Las pèças de Shakespeare

drecha|vinheta|300x300px|Sir John Gilbert's Lo quadre de John GilbertThe Plays of Shakespeare,1849 conten de scènas e personatge de diferentas pèças de William Shakespeare. Tradicionalament, las pèças de William Shakespeare (1564-1616) son divisadas entre tragèdia, istòrias, e comèdias.

Fòrça d'aquelas pèças aparéisson estampadas en serias of quartos, mas gaireben la mitat d'aquelas demorèron ineditas fins a 1623, quand lo postum Primièr Fòlio foguèt publicat. La division tradicionala de sas pèças entre tragèdias, comèdias e istòrias seguisson las categorias utilizadas dins lo Primièr Fòlio.

Quand Shakespeare arribèt pel primièr còp a Londres a la fin dels ans 1580 o començament dels 1590, los dramaturgs escrivent pel nòu empont de l'epòca (coma The Curtain Theatre) combinavan dos diferents estils dramatics tradicionals dins un novèla e destriada sintèsi Elisabetana. De per abans, las formas mai comunas del teatre popular anglés èran las moralitats del periòde Tudor. Aquelas pèças celebravan la pietat generalizada, utilizant d'atributs morals personificats per incitar o menar lo protagonista e causir una vida vetuosas puslèu que lo Mal. Los personatges e l'intriga son mai simbolics que realistas. Es plan possible que mainat, Shakespeare vejèt aquel tipe de pèça (e tanben benlèu, de mistèris e miracles).Will in the World: How Shakespeare Became Shakespeare by Stephen Greenblatt, W. W. Norton & Company, 2004, page 34.

Un autre penjal de la tradicion dramatica èra la teoria estetica classica. Aquela teoria inspirada fin finala d'Aristòtel arribèt a Renaissance anglesa mejans los autors romans. Dins las universitats, las pèças èran jogadas de biais academic coma los dramas romans. Aquelas pèças, d'abituda jogadas en latin, respèctan l'ideal classic de las tres unitats e del decorum, qu'èran mai estatica, valorizant los discors longs puslèu que l'accion fisica. Shakespeare aurà aprés aquela teoria a la grammar school, ont Plaute e subretot Terenci èran al programaBaldwin, T. W. Shakspere's Small Latine and Less Greek, (Urbana: University of Illinois Press, 1944), 499–532). e èran ensenhats dins d'edicions amb de longas introduccion teoricas.Doran, Madeleine, Endeavors of Art (Madison: University of Wisconsin Press, 1954), 160–171.

Teatre e emponts D'escavacions arqueologicas de las fondacions dels teatres The Rose e The Globe a la fin de sègle XXGurr, pp. 123–31 and 142-6. mostrèron totes los teatres de la Renaissença anglesa de Londres èran bastits sus de plans similars. Malgrat de particularitat per caduns, Los teatres publics avián tres estatges, bastits enrodant un espaci obèrt al centre. Mai sovent lo plan poligonal dona un efièch redond, tres nivèls de galariás virada cap al dedins tresplomban sus tres costats lo centre obèrt de l'empont, solament l'arrièr èra reservat a las intradas e sortidas, als actors e sètis dels musicians. Lo darrièr estatge arrièr podava èsser utilizat coma balet, dins Romeo e Julièta, o coma posicion pel personatge arenga la fola, cona Juli Cesar.

Mai sovent bastits de fusta, latatge e gip cobèrts d'una clujada, los primièrs teatres èran vulnerables al fuòc, e pauc a pauc replaçats (quand necessari) amb d'estructuras mai solidas. Quand the Globe brutlèt en Junh de 1613, tornèt èsser cobèrt d'un teulat de teules.

Un modèl diferent se devolopèt amb lo Blackfriars Theatre, que venguèt l'usatge corrent a partir de 1599. The Blackfriars èra pichon en comparason dels precedents teatres, e tot cobèrt puslèu qu'a cèl obèrt; sembla als teatres al contrari dels precedents.

Lo Shakespeare elisabetan Alara que Shakespeare començava a escriure, ambedoas tradicions èran vivas; Mai qu'èran filtradas pel recent succés de l'University Wits sus l'empont de Londres. A la fin del sègle, la popularitat de las pèças de moralitat e academicas s'aflaca a l'espelida de la renaissença anglesa, e los autors coma Thomas Kyd e Christopher Marlowe revolucionan lo teatre. Los pèças abandonan los vielhs dramas morals amb las teorias classicas per produire una fòrma seculara modèrna.Bevington, David, From Mankind to Marlowe (Cambridge: Harvard University Press), 1965, passim. Lo drama novèl combina la complexitat retorica de las pèças academicas amb l'energia galharda de las moralitats. Mas, èra mai ambigú e complèxe dins lo sens, e amb mens de referéncias que la simpla allegoria. Inspirat per l'estil novèl, Shakespeare seguís aquelas estrategia artistica,Shakespeare's Marlowe by Robert A. Logan, Ashgate Publishing, 2006, page 156. creant de pèças que fan pas sonque reson al nivèl emocional del public mas tanben explora e met en perspectiva d'elements de basa de çò que constutuís l'uman. Çò que Marlowe e Kyd faguon per la tragèdia, John Lyly e George Peele, entre autres, o faguèron per la comèdia: ofrisson de modèls de dialòg esperital, d'accion romantica, e exotica, a vegada dins de luòcs pastorals que son las basas de las comèdias de Shakespeare.

Las tragèdias elisabetanas de Shakespeare (inclusissent las pèças istoricas de trama tragica coma Richard II) se destacan pro dels modèls classics. Utiliza coma Aristòtel e Oraci la nocion de decorum; amb unas excepcions près, se centra sus de personatges plan nascuts e d'afars nacionals coma subjècte de tragèdia. Dins fòrça autres aspèctes, pasmens, las primièras tragèdias son fòrça mai pròchas de l'esperit e de l'estil de las moralitats. Son sequenciadas en episòdis, centrats sus un personatge o una accion; son mai o mens unificadas pel tème o persoantge.Irving Ribner, The English History Play in the Age of Shakespeare (Princeton: Princeton University Press, 1957: 12–27. Aquò mòstra plan l'influéncia de Marlowe, subretot de son Tamburlaine. Pasmens, quitament dins sas òbras primièras, Shakespeare se mòstra mai sovent mai sòbri que Marlowe; recorrís mens sovent a la retorica grandilocanta, e son tractament dels sieus eròis es mai balançat, e a vegada mai sceptics, qu'aquel de Marlowe.Eugene Waith, The Herculean Hero in Marlowe, Chapman, Shakespeare, and Dryden (New York: Columbia University Press, 1967. A la fin del sègle, la pompa de Titus Andronicus se ramba, per fa plaça a la subtilitat d'Hamlet.

Dins las comèdias, Shakespeare demora pròche dels modèls classics. The Comedy of Errors, una adaptatcon de Menaechmi, seguís lo modèl de la comèdia antica de près. D'autra comèdias elisabetanas de Shakespeare's son mai romanticas. Coma  John Lyly, a vegada fa de l'intriga romatica (trach segondari de la comèdia latina) l'element màger;Doran 220-25. quitament a donar a aquela intriga romantica mens de suènh qu'al dialòg esperital, engana, e farcejadas. La "refòrma de la mòs," qu'Oraci considerava la foncion màger de la comèdia,Edward Rand, Horace and the Spirit of Comedy (Houston: Rice Institute Press, 1937, passim. domora dins unes episòdis coma l'engana de Malvolio.

Lo Shakespeare jaumian Shakespeare atenguèt sa maduretat coma dramaturg a la fin de regne d'Elisabèt , e dins los primièrs ans del regne de Jaume. Dins aqueles ans, reson un prigond cambiament dins los gosts populars, que siá sul contengut e l'apròche. A la fin de la decenniá, respond al vam de la satira dramatica iniciat pels boy players als teatres Blackfriars e St. Paul. A la fin de la decenniá, sembla qu'ensegèt de capitalizar dins la mòda novèla per la tragicomèdia,Arthur Kirsch, "Cymbeline and Coterie Dramaturgy," quitament a collaborar amb John Fletcher, l'escrivan que popularizèt lo genre en Anglatèrra.

L'influéncia dels mai joves dramaturgs coma John Marston e Ben Jonson se vei en mai dels subjèctes de las pèças, que dramatiza los problèmas uman insolubles de la cupiditat e la cobesença, tanben sul ton mai escur de las tragèdias jaumianas.R. A. Foakes, Shakespeare: Dark Comedies to Last Plays (London: Routledge, 1968): 18–40. Lo Marlovenc, la forma eroïca de las trgèdias elisatanas se ramba, replaçat per la vision escura de las naturas eroïcas presa dins lo mitan de la corrupcion generalizada. Shakespeare jamai partejèt l'escritura dels boys' companies del Globe e King's Men; pasmens, l'òbra primièra jauliana es plan inflienciat per las tecnicas novèlas, los dramas satirics. Una pèça, Troilus and Cressida, quitament seriá estat inspirada per la Guèrra dels Teatres.O. J. Campbell, Comicall Satyre and Shakespeare's Troilus and Cressida (San Marino: Huntington Library, 1938, passim.

Las darrièras pèças de Shakespeare fan resson a las comèdias elisabetanas dins l'usatge de contèxte romantic e l'accion.David Young, The Heart's Forest: A Study of Shakespeare's Pastoral Plays (New Haven: Yale University Press, 1972), 130ff. Pasmens, dins sas pèças, los elements escurs gaire relavats dins las primièras pèças son meses en evidéncia e a vegada tornat fòrça vius. Aquel cambiament se vei pels succés de tragicomèdias coma Philaster, malgrat que l'incertitud sus las datas fa la nature e lo sens de influéncia pas clara. Amb los elements de la pagina títol de The Two Noble Kinsmen e segon l'analisi textuala creson d'editors que Shakespeare acabèt sa carrièra collaborant amb Fletcher, que li succediguèt coma ostal d'escrirtura pels King's Men. Aquelas darrièras pèças semblan a las tragicomèdias de Fletcher dins lor ensag de trobar un genre de comèdia capable de dramatizar de biais mai seriós los evenimets que dins las primièras comèdias.

Estil Pendent lo regne de la reina Elisabèt, "lo drama ven lo mejan ideal de capturar e transmetre los intereses diverses de l'epòca." Las istòrias de genres diferents foguèron adoptadas per un public constitit a l'encòp dels rics e sabents e dels paures e illeterats. Mai tard, se retira a l'apogèu del periòde jaumian, pauc abans lo començament de la Guèrra de Trenta Ans. Son estil de versificacion, sa causida de subjèctes, e sa mesa en scèna, pòrta totas la marca dels dos periòdes. Son estil cambia pasmens en acòrdi amb los sieus gosts tastes e sa mestresa desvolopada, mas tanben en acòrdi amb los gosts del public per qui escriu.Bentley, G. E. "The Profession of Dramatist in Shakespeare's Time," Proceedings of the American Philosophical Society 115 (1971), 481.

Alara que fòrça passatges de las pèças de Shakespeare so escrichs en pròsa, escriguèt gaireben una granda partida de sas pèças e poèmas iambics. Dins unas de sas primièras òbras (coma Romeo and Juliet), quitament apondèt de ponctuacion a la fin d'aqueles pentamètres iambics per far lo ritme encara mai fòrt.Introduction to Hamlet by William Shakespeare, Barron's Educational Series, 2002, page 11. El e fòrça autres dramaturgs d'aquel periòde utilizèron la forma del vèrs blanc largament dins los dialògs, çòqu'aumenta los efièchs poetics.

Per acabar fòrça scènas de sas pèças utiliza un distic rimat per doanr de sens a la concluson, o acabament. Un exemple tipic ven de Macbeth: quand Macbeth quita l'empont per tuar Duncan (al son d'un trinhon), ditz,Macbeth Act 2, Scene 1 Hear it not Duncan; for it is a knell That summons thee to heaven or to hell

Escotes-pas Duncan; lo clas sona Al cèl o a l'infèrn te crida

L'escritura de Shakespeare (subretot las pèças) tanben utilizan fòrça jòcs de mòts que los dobles senses e una retorica abila. L'umor es un element clau de las pèças de Shakespeare. Pasmens se una granda quantitat del sieu talent comic es eveident dins sa comèdias, unas dels mai divertissents personatges e scènas se trapan dins las tragèdias coma Hamlet e dins las istòrias coma Henry IV, Part 1. L'unor de Shakespeare es fòrça influenciat per Plaute."Humor in Shakespeare's Plays."

Monològs dins las pèças Las pèças de Shakespeare's son tanben notablas pels monològs, ont lo personatge fa un discors cap a se meteis que lo public pòsca comprene los sieus motivacions e conflictes interiors.Shakespeare's Soliloquies by Wolfgang H. Clemen, translated by Charity S. Stokes, Routledge, 1987, page 11.

Font materiala de las pèças drecha|vinheta|La primièra edicion de la cronoca d'Anglatèrra de Raphael Holinshed, Escòcia, e Irlanda, estampat en 1577.