colonia, una ciutat dependent de la metropòli e beneficiant de las seunas leis e de sa proteccion. En 122 AbC. lo tribun de la plèba C. Semproni Grac, cap del partit dels populares, fondèt una colonia sul territòri de l’anciana Cartage: la colonia Iunonia Karthago Rico Christian, Sicile antique : Pyrrhus en Occident, éd.. Aquela colonia èra alara la sola existissent fòra en d’Italiàlia. Las tèrras distribuidas als colons representavan 300 000 ha, çò que vòl dire un espandiment dels colons dins la província. En 121 AbC. Grac fuguèt assassinat e lo partit dels populares remplaçat per aquel dels optimates, representants de l’aristocracia romana; lo vam de colonizacion s'arrestèt subte Marie-Pierre Arnaud-Lindet, Histoire et politique à Rome : les historiens romains. .
La província d’Africa èra bordada a l’oèst e al sud pel reialme numid, organizat après la Segonda Guèrra Punica pel rei massil Massinissa, aliat de Scipion l'Africain. A la mòrt de Micipsa, filh de Massinissa, una disputa per sa succession oposèt los filhs Adherbal e Hiempsal e son nebòt Jugurtha. S'acabèt en guèrra ont Roma deguèt intervenir contra Jugurtha. En 111 AbC. una primièra campanha menada pel consul L. Calpurnius Bestia capitèt pas e se concluguèt per un armistici amb Jugurtha Ronald Syme et Pierre Robin, Salluste, vol. 282 à 284, éd.. Una autra campanha foguèt nenada contra lo rei de Nimidia en 107 AbC.. Foguèt lo consul Marius e son segond Sylla que, aliats al reimaure Bocchus, que capitèron a capturar Jugurtha en 105 AbC.. La Numidia foguèt pas tota annexada a la província. Sol l'èst e lo sud del reialme, sa boca sus las planuras de la Medjerda e lo golf de la pichona Sirta, foguèron ligats a l’ager publicus. La vila de Leptis Magna, situada dins aquela region, recebèt lo privilègi de libertat per que s'èra ligada a Roma dins lo conflicte.
Se dich que lo quite reialme Numid foguèt donat a un frairaste de Jugurtha, Gauda, que lo divisèt mai tard entre sos dos filhs. E alara venguèt pas mai un protectorat roman.
Luta entre Marius e Sylla Pendent la guèrra menada contra Jugurtha le consul Marius, que venguèt devint cap dels populares a Roma, aviá enatjat dins son armada de « proletaris », de païsns sens tèrra. Per los mecejar faguèt votat a Rome en 103 AbC. una lei atribissent a cada veteran 252 ha de tèrras. Los auxiliaris recrutats dins lo pòble nomad dels Getuls recebèron amb aqueles dons la ciutadanetat romana. Las implantacions d'aqueles veterans se faguèron dins la region del reialme numid recentament annexida, atal se consolidèt la frontièra avec los territòris del rei Gauda. L'implantacion foguèt importanta, de 6 000 a 10 000 personas. Pasmens es pas vertadièrament un colonizacion que pas cap de colonia foguèt fonada dins aquel territòri. Pendent la guèrra civila qu'oposèt los partisans de Marius e aqueles de son ancian segond Sylla entre 88 e 83 AbC., l’Africa constituèt un bastion pels marianistas, a causa entre autre de la preséncia d'aqueles veterans de l’armada de Marius.
En 81 AbC. los marianistas d’Africa capvirèron lo rei de Numidia orientala Hiempsal II, filh de Gauda, partisan de Sylla. Foguèron vencuts per una alliança entr lo rei maure Bocchus e lo segond de Sylla, Pompèu e en 80 AbC. Hiempsal foguèt restaurat. Los syllanians quitament li reconeguèron una juriscdiccion suls Getuls fach citadans romans per Marius. En 75 Abc. los populares empachèron lo retorn dins la proteccion numida de territòris annexats en 105 AbC., mas foguèt reconegut a Hiempsal en 64 AbC. l’independéncia de sas tèrras al respècte de l’ager publicusClaude Nicolet, Rome et la conquête du monde méditerranéen : 264-27 avant J.-C., éd. . Lo rei numid ven alliat dels optimates e dels pompeians, d'un biais successors dels syllanians. La rivalitat aumentent entre Juli Cesar e Pompèu aguèt de consequéncias sul realme numid. En 50 AbC., a la mòrt d'Hiempsal, lo tribun cesarian Curion prepausa l’annexion de la Numidia orientalaMarcel Bénabou, La résistance africaine à la romanisation, éd. , e lo nèu rei Juba I deu de rengar amb los pompeians, que contraròtlavan la província.
Luta entre Cesar e Pompèu En 49 AbC. una primièra espedicion menada per Curion foguèt desfacha per las tropas numidas Vincent Serralda et André Huard, Le Berbère : lumière de l'Occident, éd.. Après la des facha pompeiana de Farsale en 48 AbC. Vincent Serralda et André Huard, op. cit., p. 40, los dirigents del partit pompeian se refugian en Africa, ont constituisson amb las armadas nimidas une fòrça de mai de 70 000 òmes, darrièr obstacle per César. Aquel darrièr debarquèt en 47 AbC. amb sièis legions. Comptan sus l’alliança del rei maure e aquela dels Getuls, someses als Numids dempuèi 80 AbC.. En 46 AbC., un campanian exiliat en Mauretània, P. Sitti, ajudat dels maures capitèt a véncer lo rei de Numidia occidentala, Massinissa II, engatjat amb son cosin Juba. Los Numids e pompeians preses entre dos fuòcs son vencuts a Thapsus. Lo rei Juba se suicida, e tanben Caton d'Utic lo líder pompéian. La victòria de Cesar es donc totala.
Cesar torna organiza l’Africa romana: lo reialme de Numidia occidentala es per mitat annexat pel reialme maure e per mitat donat a P. Sitti; lo reialme de Numidia orientala es annexat a l’ager publicus e venguèt una novèla província: l’Africa nova. Per la diferenciar l’anciena província d’Africa ven alara Africa vetus. seguent Marius, Cesar torna a la politica de colonizacion en Africa enviant des veterans italians e tanben galleses o africans fondar de pòrts sus la còsta africana. Aquela politica li permet d’installar los seus veterans, e tanben de contraròtlar la rota del cabotatge del blat african, necessari al progiment de Roma.
Contraròtle d’Africa per Octavi
Aquela organizacion novèla es tresvirada per la Tresena Gèrra Civila, qu'oposa entre 44 e 42 AbC. los eritièrs de Cesar, Octavi, Lepid et Marc Antòni, e los assassins de Cesar, Brutus e Cassius. Lo prince numid Arabion, filh dels darrièr rei de Numidia occidentala, ensaja de tornar conquerir son reialme sus Sitti en 44 AbC.. Al meteis moment lo govrnaire de l’Africa novèla, T. Sext, partisan del triumvirat cesarian, elimina son omològ d’Africa anciana, partisan del Senat. En 41 AbC. elimina Arabion e ofrís als triumvirat una Africa unidaEncyclopédie berbère, éd. Édisud, Aix-en-Provence, 1989, p. 833. Aquela es confiada en 40 AbC. a Lepid Romuald Szramkiewicz, Les gouverneurs de province à l'époque augustéenne, tome 1, éd.. Mas en 36 AbC. aquel darrirèr engana Octavi, qu li confisca sas possessions. Ambedoas províncias d’Africa son ara governada per un mèsme magistrat, mai sovent un ancian consul, anb títol de proconsul, d’aqui ven lo nom d’Africa proconsulara que se dona a la província unificada en 27 AbC. Christian Bonnet et Bertrand Lançon, L'Empire romain de 192 à 325 : du Haut-Empire à l'Antiquité tardive, éd..
Africa jos lo Naut-Empèri
Reorganizacion imperiala Octavi, conegut dempuèi lo 27 AbC. jol nom d’August Marie-Pierre Arnaud-Lindet, Histoire et politique à Rome : les historiens romains. , torna fa la politica volontària de colonizacion de Juli Cesar, qu'aviáun pauc daissat Lepid. La politica d'August consistís a accentuar la romanizacion d’Africa l'estructurant sul modèl de la ciutat. Per aquò una ierarquia urbana se realiza, distinguant las colonias, los municipes e las ciutats peregrinas.
August fonda un cercle de colonias romanas a l'entorn de Cartage, mas tanben en l’Africa novèla al tèrmes de Mauretània. Aquelas colonias an sens dobte coma tòca d'enforçar la romanizacion d’Africa amb l’installacion de nuclèus ciutadans foncionant sul modèl roman. La colonia mai importanta jos August foguèt aquela de Cirta, vila al centre de la principautat de Sitti qu'èra pas annexada a la província d’Africa. A l'autre tèrme del territòri roman d’Africa, la vila de Cartage vei los seus privilègis aumentats: ven capitala de la província, benefici d’una exempcion fiscala e subretot es dotada d’un territòri espandit, la pertica Karthagensis semenat de pagi e de castella que son de comunautats de Romans installats en Africa mas que constituisson pas de vilas.
Al segond reng se trapan los municipes, vilas que recebon de privilègis d’administracion comparablas a las vilas d’Itàlia, mas sens apòrt de colons romans. L'estatut de municipe participa donc a la promocion de vilas d’origina indigèna. Aquelas vilas èra al començament al nombre de tres, d'entre las sèt vilas libras del moment de la conquista romana: Ipòna, Utic e Mustis. L'estatut de municipe lo foguèt acordada sonque per que aquelas vilas comptan una majoritat de ciutadans romans dins lor populacion, la majoritat venent d'installacions marianistas e cesarianas. Lors institucions, pareissent sus aquelas de Roma, se distinguisson de vilas indigènas subreot per la preséncia d’un senat, tanben nomenat curia, e d’assembladas del pòble.