thumb|200x200px|La Tèrra dempuèi Apollo 17 (1972) L'istòria de la Tèrra s'espandís sus gaireben 4.600 milions d'ans dempuèi la formacion de la Tèrra a partir de la nebulosa presolara fins ara. Aquel article presenta una vision generala que resumís las teorias scientificas mai acceptadas. A causa de la dificultat de representar de periòdes de temps fòrça grands, s'emplegarà una analogia amb un jorn terrèstre, que comença fa exactament 4.567 milions d'ans, amb la formacion de la Tèrra, e s'acabant ara. Cada segonda d'aquel periòde representa unes 53.000 ans. Dins aquel sistèma de representacion, lo Big Bang e l'origina de l'univèrs, que se debanèron fa 13.700 milions d'ans, se debanèron gaireben dos ans abans que comencèsse L'ora 0.
Origina left|thumb|200x200px|Formacion d'un disc protoplanetari a l'entorn d'una estela (vista artistica) La formacion de la Tèrra comencèt amb la naissença del sistèma solar; çò que mai tard vendrá lo sistèma solar existissiá d'en primièr coma un grand nívol de polvera, ròcas e gases en rotacion. Èra compausat d'Idrogen e d'èli produsits al Big Bang, e amb d'elements quimics expulsats per las explosions de las supernòvas. Puèi, fa 4.600 milions d'ans, se pensa qu'una estela pròcha venguèt una supernova. L'explosion envièt una onda expansiva per la nebulosa presolar, ne causant l'implosion. A mesura que lo nívol contunhava sa rocion, la gravetat e l'inercia l'aplanèron en un disc protoplanetari, orientat perpendicularment al seu axe de rotacion. La majoritat de la massa se concentrèt al centre e comencèt a se calfar. L'implosion d'aquela matèria donèt una calor cinetica; e que podava pas escapar, lo centre del nívol calfèt, en permetent la fusion de l'idrogèn e de l'èli. Lo resultat foguèt un estela del tipe T Tauri, lo Solelh primitiu. Mentretant, a mesura que la gravetat fasiá la matèria se condensar a l'entorn de las particulas de polvera, lo rèste del disc comencèt a separar en anèls. Los fragments mai pichons se trucavan e venguèron de fragments mai grands, e de protoplanetas.Chaisson, Eric J. «Solar System Modeling». Entre eles i aguèt una acumulacion de matèria a 150 milions de quilomètres del centre: la Tèrra. A mesura que lo Solelh se condensava e se calfava, comencèt a se produire la fusion nucleara, e lo vent solar que ne resultèt emportèt la majoritat del material del disc que s'èra pas condensat en cosses mai grands.
La Luna right|thumb|200x200px|Animacion (pas a l'escala) de la formacion de Teia al punt L5 de la Tèrra e lo futur tust amb la Tèrra, formant la Luna L'origina de la Luna demòra incertena, pasmens se los indicis puntan cap a la teoria de l'impacte gigant. Es possible que la Tèrra foguèt pas l'unica planeta que se formèt a 150 milions de quilomètres del Solelh. Es possible qu'un autre còs se seriá format a 150 milions de quilomètres del Solelh coma de la Tèrra, al seu quatren o cinquen punt de Lagrange. Aquela planeta, nomenada Teia, seriá estat mai pichon que la Tèrra actuala, amb una mesura e una massa semblablas a aquela de Mart. Son orbita seriá demorat establa al começament, mas se seriá destabilizada a mesura que la Tèrra aumentava sa massa amb l'acumulacion de materia. Teia trantòla en avant e en arrièr fins a que, fa gaireben 4.533 milions d'ans (a 12:10 del nòstre relòtge), truca la Tèrra oblicament.Münker, Carsten. La bassa velocitat e l'angle d'impacte arribèron pas a destruire la Tèrra, mas una partida importanta de larusca foguèt expulsada. Los elements mai pesants de Teia s'enfonsèron fins al nuclèu terrèstre, alara que lo material restant e lo material expulsat se condensèron en un unic còs en unas setmanas. Jos l' influéncia de la seuna gravetat, aquel còs venguèt mai esfèric: èra la Luna.Taylor, G. Jeffrey.
Se crei tanben qu'aquel impacte cambièt l'axe de la Tèrra, realizant l'axe d'inclinason de 23,5° que causa las sason de la Tèrra (lo modèl ideal e mai simple de las originas de las planetas seriá un axe de 0° sens sasons). Poiriá tanben aver accelerat la rotacion de la Tèrra e aver iniciat sa tectonica de las placas.
L'eon Adean thumb|200x200px|Las erupcions volcanicas èran de segur abitualas sus la Tèrra primitiva La Tèrra primitiva, al començament de l'eon Adean, èra fòrça diferenta del mond actual. I aviá pas d'oceans e l'atmosfèra èra sens oxigèn. Recebiá l'impacte de planetoïdes e d'autres residus de la formacion del sistèma solar. Aquel bombardament, amb la calor liberada dels procediments radioactius, la calor residuala, e la calor creada per la pression de la contraccion, fasiá que la planeta èra completament en fusion. Los elements mai pesants s'enfonsèron al centre, mentretant que los mai leugièrs pugèron a la superfícia, creant las divèrsas capas de la Tèrra. L'atmosfèra primitiva auriá comprés lo material pròche de la nebulosa solara, subretot los gases leugièrs coma l'idrogèn o l'èli, mas seriá estat fin finala levada pel vent solar e la quita calor terrèstra.
Cambièron las causas quand la Tèrra atenguèt un radi de 40% de l'actual, e l'atraccion gravitacionala permetèt la retenguda d'una atmosfèra amb d'aiga. Las temperaturas s'enfondrèron e la rusca de la planeta se solidifiquèt en superfícia, amb de zònas de fusion causadas per de grands impactes. Los impactes a grand escala aurián causat una fusion regionala e una diferenciacion parciala, portant d'elements mai leugièrs a la superfícia o dins l'atmosfèra.Alfvén, Hannes; Gustaf Arrhenius.
La superfícia se refregiguèt rapidament, formant la rusca terrestra en 150 milions d'ans (a 12:45 del nòstre relòtge).Wilde, Simon A.. «Early Earth Likely Had Continents And Was Habitable». Fa entre 4.000 e 3.800 milions d'ans la Tèrra sofriguèt un periòde de bombardament meteoritic.Britt, Robert Roy. Lo vapor d'aiga s'escapava de la rusca alara que los volcans liberavan mai de gases, en formant la segonda atmosfèra terrèstra. Los impactes meteoritics, venent subretot de la cencha d'asteroïdes, portèron mai d'aiga. La planeta se refregissiá e se formèron los primièrs nívols. La pluèja creèt los oceans fa 3.800 milions d'ans (a 4:00 del nòstre relòtge), e encara probablament abans; i a d'indicis recents qu'indican que los oceans comencèron a se formar fa 4.200 milions d'ans (a 1:50 del nòstre relòtge).Cavosie, A. J.. Young, Edward.
L'atmosfèra novèla conteniá benlèu d'amoniac, de metan, de vapor d'aiga, de dioxid de carbòni e de nitrogen, e tanben de pichonas quantitats d'autres gases. L'oxigèn se faguèt prene amb l'idrogen o dins de minerals a la superfícia. L'activitat volcanica èra intensa e, sens un Jaç d'ozòn per arturar, la radiacion ultravioleta inondava la superfícia.
Los començaments de la vida thumb|295x295px|La replicacion de totas las formas de vida coneguda la realiza l'acid desoxiribonucleic. L'ADN es fòrça mai complèxe que lo replicador original e los sieus sistèmas de replicacion son fòrça elaborats Quitament se se sap los principis generals, se coneis pas los detalhs de l'origina de la vida. Una de las teorias prepausadas es que la vida, o almens unes compausants organics, poiriá èsser arribat sus Tèrra dempuèi l'espaci, coma o postula la teoria de la panspermia, alara que d'autres argumentan qu'es mai probabla l'origina terrèstre. Quin que siá, los mecanismes causants l'aparicion de la vida serián lo meteis se la vida auriá començat sus Tèrra, la data que comencèt es fòrça especulativa; fa benlèu quatre mil milions d'ans.Warmflash, David. Chaisson, Eric J. «Chemical Evolution». Quin que siá, dins l'encastre de la quimia energetica de la Tèrra primitiva, una molecula (o benlèu autra causa) atenguèt la possibilitat de far de còpias de se meteissa - lo replicador. Se coneis pas la natura d'aquela molecula, senon que sa foncion foguèt presa fa longtemps pel replicador actual, l'ADN. Quand fasiá de còpias de se meteis, lo replicador èra pas totjorn perfièch; de còpias portavan una "error". S'aquel cambiament aviá eliminat la capacitat de far de còpias de la molecula, i auriá pas agut mai de còpias, e la linha se seriá "atudada". D'un autre costat, un cambiament rar fariá que la molecula se replique mai rapidament o melhor; aquelas linhas vendrián mai nombrosas e "prosperarián". A mesura que las matèrias primièras ("lo manjar") s'agotavan, las moleculas que podián expleitar diferents materials, o benlèu arturar la progression d'autras moleculas e lor panar los recorses, serián venguts mai nombrosas.Dawkins, Richard.
Son prepausats diferents modèls per explicar cossí se poiriá èsser desvolopat aquel replicador. Son prepausats diferents tipes de replicador, n'inclusissent de substàncias quimicas organicas coma las proteïnas modèrnas, los acids nucleics, fosfolipids, cristalsDawkins, Richard . o quitament de sistèmas quantics.Davies, Paul. A l'ora d'ara existís pas cap de metòde per determinar quin es lo modèl que descriu l'origina de la vida dins la Tèrra. Una de las teorias mai ancianas, e que foguèt estudiada en detalh, pòt mostrar un exemple de cossí se poiriá èsser passat. La nauta energia dels volcans, los lamps e los rais ultraviolets poirián aver causat de reaccions quimicas qu'aurián produsit de particulas mai complèxas a partir de compausats simples coma lo metan e l'amoniac.Fortey, Richard . Entre elas èran fòrça compausats quimics organics relativament simples que son las pèças basicas de la vida. A mesura qu'aumentava la quantitat d'aquela "sopa organica", las diferentas moleculas comencèron a reaccionar entre elas. Se creèraon alara de moleculas mai complèxas - benlèu l'argila serviguèt de basa per amassar e concentrar lo material organic.Fortey, Richard .
Lo replicador La preséncia d'unas moleculas poiriá aver accelerar las reaccions quimicas. Tot aquò contunhèt pendent longtemps, e las reaccions se debanavan de biais mai o mens aleatòri, fins a que per azard apareguèt una nòva molecula: lo replicador. Aquela molecula aviá l'estranha proprietat de causar de reaccions quimicas que ne produsissián una còpia, e atal comencèt l'evolucion. D'autras teorias prepausan un replicador diferent. Quin que siá, lo ròtle del replicador foguèt pròche per l'ADN; totas las formas de vida coneguda (levat unes virus e los prions) utilizan l'ADN coma replicador, d'un biais gaireben identic (vejatz còde genetic).
La primièra cellula thumb|Copa de seccion d'una membrana cellulara. Aquela membrana cellulara modèrna es fòrça mai sofisticada que la simpla dobla capa de fosfolipids originala (las pichonas esfèras blavas amb doas coas). Las proteïnas e los carboidrats an de foncions diferentas dins la regulacion del passatge de material mejans de la membrana e dins l'interaccion amb l'environament La vida modèrna garda son material replicador plan emmagazinat dins la membrana cellulara. Es mai facil de comprene l'origina de la membrana cellulara qu'aquela del replicador, doncas que las moleculas de fosfolipids que compausan la membrana cellulara forman sovent una bicapa de forma espontanèa quand son plaçadas dins l'aiga. Dins d'unas condicions se pòt formar fòrça d'aquelas esfèras.Fortey, Richard . Se sap pas se aquel procediment apareguèt abans o après l'origina del replicador, o benlèu foguèt lo replicador. La teoria mai acceptada es que lo replicador, que a aquel moment èra benlèu l'acid ribonucleïc (ipotèsi del mond de ARN), ensems amb son aparelh replicador e benlèu d'autras moleculas, ja èra present.