Lo Front Popular (var. Frònt Popular) es una coalicion de partits d'esquèrra que governèt França de 1936 a 1938. Agropava los tres partits màger d'esquèrra, la SFIO, lo Partit radical socialista e lo Partit comunista (que sostengava los dos primièrs sens participar directament al govèrn), mas tanben tota una nebulosa d'autres movementsde sindicats, d'associacions d'ancians combatants d'esquèrra e de movements intellectuals (Liga dels drechs de l'òme, Movement contra la guèrra e lo faissisme e Comitat de vigilància d'intellectuals antifaissistas), e tanben de pichons partits (l'Union socialista republicana de Paul Ramadier, lo Partit d'unitat proletariana, lo Partit Camille Pelletan, la Jova Republica de Marc Sangnier, lo Partit frontista, eca..
Lo govérn de Front popular foguèt lo primièr de la IIIa Republica dirigit pels socialistas. Comencèt de reformas socialas importantas e constituís fins ara una de las referéncias incontornablas de la memòria e de l'istòria de l'Esquèrra francesa: los comjats pagats, la reduccion del temps de trabalh amb la setmana de quaranta oras e l'establiment de las convencions collectivas.
L'assemblada elegida en mai de 1936 demora incambiada fins a setembre de 1939, data que 49 deputats comunistas foguèron arrestats. Pasmens, la fin del Front popular data d'abril de 1938 quand lo radical Édouard Daladier succediguèt a la presidéncia del conselh al socialista Léon Blum qu'aviá demissionat a causa del fracàs per obténer de mejans li permetent de realizar una politica de grandas reformas financièras.
Genèsi e formacion
La reaccion militanta al 6 de febrièr de 1934
Dins l'istòria de l'Esquèrra francesa, es en reaccion a la jornada de revòlta del 6 de febrièr de 1934 per las ligas (Accion francesa, Jovença patriòtas, eca.) que los partits d'esquèrra decidisson de s'unir contra « lo dangièr faissista » e las tentativas de la drecha extrèma per establir en França un regime dictatorial equivalent e l'Itàlia faissistaSerge Berstein, La France des années 30, p. 103..
A partir del 12 de junh de 1934, un movement en favor d'una unitat d'accion comença a se realizar pendent de manifestacions de carrièra a París e en regionAntoine Prost, « Les manifestations du 12 février 1934 en province », Le Mouvement Social, no 54, janvier-mars 1966, p. 7-27..
De fach, se los socialistas e comunistas son autenticament convencuts qu'acaban de viure una tentativa de còp d'Estat per que s'establisca un regime autoritariSentiment que los istorians partejan pas mai, coma o indica Danièle Zéraffa-Dray, a la pagina 71 de son obrage D'une République à l'autre, 1918-1958 : « Pasmens, l'abséncia de coordinacion entre los manifestants, l'abséncia d'un « cap » capable de federar los diferents movements dins una organizacion poderosa, lo caractèr fòrça espontanèu de manifestacions permeton pas de conclure a un còp d'Estat faissista. , reacionan d'en primièr de biais escampilhat. A l'encòp concurrents e adversaris depuèi la scission eissida del Congrés de Tors de la SFIO, que nasquèt la SFIC que vendrà mai tard lo PCF, ambedos partits obrièrs patisson a retrobar lo dialòg. Pels comunistas, que seguisson de prèp las instruccions de la Tresena Internacionala, lo capitalisme es intrat dins sa « tresena fasa: lèu serà dins un periòde de crisi que l'obligarà a agressar l'URSS. Pendent aquel conflicte, que penson inevitable, arribarà, los comunistas auràn per pretzfach de lutar energicament contra la borgesia, quin que siá lo costat politic (dins aquel vejaire, los radicals o los republicans socialistas son assimilats a la drecha e tractats de faissistas). Fondamentalament revolucionari, lo PCF considèra quitament que lo combat deu s'espandre a la SFIO, copabla de contribuir a far abocar la Revolucion presican de politicas reformistasSerge Berstein, La France des années 30, p. 103..
La SFIO, ela, se mesfia d'un Partit comunista que, al proposar un front unic, cercarià en realitat a traire cap a el los militants socialistas los alunhant de lors dirigentsE pas sens rason: mai, l'ancian dirigent comunista Treint dirá: « Cal tendre la man cap als socialistas, coma la man se tend cap a la polalha ... per la plumar » citat in Serge Berstein, op.cit., p. 104.. Mai los socialistas, aliats tradicionals dels radicals, se sabon mal amb aqueles. Los dos partits ja coneguèron ensems per dos còps l'experiéncia de la coalicion, dins lo Cartèl de las Esquèrras, en 1924 e 1932. D'acòrdis de desistiments recipròquis lor avián permés d'investir una majoritat absoluda de sètis a la Cambra dels deputats. Mas, cada còp, socialistas e radicals acabèron per intrar en conflicte sus las questions economicas e socialas: los primièrs refusant fin finala lor sosten als govèrns dels seconds, los radicals acabavan per se ligar amb la drecha e los socialista de passar a l'oposicion. Sus la question de la responsabilitat del fracàs ambedos s'acusan e los rapòrts son, dempuèi 1934, plan conflictualsSerge Berstein, op.cit., p. 104.. En concrèt, los socialistas coma los comunistas, atacan violentament los radicals, lor perdonant pas lor aliança amb la drecha dins lo govèrn Doumergue, alara que los radicals repròchan als socialistas d'aver pas èsser eficaç dins lor sosten pendnet las doas experiéncias del Cartèl, çò que ne fa a lors vejaires d'aliats definitivament pauc frecantables.
Mas, lo 6 de febrièr desencadenèt una dinamica qu'amguèt pauc a pauc las querèlas d'aparelh. L'endeman d'aquela jornada, de comitats antifaissistas se forman, comprenent de socialistas, de radicals e de representants de divers grops d'esquèrra, mas jamai de comunistas. Los partiments ideologics demoran. Lo 9 de febrièr, lo PCF e la CGTU organisan un grand rassemblamentLa manifestacion degenèra lèu e, al tèrme d'afrontaments violents amb las fòrças de l'òrdre, se compta sièis mòrts e mai d'un ferits. plaça de la Republica, contra lo faissisme e las ambiguïtats del govèrn. De son costat, la SFIO preferís rejònher per una manifestacion la crida de la CGT a la cauma generala pel 12 de febrièr. Lo PCF decidís de se jònher a la manifestacion, esperant tojorn traire a el los militants socialistas plaçant d'orators tot lo long del cortègi. Mas es lo contrari que se realiza: « los militants comunistas se jònhon al cortègi socialista, abandonant emponts e orators comunistas, e es al crit d'« Unitat ! Unitat ! » que los militants d'ambedos partits caminan ensems »Serge Berstein, op.cit., p. 105..
Donc son los militants ordinaris, contra la volontat dels estats-majors levat Jacques Doriot, que fan del 12 février 1934 una manifestacion unitària, e preparan atal los esperits a l'idèa de Rassemblament popular. Es l'episòdi simptomatic d'una union antifaissista fòrça mai precoç a la basa qu'al cap d'ambedos partits que los dirigents s'òdian.
Lo revirament del Partit comunista
De fach, l'evolucion cap a l'unitat es pas evidenta, la direccion del PC essent d'en primièr temps ostil a tot aprochament amb la SFIO, en conformitat a la tactica « classa contra classa » elaborada dins los ans 1920 per la Tresena Internacionala. Mas, lo 26 de junh de 1934 a Ivry, Maurice Thorez realisa una virada a 180° cridant a l'unitat d'accion amb los socialistas.
Las explicacions d'aquela espectaculara viradaJacques Doriot aviá estat exclusit del partit unas setmanas abans que cridava a l'unitat d'accion amb los socialistas. son diversas e, per unes, controversadasSerge Berstein, op. cit., p. 108. Es clar que de segur es amb la benediccion de l'internacionala, dirigida par Moscòu, que Thorez opèra aquel cambiament d'estrategia, la question demorant en suspens de saber se los comunistas franceses l'avián d'en primièr sollicitada o se l'iniciativa ven sonque del Komintern. De rasons interioras ne juguèron de segur, en mai de la volontat unitària de la basa: la tactica « classa contra classa » aviá mostrat sas limitas isolant lo partit e provocant una reculada del PC a las eleccions de 1932. Mas es subreot que Stàlin torna evaluar lo dangièr faissista« L'exemple nazi fa soscar: denonciant de contunh la socialdemocracia, lo "socialfaissisme", coma l'enemic màger, accentuèt pas, lo partit comunista la division de las fòrça d'esquèrra que facilita la pujada al poder d'Hitler? , considerat fins alara coma accessòri, quand l'installacion solida d'Hitler al poder se confirma, que lo PC adòpta una atcitud unitària, e apond l'adjectiu francés a son nomZéraffa-Dray, op.cit., p. 84.
Dubrís alara la via cap a la formacion d'un « Front popular » (l'expression es atribuida a Eugen Fried, representant de l'Internacionala comunista en França), amb coma primièra etapa la signatura entre los dos partits marxistas d'un pacte d'unitat d'accion lo 27 de julhet de 1934, ont s'entjan a jònher lors fòrça dins la luta contra lo faissisme e lo govèrn d'Union nacionala de Gaston Domergue.
Mas Thorez vòl pas ne demorar aquí e passa per la drecha una SFIO que, espantada, l'espandís a Nantas lo 10 d'octobre de 1934 suggerir « l'aliança de las classas mejanas amb la classa obrièra » e la constitucion d'un rassemblament mai qu'obrièr serà « popular », çò que constituís clarament un apèl a un partit radical, representant de las classas mejanas. De fach, Thorez considèra que los resultats de las eleccions cantonalas d'octobre de 1934, ont la drecha extrèma progressa trasent cap a ela d'ancians electors radicals, « mòstran que la « corsa de velocitat » engatjada entre los faissistas e los partits obrièrs per la conquista de las classas mejanas »Michel Margairaz, Danielle Tartakowsky, « L'avenir nous appartient », une histoire du Front populaire, Larousse 2006, tocadas pel caumatge e desorientadas politicament. Integrant los radicals a la logica d'union a l'esquèrra, Thorez espèra crear aquela dinamica. Aqueles darrirèrs, fòrça mesfisants al vejaire dels comunistas, refusan d'en primièr aquela proposicion d'aliança, posicion logica dins la mesura ont participan als govèrns d'Union nacionala: lo partit radical sembla penjar a drecha.
Lo raliament dels radicals
Pasmens, a l'estiu de 1935, la pression del penjal esquèrra del partit, coma los « Joves Turcs » e d'Édouard Daladier (que cerca un espaci politic après son fracaç del 6 de febrièr de 1934), mena Édouard Herriot a acceptar l'aprochament amb la SFIO e lo PC. De fach, fòrça elements, en mai de la volontat de gaireben totes los miltants de basa de renosar amb la tradicion d'un ancoratge a esquèrra del partit, suggerisson l'aliança amb lo Rassemblament popular. En efièt, lo partit radical, quitament ligat a la drecha dins los govèrn de trèva, subís de gaireben totes sos partenaris de criticas sovent violentas, anant de l'incompeténcia fins a la corrupcion, quitament se la politica de drecha menada per aqueles govèrns dona d'aise un nombre totjorn mai important de militants.
Al meteis temps, los comunistas fan d'elògi del partit radical, eritièr segon eles de la Revolucion francesa e representant d'una classa mejana ara solidària del proletariatdans l'Humanité du 30 juin 1935, Maurice Thorez écrit : « Le parti radical est le plus grand des partis. . Lo darrièr verrolh cai quand l'Union sovietica s'apròcha de França enseguida la visita de Laval a Moscòu en mai de 1935. Lo PCF pòt alara votar los budgets militars e daissa passar un discors patrioticMercé a l'acòrdi franco sovietic, lo PCF èra en mesura d'afirmar un patriotisme intransigent e arrestar tanben las acusacions que lo perseguissián sus aquel tème dempuèi sa fondacion. que trenca amb sas posicions anterioras que de segur va satisfar los Radicals.