thumb|Pòcha de sang per realizar una transfusion Una transfusion sanguina es una operacion que consistís a injectar, per perfusion intravenosa, de sang o de derivats sanguins.
Istorica La transfusion sanguina (fins a 1918 *cf. çai dejós*, se pòt pas vertadièrament parlar de transfusion: s'agiriá alara de « dons de sang ») es fòrça anciana: l'istòria dels ancians Egipcians e lo Tractat d’anatomia d'Erofil na fan mencion. Dins gaireben totes aqueles ensages, la sang emplegada èra d’origina animala.
En 1492: lo papa Innocenci VIII subiguèt lo primièr tractament de cellulas viventas. Persuadit per un mètge que lo sol tractament èra una transfusion, se faguèt injectar successivament la sang de tres mainats de dètz ans que ne moriguèron. La cura lo tuèt.
En 1616: William Harvey, un mètge anglés comença a parlar dins slas seunas leiçons de la circulacion sanguina. En 1628, faguèt publicar sa descobèrta. Aquò mòstra que la sang servís a transportar quicòm mas a l’epòca se sabiá pas encara qué. Aquelas coneissenças son aquelas de l'occident. De fach la pichona circulacion sanguina (pulmonària) aviá ja estat descricha per Ibn al Nafis (1223-1288) mètge de l'escòla de Damasc, que las òbras tornèron èsser descobèrtas en Alemanha en 1927. vinheta En 1667: Lo 15 de junh de 1667, Jean-Baptiste Denis, un mètge francés fòrça reputat a l’epòca, mètge personal de Loís XIV, es lo primièr a far injectar, de biais plan documentat, la sang d’un animal cap un òme. Injècta la sang d’un anhelon a jove d'un quinzenat d'ans patissent d'una fèbre que demorava aprèt un vintenat de sagnada. Dins l'idèa que benlèu aviá estat pel tractament, li injectèt nòu onças (gaireben 300 gramas) de sang arterial d'anhèl. Lo pacient, segont lo raconta, guerís sul còp de biais definitiu.
En 1668: Antoine Mauroy, un malaut patissent de butadas de foliá furiosa que tornan, es transfusat per Jean Baptiste Denis amb de sang de vedèl per dos còps. Presenta enseguida de simptòmas interpretats ara coma resultant d'una alergia: malaise, ematuria. Morís a la seguida d'un ensag de tresena transfusion. Sa veusa far una denóncia. Denis, que declara aver pas pogut far la tresena transfusion falta de trobar una vena, es sortit de l'afar.
En 1788: foguèt mòstrat qu’un can aflaquit per una pèrda de sang a sonque besonh d’una injeccion de sang per que se torne animat. Donc la meteissa causa es possible pel òmes. Tanben se sap alara que la sang servís a transportar de l’oxigèn indispensable a la vida.
En 1818: onga, las primièras transfusions de sang d'uman cap a uman foguèron realizadas. La sang d'animals es pas mai utilizat car tròp de pacients moriguèron. S'espèra de resultats melhors amb la sang umana mas los mètges a l'epòca ignoran l'existéncia dels grops sanguins -sistèma ABO e grop rhesus. Donc fòrça pauc d'escasença de capitada mai fòrça mai qu'amb la sang d’animal. Las primièras beneficiàrias son de femnas après la jasilha, aflaquida per las pèrdas de sang.
En 1820: torna la transfusion amb de sang animala que fòrça problèmas arriban coma la coagulacion de la sang umana (fòrça mai rapida qu'aquela de la sang animala) mas tanben fòrça malautiás e d'epidemias s'espandisson per la sang umana.
En 1900: l'austriac, Karl Landsteiner descobrís la nocion dels diferents grops sanguins (A-B-O (lo grope AB foguèt descobèrt en 1901)), comparant la sang de diferents subjècte. Constata que la sang aglutina o non amb los globuls roges dels autres pacients. Ara gairebent otas las transfusions capitan. Obten lo prèmi Nobèl de medecina en 1930.
En 1916: primièra capitada per Albert Hustin sus la conservacion de la sang umana: apondent de citrat de soda, coagula gaireben pas maiP. Loodts, Médecins de la Grande Guerre: Histoire de la transfusion sanguine pendant la Grande Guerre.. Encara, Rous e Turner, aguuèron l'idèa d'apondre un sucre, la dextròsa, per aumentar la durada de conservacion de la sang. Mas aquel metòde podèt èsser aplicada sonque 1943, amb Loulit que mòstra que cal apondre un pauc d'acid citric per empachar l'inconvenient de la caramelizacion del sucre pendent l'esterilizacion de las aisinas. La conservacion de la sang pòt tanben anar fins a quaranta jorns, alara qu'èra pas que de quatre jorns en 1915.
En 1918: pendent la Primièra Guèrra mondiala fòrça progresses se realizèron en medecina e subretot al subjècte da la sang. Foguèt pendent aqueles ans que las primièras « vertadièras » transfusions se realizèron a granda escala (transfusions prenent compte de grops sanguins) e subretot a l'Ambumança de l'Ocean a La Panne (Belgica). thumb|Dispositiu de transfusion de còs cap a còs utilizat pendent la Segonda Guèrra mondiala. En 1940: Karl Landsteiner e son compatriòta Wiener descobrisson ensems lo factor Rhesus del nom del monard macaco utilizat dins l’experiéncia. Las transfusions venon encara mai seguras pels recebeires.
Es Charles Richard Drew que conceptualiza e realiza la primièra banca de la sang, que permzt de balhar de sang als Britanics pendnet la Segonda Guèrra mondiala, entre 1940 e 1941.
Produchs sanguins labils Produchs eissits de donas de sang e utilizats en dirècte ou après un tractament realizats al nivèl dels EFS. Al contrari dels medicaments derivats de la sang tractats industrialament a partir del plasma de fòrça donaires - Immunoglobulinas, Fraccions coagulantas, Fibrogamina, C1 esterasi, etc.
Transfusion de sang totala Existís gaireben pas pus en practica.
Transfusions omològas La sang ven d’un donaire uman, que jamai foguèt transfusat autre que lo quita pacient a la condicion que los grops sanguins sián compatibles entre donaire e recebeire.
Transfusion de concentrats eritrocitaris (Concentrats de Globuls Roges - CGR) La sang totala donada subís una deleucocitacion puèi una centrifugacion que permetrà de destriar las cellulas sanguinas del plasma, los globuls roges essent majoritaris e representant de 40 a 45% del volum, se nomena lo sediment « CGR » — concentrat de globuls roges. Se garda pendent 42 jorns a 4° (+/-2°) i apondent 100 ml d'una solucion conservatritz « SAG Man » — salina, adenina, glucòsa, mannitòl. La transfusion de CGR es dempuèi mai de trente ans utilizada a la plaça de la transfusion de la sang totala car evita lo risc de suscarga en aumentant sonque l'ematocrita dins l'encastre de las anemias sevèras mal toleradas, e permet de dispausar de plasma per la preparacion de medicaments derivats. Existís lo CGR estandard, lo CGR fenotipat, lo CGR CMV negatiu, lo CGR deleucocitat (o son totes, lo CGR non deleucocitat avent en practica pas mai d'indicacion), lo CGR irradiat e lo CGR congelat, de fenotipe rare de conservacion fòrça longa.
Perfusion de concentrats plaquetaris Es utilizat sonque per la luta contre lo trebolum emorragic, subretot en cas de manca medullar, a vegadas per de trombopatias constitucionalas o induchas (Clopidogrel).
Plasma sanguin Sa conservacion necessita la congelacion (preservacion de las proteïnas termolabilas) a -25 °C. La durada de conservacion dels plasmas umans congelats es d'un an. Sols los plasmas obtenguts per aferèsi (prelèvament unicament del plasma per donaire mascle — lo plasma de las femnas podent conténer, a la seguida de prensas, d'anticòrs anti-HLA susceptibles de provocar un edèma pulmonar) son transfusats coma plasmas terapeutics.
Existís una autra preparacion terapeutica, es lo plasma criodessecat produch per l'armada per las operacions exterioras, ou en cas de catastròfa naturala, quand la cadena del fred se pòt pas realizarSailliol et al. .
Transfusion autològa
Transfusion autològa diferida (TAD) o autotransfusion A l'esperar une intervencion fòrça emorragica, es possible de prene d'unitat de sang cinc setmanas abanç, de las sevar e de las injectar pendent l’acte operatòri. Lo risc de contaminacion virala es nul, i a pas de risc immunologic, mas lo risc bacterian es çò mème, veire mai grand segon l'edat e la patologia del patient, que per una transfusion omològa. Aquela tecnica es en diminucion fòrta. Es pasmens incontornabla pels pacients avent un grop sanguin rarissime, antigèn public negatiu (Grop Bombay, MNS:-5, Vel-, RH:32,-46,…).
Transfusion de sang utilizat a partir del sagnament operatòri Las ematias recobradas son aspiradas, centrifugadas,lavadas e injectadas de nòu. Aquel metòde demanda una preparacion e de materials especials (cell saver) e pòt respondre a una cirurgia fòrça aseptica (vasculara e ossosa) e fòra de tota malautiá cancerosa o infecciosa.
Utilizacions La quita sang complèta s'utiliza gaireben pas pus: del sang del donaire, s'extrai unes tipes de compausats:
Globuls roges La transfusion de concentrats eritrocitaris (globuls roges) remplaça ara aquela de la sang totala. Aqueles concentrats eritrocitaris son mai sovent obtengut dempuèi de sang totala, excepcionalament per aferèsi. Aqueles concentrats pòdon se gardar 42 jorns a una temperatura fixada entre +2 °C e +6 °C. Se transfusa de concentrats de globuls roges per curar d'anemia ligadas o a una emorragia, o a una insufisença medullara, o a una anomalia de sintèsi de l'emoglobina o de membrana eritrocitària. La transfusion es indicada sonque se l'anemia es mal suportada clinicament, ou presenta un risc particular, per la femna en prensa per exemple. L'indicacion de la transfusion per las autras anemias se discuta, subretot dins las anemias emoliticas autoimmunas, o per manca de fèrre o de vitaminas.
Plaquetas Es possible de concentrar de plaquetas amb de sang totala de mai d'un donaire (procediment inicial e totjorn utilizat). Tanben se las pòt prene a un donaire unic per aferèsi, es a dire que se pren de la sang de donaire sus una maquina automatica que, per centrifugacion diferenciala, garda una partida de las plaquetas e torna la sang apaurida en plaquetas al donaire.
Aquela tcnica d'aferèsi permet de prene pro de plaquetas a un sol donaire (unas 4 x 1011, o 400 miliards) per curar un pacient. Las plaquetas del se regenèran pro rapidament car ne produsís de 100 a 200 milions per minuta. La dona de plaquetas servís a de malautiás provòcan una manca aquelas; coma las leucemias e las aplasias. Las leucemias son de càcers de la sang. S'utiliza la quimioterapia per tuar las cellulas cancerosas, mas aquò tua de cellulas non malautas, coma las cellulas productrises de plaquetas, que ne mancan. L’aplasia es una malautiá de la mesolha ossosa, l’organ que produch las cellulas sanguinas fan pas mai son ròtle.
Los concentrats plaquetaris an una durada de vida de 5 jorns jos una agitacion de contunh e mantenguts entre +20 °C per que se consèrve totas las activitats emostaticas.
Las plaquetas eissidas de donas de sang total (mescla de concentrats de plaquetas eissidas de dons de sang total -MCP) son indicadas a priori en cirurgia, las plaquetas obtengudas per aferèsi son indicadas en cas d'immunizacion HLA, o per l'evitar.
Plasma Lo plasma sanguin es lo liquid realizant lo transpòrt dels nutriments e degalhs. Conten de proteïnas (anticòs e factors de coagulacion). Lo prelèvament de plasma se revèla per aferèsi. Lo procediment es gaireben lo meteis a aquel del prelèvament de plaquetas, levat que se prelèva unes 600 ml de plasma al donaire al que se torna sa sang apaurida en .
Un còp prelevat, lo plasma pòt aver doas orientacions. Lo plasma venent d'aferèsi del òmes non transfusat o de las femnas pas encara jamai prensa, pòt èsser gardat un an a -25 °. Es lo PFC -plasma fresc non congelat-, eissit d'un sol donaire. Après aver subís un tractament bacterian e viral per amotosalen (psoralèn), PFC-IA, o après èsser passat una quarantena de securizacion permetent un segond contraròtle del donaire cobrissent la fasa muta de seroconversion, PFC-SE, aquel plasma se pòt transfusar a un malaut. Lo plasma viro-atenuat amb solvent detergent. Aquel plasma es preparat per un procediment industrial amb un ensems de 100 donas de plasmas obtenguts per plasmaferèsi.